Marcos 12
Yanesha' NT (AME_TBL) vs VC
1 Allempoña Jesúspaʼ alla serrpareʼtaterranerr acheñeneshaʼ tomaʼnteñtso, ñeñt̃paʼ atet̃ otanet: —Eñall puesheñarr acheñ ñeñt̃ nareʼtanatatnomueʼ shonteʼ uvach; paʼmuerñapaʼ eʼñe ora uvachmatatue. Eʼñe conc̈haʼtam̃pesue allot̃ñapaʼ eñan ñam̃a allchaʼ aʼpechoʼtoñet uva poʼñer. Allñapaʼ t̃omatatnoman torrepoʼ allot̃chaʼ cohuam̃p̃soñet paʼmuer. T̃omatuepaʼ naʼnman ñeñt̃chaʼ taruasatats ñeñt̃chaʼ coyerrahuet allpon ñerraʼm esempoch t̃oteñet. ’Oʼña nareʼtanatatuepaʼ oʼ ahuoʼ poʼpoñ anetso b̃ac̈hayo.
1 E começou a falar-lhes em parábolas. Um homem plantou uma vinha, cercou-a com uma sebe, cavou nela um lagar, edificou uma torre, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se daquela terra.
2 C̈hap allempo yen uvachllom̃paʼ ñañapaʼ mueñerran poʼpsheñeñ paʼtaruasañer oʼch enamuerraʼ uvachllom̃ poʼpsheñeñ paʼtaruasañreneshesho ñeñt̃ cohuam̃peneʼ uvachmaʼ.
2 A seu tempo enviou aos vinhateiros um servo, para receber deles uma parte do produto da vinha.
3 Allempoña c̈hen allpaʼ enamosan ñeñt̃ allpon oʼpatena ña, arepaʼtchaʼña es apapuenayeña uvachllom̃, elloña ñeñt̃apaʼ c̈ha rremapueññañet paʼtaruasañerpaʼ oʼ nalleʼtapueñet, oʼ alla mueñoʼteret eʼñe att̃a.
3 Ora, eles prenderam-no, feriram-no e reenviaram-no de mãos vazias.
4 Allempoña ñeñt̃ pamoʼmteʼ pen uvachmaʼpaʼ oʼ alla mueñerranerr poʼpsheñeñ paʼtaruasañer. Allempo c̈henerr ñam̃a allpaʼ ñapaʼc̈hoʼña c̈ha rrolleʼtapetpaʼ oʼ atserrp̃apueñet poñopaʼ c̈ha es otnatapueñet.
4 Enviou-lhes de novo outro servo; também este feriram na cabeça e o cobriram de afrontas.
5 Allempo oʼ alla mueñerranerr poʼpsheñeñ paʼtaruasañer. Ñeñt̃paʼc̈hoʼña allempo c̈henerr ñam̃a allpaʼ ñañapaʼ c̈hepaʼtchaʼ muetsapueñet. Eʼñe att̃ecma p̃aʼyeset poʼpotantañec̈hno—patantaʼtetspaʼ nalleʼtapueñet, poʼpotantañec̈hnoñapaʼ c̈ha amtsanataret̃tapuenet.
5 O senhor enviou-lhes ainda um terceiro, mas o mataram. E enviou outros mais, dos quais feriram uns e mataram outros.
6 ’Ñeñt̃ pamoʼmteʼ penetpaʼ eñallmeñ ñam̃a puesheñarr ñeñt̃ eʼñe ño puechemer ñeñt̃ atarr morrentena. Allempoñapaʼ atet̃ ot: “T̃eʼpaʼ oʼch nemñe all ñeñt̃ eʼñe na nechemer. Ñatoʼrraña ñeñt̃paʼ mechaʼnaʼtapetchaʼ.”
6 Restava-lhe ainda seu filho único, a quem muito amava. Enviou-o também por último a ir ter com eles, dizendo: Terão respeito a meu filho!...
7 Ñeñt̃paʼc̈hoʼña amaʼt mameshapaʼ arepaʼtchaʼña mechaʼnaʼtapeto. Allempo entapoñet puechemer ñetñapaʼ atet̃ otannaʼtyeset: “Añmapaʼ ñeñt̃caʼyeña puechemer ñeñt̃chaʼ oʼpaterraya pompor puenarem̃ esempo. Ñapaʼc̈hoʼña t̃eʼpaʼ oʼchcaʼye yemtsap̃ allochñapaʼ yachcaʼyeña eʼñe oʼpaterrayaña pompor puenarem̃. T̃eʼpaʼ oʼch ahuey oʼch yemtsap̃ ñam̃a.”
7 Os vinhateiros, porém, disseram uns aos outros: Este é o herdeiro! Vinde, matemo-lo e será nossa a herança!
8 Allempoña oʼ rremapoñet ñam̃a puechemerpaʼ oʼc̈hoʼ muetsapet, huaporeʼteret allot̃ uvachmot̃. Arrpaʼ allohua atet̃ tomaʼntata Jesús eʼñe ñañeña.
8 Agarrando-o, mataram-no e lançaram-no fora da vinha.
9 Jesúsñapaʼ atet̃ oterranerr acheñeneshaʼ: —Ñehua, t̃eʼpaʼ oʼch notas, ñeñt̃ pamoʼmteʼ pen ataruasañec̈hnopaʼ amaʼt señoteñeña sa atet̃chaʼ p̃ohuerranet. Ñerraʼm esempoch huerranet, pamoʼmtayetpaʼ aʼcllatuerranetchaʼ, narmetsmaʼñapaʼ oʼch apuerran poʼpotantañ.
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá e exterminará os vinhateiros e dará a vinha a outro.
10 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr: —Sapaʼ amaʼt ahuat̃apaʼ amaʼtña selleyareña ñeñt̃ atet̃ anuaret̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃ot̃eñ. T̃arroʼmar ñeñt̃paʼ atet̃ oten nocop, all atmaʼntataret̃en mapueʼ. Ñeñt̃paʼ atet̃ oten:
10 Nunca lestes estas palavras da Escritura: A pedra que os construtores rejeitaram veio a tornar-se pedra angular.
11 — ausente —
11 Isto é obra do Senhor, e ela é admirável aos nossos olhos {Sal 117,22s}?
12 Ñeñt̃ eʼmoñeʼteneʼ Jesús ñetñapaʼ eñoteñet ñeñt̃paʼ ñetcaʼye atmaʼntataret̃tenet, ñeñt̃paʼ ñocpuetcaʼye atet̃ eñorenaña Jesús. Allempoña ñetpaʼ atarr mueneñetañ oʼch rromuet Jesús eʼñe allorocma t̃arraña ama eseshaʼ rromaye t̃arroʼmar ñetpaʼ c̈ha mechaʼteñet acheñeneshaʼ. Ñehua, acheñeneshaʼ eʼñecaʼye cohuen enteñet Jesús. Ñeñt̃oʼmarña ñetñapaʼ quec̈hpaʼhuaneret Jesúspaʼ ahuanerret.
12 Procuravam prendê-lo, mas temiam o povo; porque tinham entendido que a respeito deles dissera esta parábola. E deixando-o, retiraram-se.
13 Att̃eñapaʼ c̈hap allempo poʼpocheño eʼñe aʼnahua mueñeññañet puesheñaʼtets fariseoneshaʼ ñesho ñam̃a puesheñaʼtets Herodes pueyochreshaʼ, t̃arraña ñetpaʼ añecpa amñaret̃tenet att̃och eʼñe pueshquëñot̃et poʼñoñot̃etpaʼ oʼch eñoratoset ñeñt̃ ama cohuenayaye. Allochñapaʼ att̃ot̃chaʼña otteñeʼchet.
13 Enviaram-lhe alguns fariseus e herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ allempo c̈hapuet ñeshopaʼ atet̃ otoset: —Maestrochaʼ yapaʼ yeñotenep̃ p̃apaʼ ama peshquëno amaʼt mamesha ñam̃a ñeñt̃ att̃o peyc̈haten Yompor poct̃ap̃ña ñeñt̃paʼc̈hoʼña eʼñe cohuenacma, ama shequëñtsoyaye amaʼt mamesha. P̃apaʼ allohuen acheñpaʼ eʼñe cohuen pentueñ; ama aña ñapuet̃ pemorrenteno ñeñt̃ atarr am̃chaʼnaʼtpoʼ entyen allohuen acheñeneshaʼ. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ yapaʼ yemneñ oʼch peñotatapuey erraʼtsent̃eʼña eʼñe poʼñoc̈h cohuentetsa. ¿Pocteʼt̃eʼ penteñña p̃a oʼch yetsaʼta impuestos añecop ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa all anetso Romo ñeñt̃ ama judioneshayaye? Ñatoʼ amat̃eʼ pocteyayeña yocop ñeñt̃ey judioneshay oʼch yetsaʼcha am̃chaʼtaret̃ romoʼmarneshaʼ ñeñt̃ ama judioneshayaye.
14 Aproximaram-se dele e disseram-lhe: Mestre, sabemos que és sincero e que não lisonjeias a ninguém; porque não olhas para as aparências dos homens, mas ensinas o caminho de Deus segundo a verdade. É permitido que se pague o imposto a César ou não? Devemos ou não pagá-lo?
15 Jesúsñapaʼ eñotapanet ñetpaʼ c̈hacaʼye shecareʼteñet, ñañapaʼ atet̃ otapanet: —Sapaʼ esoʼmareʼtña semneñña oʼch seshcareʼtosen. Ñehua, amaʼt atet̃ setpatennoñpaʼ sorrtatcaʼyeña puetallarr quelle oʼch necueʼ.
15 Conhecendo-lhes a hipocrisia, respondeu-lhes Jesus: Por que me quereis armar um laço? Mostrai-me um denário.
16 Ñetña apetpaʼ ñañapaʼ atet̃ oterraneterr: —Ñehua, sapaʼ oʼch soten, ¿eseshaʼt sentenña ñeñt̃ atmaʼntataret̃tetsaña all? ¿Eseshaʼt paʼsoʼcheñ aquellcaret̃tetsa all? Ñetñapaʼ atet̃ ochet: —Am̃chaʼtaret̃caʼye atmaʼntaret̃tetsaña all, ñocaʼyeña paʼsoʼcheñ ñeñt̃ aquellcaret̃tetsa all.
16 Apresentaram-lho. E ele perguntou-lhes: De quem é esta imagem e a inscrição? De César, responderam-lhe.
17 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Ñeñt̃epñapaʼ añ poctetsa oʼch yap̃ am̃chaʼtaret̃ ñeñt̃ ño ñeñt̃ atet̃ poctetsa gobiernocop, t̃arraña ellonet̃ña ñeñt̃ Yomporo oʼch yap̃ ñam̃a ñeñt̃ atet̃ poctetsa ñocop. Ñeñt̃ña shequënayeñ att̃a cohuanrrorteñet t̃arroʼmar Jesúspaʼ atarrcaʼye cohuen anapuenanet.
17 Jesus então lhes replicou. Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus. E admiravam-se dele.
18 Allempoñapaʼ huac̈haʼtoña ñam̃a patantarr ñeñt̃ saduceoneshatets. Ñehua, ñeñt̃ saduceoneshatets ñetñapaʼ ellonet̃ echenet poct̃ap̃ña ñeñt̃oʼmar atet̃ otenet amat̃eʼ errot̃enot̃ yetanterroña rromot̃ amaʼt errponaña. Ñetñapaʼ atet̃ otoset Jesús:
18 Ora, vieram ter com ele os saduceus, que afirmam não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:
19 —Maestrochaʼ ahuat̃ Moiséspaʼ atet̃ quellconay ñoñets ñeñt̃ poctetsa ñeñt̃chaʼ atet̃ yep̃a. Ñeñt̃paʼ atet̃ otenña Moisés poʼñoñ: Ñerraʼm esempo rroma yacma oʼch saʼnman puet̃apor t̃arraña ama chemereʼtnomopaʼ, añ poctetsa paʼmoʼnasheñchaʼ alla yorerreʼña poʼnorrar allochñapaʼ att̃och eñalleterraña ñeñt̃chaʼ puechemer perr paʼmoʼnasheñeñ. Ñeñt̃paʼ atet̃caʼye quellcaʼnmonayña Moisés ahuat̃.
19 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se morrer o irmão de alguém, e deixar mulher sem filhos, seu irmão despo-se a viúva e suscite posteridade a seu irmão.
20 Ñehua, t̃eʼpaʼ eñall canc̈herrsheña ñeñt̃ eʼñe poctacma paʼmoʼnasheñecmuet. Ñeñt̃ puesheñarr popoʼnaretpaʼ oʼ yoran coyaneshaʼ ñeñt̃ puet̃apor p̃aʼ. Eʼñe allponmatatsapaʼ oʼ rromaña, yacma ama chemereʼtnomo.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou e morreu sem deixar descendência.
21 Allempoña ñeñt̃ poʼrroc̈hoʼmerpaʼ oʼ yorerran paʼmoʼnasheñeñ puet̃apor. Eʼñe allponmatatsapaʼ ñapaʼc̈hoʼña oʼ rromuerrerr ñam̃a, ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama chemereʼtnomo. Allempoña poʼpsheñeñ paʼmoʼnasheñpaʼ oʼ alla yorerranerr ñam̃a poʼnorrar. Eʼñe allponmaterrtsapaʼ ñapaʼc̈hoʼña oʼ rromuerrerr ñam̃a ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama chemereʼtnerrerro oʼ att̃a rromuerrerr.
21 Então o segundo desposou a viúva, e morreu sem deixar posteridade. Do mesmo modo o terceiro.
22 Eʼñe att̃ecma p̃ohuet canc̈herrsheñoʼmaretpaʼ eʼñe pueyoruarochet ñeñt̃ara puesheñarr coyaneshaʼ. Eʼñe allohuenetpaʼ eʼñe att̃ecma pet rromayestset amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama chemereʼtnomueto. Oʼ rromapesuaña canc̈herrsheñoʼmar puerrollareshaʼpaʼ c̈ho rromatsña ñam̃a coyaneshaʼ.
22 E assim tomaram-na os sete, e não deixaram filhos. Por último, morreu também a mulher.
23 T̃eʼña ñerraʼm poʼñoc̈ht̃eʼ yetantena rromot̃paʼ añña coyaneshaʼ allempoñapaʼ ¿eseshaʼtchaʼña puet̃apor perreʼ t̃arroʼmar allohuenet canc̈herrsheñoʼmaretpaʼ eʼñe pueyoruarochet?
23 Na ressurreição, a quem destes pertencerá a mulher? Pois os sete a tiveram por mulher.
24 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr: —Sapaʼ ñeñt̃oʼmarcaʼyeña c̈ha atarr sepanteñ t̃arroʼmar amacaʼye c̈hennasoña seyoc̈hro ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ yec̈hateney Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anuaret̃ ahuat̃ot̃eñ. Ñam̃a aña sepantateneʼ t̃arroʼmar sapaʼ ama sepocteññañe Yompor poʼhuamenc.
24 Jesus respondeu-lhes: Errais, não compreendendo as Escrituras nem o poder de Deus.
25 T̃arroʼmar esempohuañen allempoch tanterret poʼpocheño, allempopaʼ amaʼt puesheñarrot̃eta amach senaʼterreto, amaʼt coyaneshaʼpaʼc̈hoʼ amach eseshayeʼ apuerraye ñeñt̃chaʼ yorerrahuet. T̃arroʼmar allempopaʼ eʼñech att̃et ñerraʼm Yompor poʼm̃llañot̃eñnaneshar ñeñt̃ pueʼntañoʼtsaʼyen.
25 Na ressurreição dos mortos, os homens não tomarão mulheres, nem as mulheres, maridos, mas serão como os anjos nos céus.
26 Sapaʼ amaʼtña selleyareña ñeñt̃ atet̃ quellquëʼt̃ ahuat̃ Moisés att̃och señoch amaʼt ñeñt̃ oʼ collaʼhuapaʼ ñetñapaʼ corretseta. Ñehua, all aquellcaret̃ tsachmoʼr ñeñt̃ eʼñe ñot̃a huortets. Allot̃ñacaʼyeña Yomporpaʼ eñoranaʼtanaña Moisés; ñeñt̃paʼ atet̃caʼ otña Yompor allempo: “Napaʼ ñeñt̃en Poʼyomporer pen Abraham ñam̃a Isaac, ñam̃a Jacob.”
26 Mas quanto à ressurreição dos mortos, não lestes no livro de Moisés como Deus lhe falou da sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaac e o Deus de Jacó {Êx 3, 6}?
27 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Ñehua, yapaʼ yeñoteñ Yomporpaʼ ama añeyeʼ Poʼyomporer penaye ñeñt̃ rromuets eʼñe poctacma, ñapaʼ añcaʼyeña Poʼyomporer peneʼ acheñ ñeñt̃ corretsach. Att̃oña Yomporpaʼ eʼñe allameʼttsa entenanet allohuenet ñetñapaʼ bet̃tetseta. Ñeñt̃oʼmarcaʼyeña sapaʼ atarr sepanteñ.
27 Ele não é Deus de mortos, senão de vivos. Portanto, estais muito errados.
28 Allempoña huapoña ñam̃a puesheñarr ñeñt̃ etsoteneʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, ñañapaʼ eʼmosan ñeñt̃ atet̃ aʼp̃t̃oʼtareʼteñet Jesús. Ñañapaʼ eʼmosan Jesús eʼñe cohuen anapuenanet. Ñeñt̃oʼmarña ñapaʼc̈hoʼña allent̃a aʼp̃t̃oʼtos, ñeñt̃paʼ atet̃ otos: —¿Erraʼtsenaʼt ñoñtsor ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñeñt̃ atarr sherbets, ñeñt̃ ello metanaʼtueneʼ ora allohuen poʼpoñec̈hno ñoñets ñeñt̃ eʼñe parro att̃ecma anuaret̃ ahuat̃ot̃eñ?
28 Achegou-se dele um dos escribas que os ouvira discutir e, vendo que lhes respondera bem, indagou dele: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Jesúsñapaʼ atet̃ otap̃: —Ñeñt̃ ñoñtsor ñeñt̃ atarr sherbets ñeñt̃ ello metanaʼtueneʼ poʼpoñec̈hno ñoñetspaʼ ñeñt̃paʼ atet̃ oten: “Seʼm̃ñot israelneshachaʼ att̃och señoch: Ñeñt̃ Yeyomporer yepenpaʼ ñapaʼ eʼñecaʼye pat̃rra ñeñt̃ Yepartseshar yepen.
29 Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é este: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor;
30 Ñeñt̃oʼmarña atarrepaʼchña yemorrenteña Yeyomporer ñeñt̃ Yepartseshar yepen eʼñe ora yeyoc̈hrocmañen. Ñam̃a eʼñe yecamquëñot̃ yemorreñchach, ñam̃a yoct̃ap̃ñohuen, amaʼt ñam̃a eʼñe ora yehuamencohuen.”
30 amarás ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu espírito e de todas as tuas forças.
31 Allot̃paʼ poʼpoñ ñoñets ñeñt̃ atarr sherbets ñeñt̃paʼ atet̃ oten: “Atarrchaʼ yemorrenteña yamoʼts eʼñe atet̃ atarr yemorrentena yañeña.” Añ epoʼmar ñoñetspaʼ ñeñt̃caʼyeña atarr sherbets, ñeñt̃ña ello metanaʼtueneʼña poʼpoñec̈hno ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃.
31 Eis aqui o segundo: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Outro mandamento maior do que estes não existe.
32 Allempoña ñeñt̃ etsoteneʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, ñañapaʼ atet̃ oterranerr Jesús: —Maestrochaʼ p̃apaʼ eʼñecaʼye poʼñoc̈h atet̃ p̃oten. Poʼñoc̈h Yomporpaʼ eʼñecaʼye pat̃rra ama eñalleña poʼpoñ Yeyomporer pat̃rracaʼye.
32 Disse-lhe o escriba: Perfeitamente, Mestre, disseste bem que Deus é um só e que não há outro além dele.
33 Ñerraʼm c̈hoch yemorrenteña Yompor eʼñe yeyoc̈hrocmañen eʼñe yeñoteñohuen, ñam̃a eʼñe yecamquëñot̃ yemorreñchach eʼñe yehuamencohuen ñam̃a ñerraʼm atarr yemorrenteña ñam̃a yamoʼts eʼñe atet̃ atarr yemorrentena yañeña, ñeñt̃caʼyeña atarr nanac sherbets. Ellocaʼyeña metanaʼtuenan allohuen poʼpoñec̈hno amaʼt ayarrac̈hno ñeñt̃ yemtsayen Yomporecop, amaʼt ñam̃a allohuen ñeñt̃ yachamuen allo yesherbeñ Yompor.
33 E amá-lo de todo o coração, de todo o pensamento, de toda a alma e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, excede a todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Jesúsñapaʼ atet̃ eñch ñapaʼ atarr eñotenan ñeñt̃ atarr sherbets Yomporecop, ñeñt̃oʼmarña atet̃ otererr: —P̃apaʼ amacaʼye atarr atonayeʼ pepallteno att̃och eʼñe p̃agaphuerrñañ Yompor poʼcohuenña att̃o ayochreshat̃tena ña. Allempoñapaʼ amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama eseshayeʼ aʼp̃t̃oʼtenayeʼ enterrayeña Jesús.
34 Vendo Jesus que ele falara sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do Reino de Deus. E já ninguém ousava fazer-lhe perguntas.
35 Allempoña Jesúspaʼ alla yec̈haterraneterr all Parets paʼpacllo. Ñeñt̃paʼ atet̃ oterraneterr: —Ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, ñetpaʼ esoʼmart̃eʼña otyenet ñeñt̃chaʼ Cristotosets ñapaʼ aña poʼm̃reneñ peneʼ David t̃arroʼmar ñeñt̃chaʼ Cristoterrets ama aña poʼm̃reneñ peneʼ David t̃arroʼmar ñapaʼ Poʼpartseshareʼnaña peʼt̃ David.
35 Continuava Jesus a ensinar no templo e propôs esta questão: Como dizem os escribas que Cristo é o filho de Davi?
36 T̃arroʼmar amaʼt Davidpaʼ allempo eñoracheʼt̃ Parets Puecamquëñ, allempopaʼ atet̃caʼye eñoseʼt̃ña añecop ñeñt̃chaʼ Cristoterrets:
36 Pois o mesmo Davi diz, inspirado pelo Espírito Santo: Disse o Senhor a meu Senhor: senta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos sob os teus pés {Sal 109,1}.
37 Ñeñt̃paʼ atet̃caʼye oteʼt̃ña David, ñeñt̃chaʼ Cristoterretspaʼ ñeñt̃caʼyeña Poʼpartseshar peʼt̃ña amaʼt allempot̃eñ. Ñehua, amaʼt señoteñeña Cristo ñeñt̃ Poʼpartseshar peʼt̃ Davidpaʼ ñeñt̃ña t̃eʼpaʼ oʼ alla poʼm̃renñ per ñam̃a. Ñeñt̃oʼmarña Jesús allempo yec̈hatenan shonteʼ acheñeneshaʼ ñetpaʼ eʼñe pocsheñeshaʼ eʼm̃ñoteñet.
37 Ora, se o próprio Davi o chama Senhor, como então é ele seu filho? E a grande multidão ouvia-o com satisfação.
38 All yec̈haterraneterr ñeñt̃paʼ atet̃ oterraneterr: —Amach semeñeʼtapretatsche ommoñat̃eneshaʼ poct̃ap̃ña ñeñt̃areta ñeñt̃et atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃. T̃arroʼmar ñetpaʼ añeʼnaña atarr cohuen entenet oʼch chorrenet atarrom shetamuets oʼch att̃a yormaʼtatseʼtenet paʼshtam. Ñam̃a pommoʼcheñot̃etpaʼ atarrchaʼ mueneñet oʼch eʼñe puem̃chaʼnaʼteñot̃ eʼñech cohuen huom̃chaʼtenanet acheñeneshaʼ all chopeñeʼchyenet.
38 Ele lhes dizia em sua doutrina: Guardai-vos dos escribas que gostam de andar com roupas compridas, de ser cumprimentados nas praças públicas
39 Ñam̃a ñetpaʼ añeʼnach atarr muenenet oʼch anorrc̈haʼtyenet judioneshaʼ poʼprahuo allecma anorryen ñeñt̃ atarr am̃chaʼnaʼtpoʼ entyen allohuen acheñeneshaʼ ñam̃a eʼñe att̃ecma penet ñam̃a all rrallmeʼchapretenet.
39 e de sentar-se nas primeiras cadeiras nas sinagogas e nos primeiros lugares nos banquetes.
40 T̃arraña ñetñapaʼ rret̃orrnaneshaʼnaña puerratam̃pesyenetña paʼpaquëll. Elloña eʼñe pommoʼcheñot̃etpaʼ aña atarr muenenet oʼch atet̃ penet ñerraʼmrrat̃eʼ ñetpaʼ atarr cohuen acheñret ñeñt̃oʼmarña arr maʼyochyenet all shontena acheñeneshaʼpaʼ amach t̃ematenayaya maʼyocheneto. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ napaʼ oʼch notas ñeñt̃ atet̃ petsa pommoʼcheñot̃ elloña atarrchaʼ aʼcoñchaʼtaret̃terret.
40 Eles devoram os bens das viúvas e dão aparência de longas orações. Estes terão um juízo mais rigoroso.
41 Allempo Jesúspaʼ alla anen aʼyent̃eyeʼ allecma naʼyenet quelle Parets paʼpacllo. Allñapaʼ shonteʼ entenan acheñeneshaʼ ñeñt̃ naʼyeneʼ quelle Partsocop, shonteʼ ec̃llayoret̃eneshaʼ ñeñt̃ naʼyeneʼ shonteʼ poʼc̃llayor Partsocop.
41 Jesus sentou-se defronte do cofre de esmola e observava como o povo deitava dinheiro nele; muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Jesúsña allpaʼ att̃a cohuenanet, huapa ñam̃a puesheñarr rret̃orrnaneshaʼ ñeñt̃ atarr huocchañetets. Ñapaʼc̈hoʼña nosan eptallat̃oll quellayet̃oll ñeñt̃ cobretall, ñeñt̃ quellayerpaʼ ama tsaʼteno, ama es sherbeno.
42 Chegando uma pobre viúva, lançou duas pequenas moedas, no valor de apenas um quadrante.
43 Allempoña Jesúspaʼ agotan pueyochreshaʼpaʼ atet̃ otanet: —T̃eʼpaʼ oʼch notas, añ rret̃orrnaneshar amaʼt atarr huocchañpaʼ ñapaʼ poʼñoc̈hcaʼye atarr aton nosan quelle, ello metanaʼtuosan allohuen poʼpotantañec̈hno allpon quelle ñeñt̃ naʼyenet ñet.
43 E ele chamou os seus discípulos e disse-lhes: Em verdade vos digo: esta pobre viúva deitou mais do que todos os que lançaram no cofre,
44 T̃arroʼmar allohuenet ñeñt̃ naʼyenet quellepaʼ añacaʼye naʼyenet ñeñt̃ aʼpchaʼtyenet, ñañapaʼ amaʼt atarr huocchañpaʼ eʼñe pomhuahuospan allohuen ñeñt̃ echyen ñeñt̃ muenatenaneñ att̃och yoran alloch correna arr patsro.
44 porque todos deitaram do que tinham em abundância; esta, porém, pôs, da sua indigência, tudo o que tinha para o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.