Lucas 7
Yanesha' NT (AME_TBL) vs ARA
1 Allempoña Jesúspaʼ serrpareʼtatuerranerr allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼm̃ñoteneʼ, ñañapaʼ ahuerrerr, oʼ c̈herrerr Capernaumo.
1 Tendo Jesus concluído todas as suas palavras dirigidas ao povo, entrou em Cafarnaum.
2 Allñapaʼ alloʼtsen puesheñarr yacma ñeñt̃ solltar poʼcap̃taner, ñeñt̃paʼ romoʼmarneshaʼ, ama judioneshayaye. Ñeñt̃ña capitánpaʼ echenan puesheñarr paʼtaruasañer c̈ha atsnaʼten atarr paʼnat̃tena, ñañapaʼ atarr morrentenana paʼtaruasañer.
2 E o servo de um centurião, a quem este muito estimava, estava doente, quase à morte.
3 Ñeñt̃ña capitánpaʼ allempo eʼmareʼtan Jesús oʼ alla c̈herr Capernaumo, ñañapaʼ oʼ mueñan patantarr acheñ ñeñt̃ pomporneshaʼ pen judioneshaʼ, oʼch oteñetaʼ Jesús att̃o agotateñ capitán oʼch aʼcrraterrñañaʼ paʼtaruasañer.
3 Tendo ouvido falar a respeito de Jesus, enviou-lhe alguns anciãos dos judeus, pedindo-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Allempoña c̈hapuet Jesúseshopaʼ ñetñapaʼ atet̃ otoset: —Ñeñt̃ capitánpaʼ ñapaʼ atarr cohuen acheñ, ñapaʼ atarr morrentenya ya ñeñt̃ey israelenaʼtarey, amaʼt yeprahuapaʼ oʼ t̃omatatuosnay. Ñeñt̃oʼmarña amaʼt yapaʼ eʼñe pocteʼ yenteñ oʼch peyenpueñaʼ ñam̃a, ñapaʼ amaʼt ama judioneshayaye. Att̃oña atarr enamueñet Jesús att̃och yenpuenanaʼ capitán.
4 Estes, chegando-se a Jesus, com instância lhe suplicaram, dizendo: Ele é digno de que lhe faças isto;
5 — ausente —
5 porque é amigo do nosso povo, e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Allempoñapaʼ cot̃aʼnerranet Jesús. C̈hapmochet capitán paʼpacllo, capitánñapaʼ mueñerranerr poʼpotantañ acheñ ñeñt̃ parro yemtena ñeñt̃chaʼ otapueʼ Jesús atet̃ oten capitán: —Yapaʼ atet̃ otapuey capitán att̃oʼch yotapap̃: “Amach Ayochreshat̃e atsrreʼmoc̈hen nentatatstapape t̃arroʼmar napaʼ ama cohuenayayno att̃och pebeʼt̃osapoʼtam̃pesna nepacllo.
6 Então, Jesus foi com eles. E, já perto da casa, o centurião enviou-lhe amigos para lhe dizer: Senhor, não te incomodes, porque não sou digno de que entres em minha casa.
7 Napaʼ ama cohuenayayno ñeñt̃oʼmarña aña nemñen poʼpsheñeñ ñeñt̃chaʼ nepoctatapap̃, ñeñt̃chaʼ p̃otap correrrepaʼ naʼtaruasañer, ñañapaʼ acrrerrocheʼch.
7 Por isso, eu mesmo não me julguei digno de ir ter contigo; porém manda com uma palavra, e o meu rapaz será curado.
8 T̃arroʼmar napaʼ ñeñt̃en ñeñt̃ atet̃ petsa ñeñt̃ atet̃ otenen ñeñt̃ neyechenaya. Ñam̃a napaʼc̈hoʼña eñall ñeñt̃ neyechena nam̃a ñeñt̃ nesolltarer nepen. Ñerraʼm puesheñarr solltar noteñ: P̃apaʼ oʼch ahuep̃ aʼyo, ñañapaʼ oʼchc̈hoʼ ahuoʼ. Ñam̃a poʼpsheñeñ solltar ñerraʼm oʼch noch: P̃apaʼ ap̃on arr, ñañapaʼ oʼchc̈hoʼ huapa. Ñam̃a poʼpsheñeñ naʼtaruasañer ñerraʼm oʼch noch: P̃apaʼ arrchaʼ petaruasaʼmuen, ñañapaʼ allchaʼc̈hoʼ taruasaʼmuen. Ñeñt̃oʼmarña napaʼ neñotenep̃ ñerraʼm errot̃en p̃otenpaʼ eʼñechcaʼye atet̃ pena.”
8 Porque também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados às minhas ordens, e digo a este: vai, e ele vai; e a outro: vem, e ele vem; e ao meu servo: faze isto, e ele o faz.
9 Allempo eʼman Jesús ñeñt̃ atet̃ oten capitán, ñañapaʼ alla cohuaʼyesan allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ cot̃aʼneneʼ. Ñañapaʼ atet̃ otanet: —Errot̃enot̃uañacaʼyeña atarr yemtenna, ñapaʼ amacaʼye judioneshayaye. Napaʼ oʼch notas, amaʼt ahuat̃apaʼ ama nentareña acheñ ñeñt̃ eʼñe atet̃ neyemtenaya, amaʼt allohuen israelenaʼtarneshaʼpaʼ amaʼt puesheñarra ama nentareña ñeñt̃ atet̃ atarr neyemtenaya. Amaʼtpaʼ correrrepaʼ paʼtaruasañer.
9 Ouvidas estas palavras, admirou-se Jesus dele e, voltando-se para o povo que o acompanhava, disse: Afirmo-vos que nem mesmo em Israel achei fé como esta.
10 Allempoña ñeñt̃ pocteʼ Jesús oʼ ahuanerret capitán paʼpacllo. Ñetñapaʼ entuerrñañet capitán paʼtaruasañer oʼ eʼñe correrra.
10 E, voltando para casa os que foram enviados, encontraram curado o servo.
11 Allempo allponmaterrerr, Jesúsñapaʼ ahuerrerr poʼpoñ anetso, ñeñt̃ añets añ paʼsoʼcheñ Naín. Alla cot̃aʼhuanererr pueyochreshaʼ ñam̃a shonteʼ poʼpotantañ acheñeneshaʼ.
11 Em dia subsequente, dirigia-se Jesus a uma cidade chamada Naim, e iam com ele os seus discípulos e numerosa multidão.
12 Oʼ c̈hapmochet all allot̃ecma beʼt̃enet att̃och c̈hapuet anetso. Allot̃ñapaʼ c̈haʼnmac̈haʼtos ñeñt̃ aneneʼ arromñat̃, oʼch pampueñetaʼ. Arromñat̃ñapaʼ asheñorr ñeñt̃ eʼñe poʼpat̃rror pen pachor. Pachorñapaʼ rret̃orrnaneshaʼ. Shonteʼ acheñ ñeñt̃ alloʼmarneshaʼ ñeñt̃ llecapretnenaya rret̃orrnaneshaʼ all cot̃aʼneñet.
12 Como se aproximasse da porta da cidade, eis que saía o enterro do filho único de uma viúva; e grande multidão da cidade ia com ela.
13 Partseshaʼña Jesús allempo entapan rret̃orrnaneshaʼ puellcapreteñot̃paʼ atarr muerosya. Ñañapaʼ atet̃ otapan rret̃orrnaneshaʼ: —Amach noc̈ha peyahuatsto.
13 Vendo-a, o Senhor se compadeceu dela e lhe disse: Não chores!
14 Allempoña ponmapana arromñat̃, aʼp̃llataʼtosñañ poʼcajon. Ñeñt̃ña aneneʼpaʼ alla t̃omc̈haʼtoset. Jesúsñapaʼ otan huepueshaʼ ñeñt̃ rromuets: —Napaʼ oʼch notap̃: ¡T̃eʼpaʼ oʼch petanterra!
14 Chegando-se, tocou o esquife e, parando os que o conduziam, disse: Jovem, eu te mando: levanta-te!
15 Eʼñe otueʼpaʼ ñeñt̃ña arromñat̃paʼ allent̃a tanterra c̈ha eñorerrtsa. Jesúsñapa oʼ alla apuerrñañ pachor.
15 Sentou-se o que estivera morto e passou a falar; e Jesus o restituiu a sua mãe.
16 Acheñeneshaʼñapaʼ atarr nanac yorenet. Poʼyorñot̃etpaʼ atarr ayeʼchoc̈htateññañet Yompor. Ñetñapaʼ atet̃ otyenet: —T̃eʼpaʼ oʼ orrtonaya puesheñarr ñeñt̃ atarr sherbets ñeñt̃ aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñ. Yomporpaʼ oʼ yerpuerrya ñeñt̃ey eʼñe pueyochreshay peney.
16 Todos ficaram possuídos de temor e glorificavam a Deus, dizendo: Grande profeta se levantou entre nós; e: Deus visitou o seu povo.
17 Att̃oña acheñeneshaʼñapaʼ epayeʼ serrpareʼtyesuerret ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyena Jesús. Oʼ eʼñe epaʼhua ora Judeoʼmar ñam̃a ora erracmañen allampañoʼmar.
17 Esta notícia a respeito dele divulgou-se por toda a Judeia e por toda a circunvizinhança.
18 Añña Juan ñeñt̃ ayottam̃p̃saret̃, ñañapaʼ c̈hocma serrpareʼtateñ pueyochreshaʼ ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyena Jesús.
18 Todas estas coisas foram referidas a João pelos seus discípulos. E João, chamando dois deles,
19 Att̃eña Juanñapaʼ agotatan epsheña ñeñt̃ pueyochreshaʼ pen ñeñt̃chaʼ mueña Jesúsesho ñeñt̃chaʼ aʼp̃t̃oʼtenayaʼ Jesús poʼñoc̈ht̃eʼ ñapaʼ ñeñt̃ Cristotets ñeñt̃ atarr cohuenet ahuat̃ot̃eñ, ñatoʼ amat̃eʼ ñeñt̃eyayepaʼ añchaʼ cohuet poʼpsheñeñ ñeñt̃chaʼ huapatsa.
19 enviou-os ao Senhor para perguntar: És tu aquele que estava para vir ou havemos de esperar outro?
20 Allempoña ñetpaʼ ahuanmuet. Allempo c̈hapuet alloʼtsen Jesús, Jesúsñapaʼ añ t̃orraʼyena aʼcrratanatyeseʼ shonteʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃ atsnaʼtyets ñeñt̃ paʼnamen mueroc̈htatyenahuet. Ñam̃a ñeñt̃ chorraʼyena oneñet̃ ñapaʼ oʼ eʼñe cac̈hpatatuerranet oneñet̃. Ñam̃a shonteʼ aporoʼyet̃ec̈hno ñañapaʼ oʼ alla eʼñe cohuatyesuerranet. Ñeñt̃ña Juan pueyochreshaʼpaʼ aʼp̃t̃oʼtoset Jesús, atet̃ otoset: —Juan ñeñt̃ apatañtatseʼt̃ Yomporecop yapaʼ ñeñt̃ña yemñeneʼ oʼch yotenp̃aʼ, ñatoʼ p̃at̃eʼña ñeñt̃ep̃t̃eʼ eʼñe poʼñoc̈h Cristotets ñeñt̃ atarr yecuen ahuat̃ot̃eñ oʼch huapa; ñerraʼm amat̃eʼ ñeñt̃eyaypepaʼ oʼch eʼñe p̃otey allochñapaʼ añchaʼ yecuaʼ poʼpsheñeñ ñeñt̃chaʼ huapatsa ñeñt̃ eʼñe Cristo.
20 Quando os homens chegaram junto dele, disseram: João Batista enviou-nos para te perguntar: És tu aquele que estava para vir ou esperaremos outro?
21 — ausente —
21 Naquela mesma hora, curou Jesus muitos de moléstias, e de flagelos, e de espíritos malignos; e deu vista a muitos cegos.
22 Jesúsñapaʼ otapanet: —T̃eʼpaʼ oʼch ahuerres seserrpareʼtatuerchaʼ Juan ora allpon ñeñt̃ atet̃ sentyesuennanaʼ arr ñam̃a ora allpon ñeñt̃ atet̃ seʼmyesuennanaʼ arr. Oʼch eʼñe seserrpareʼtatuer ora amaʼt att̃o aporoʼyet̃ec̈hnopaʼ t̃eʼñapaʼ oʼ eʼñe necuatyesuerranet, ñam̃a ñeñt̃ checaʼrepayetspaʼ t̃eʼpaʼ oʼ eʼñe chopeʼchyesuerret, ñam̃a ñeñt̃ osyen puetsarñats, t̃eʼpaʼ oʼ eʼñe aʼcohuentataret̃etuerret ñamet, ñam̃a paquetneshac̈hnopaʼ amaʼt ñetpaʼ t̃eʼñapaʼ oʼ eʼñe eʼmyesuerret cohuen, amaʼt ñam̃a ñeñt̃ rromayets t̃eʼñapaʼ oʼ alla atantataret̃etuerret, ñam̃a amaʼt ñeñt̃ huocchañneshac̈hno t̃eʼñapaʼ oʼ eʼñe neserrpareʼtatuerranet añ cohuen ñoñets alloch queshperret ñamet.
22 Então, Jesus lhes respondeu: Ide e anunciai a João o que vistes e ouvistes: os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados, e aos pobres, anuncia-se-lhes o evangelho.
23 Jesúsñapaʼ alla oterranerr Juan pueyochreshaʼ: —Ñam̃a ellonet̃paʼ oʼch sotuer Juan ñeñt̃ atet̃ notenes: Atarr cosheñtsoʼtsen amaʼt allohuen ñeñt̃ atarr neyemtenaya na, ñeñt̃ ama eʼnenaye poʼpsheñeñ ñeñt̃chaʼ coshaterrahuet.
23 E bem-aventurado é aquele que não achar em mim motivo de tropeço.
24 Allempoña Juan pueyochreshaʼpaʼ oʼ ahuanerret. Jesúsñapaʼ alla serrpareʼtaterranerr acheñeneshaʼ ñeñt̃ atet̃ peʼt̃ ahuaña Juan, ñeñt̃paʼ atet̃ otanet: —Ahuaña allempo seteʼt̃ amayo all serrpareʼten Juan, sapaʼ amacaʼ añecpayeʼ seteʼt̃eña all oʼch sentenaʼ amuesmaʼ atet̃ aʼymaʼtateñ m̃orr.
24 Tendo-se retirado os mensageiros, passou Jesus a dizer ao povo a respeito de João: Que saístes a ver no deserto? Um caniço agitado pelo vento?
25 Ñam̃a amacaʼ añecpayeʼ seteʼt̃eña all oʼch sentenaʼ ñeñt̃ atarr coc̈hneshaʼtetsa paʼshtam all, t̃arroʼmar yeñoteñ amayopaʼ amacaʼye eñalleña all ñeñt̃ atarr coc̈hneshaʼtetsa paʼshtam. Yapaʼ yeñoteñ arrña yentenña ñeñt̃ atarr coc̈hneshaʼ chorraʼyenaya shetamuets am̃chaʼtaret̃epahuo.
25 Que saístes a ver? Um homem vestido de roupas finas? Os que se vestem bem e vivem no luxo assistem nos palácios dos reis.
26 Sapaʼ añecopcaʼyeña seteʼt̃ña amayo oʼch sentenaʼ all ñeñt̃ poʼñoc̈h aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñ. Napaʼ oʼch notas, Juanpaʼ att̃o atarr sherbenan Yomporpaʼ ello metanaʼtuenan allohuen ñeñt̃ att̃o aʼm̃tenet Yompor poʼñoñ.
26 Sim, que saístes a ver? Um profeta? Sim, eu vos digo, e muito mais que profeta.
27 T̃arroʼmar Juanpaʼ ñocop eñoseʼt̃ Yompor ahuat̃. Ñehua, allempopaʼ atet̃ otneʼt̃ na ñeñt̃ atet̃chaʼ p̃osa Juan nocop esempoch huapa, ñeñt̃paʼ atet̃ anaret̃ ñoñets ahuat̃ot̃eñ:
27 Este é aquele de quem está escrito:
28 Ñeñt̃oʼmarña na t̃eʼpaʼ atet̃ notenes: Allohuen allpon acheñeneshaʼ ñeñt̃ eñalletetsa arr patsro amaʼt puesheñarra ama eñalleña ñeñt̃ atarr sherbets atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ Juan ñeñt̃ apatyesayeʼt̃ ahuaña acheñeneshaʼ Yomporecop. T̃arraña ñeñt̃ ama esosheʼmayeʼ enteneto amaʼt mamesha, t̃arraña ñerraʼm pueyochreshaʼ peñ Yompor att̃o t̃eʼpaʼ oʼ ayochreshat̃tena, ñeñt̃ña acheñerpaʼ atarrcaʼye sherben, ello metanenan att̃o atarr sherben Juan.
28 E eu vos digo: entre os nascidos de mulher, ninguém é maior do que João; mas o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Allohuen acheñeneshaʼ amaʼt ñam̃a ñeñt̃ ashcañetyestseʼt̃ att̃o atarr cobraʼyeseteʼt̃ quelle ñeñt̃ gobiernocop ñeñt̃ apatyes Juan, ñetñapaʼ att̃o eʼm̃ñotenetpaʼ otyeset: “Eʼñe pocteʼ atet̃ oteney Yompor.”
29 Todo o povo que o ouviu e até os publicanos reconheceram a justiça de Deus, tendo sido batizados com o batismo de João;
30 T̃arraña fariseoneshaʼ epuet ñam̃a ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ judioneshacop, ñetñapaʼ amaʼt eʼñe mamesha ama pocteyeʼ enteñeto ñeñt̃ atet̃ muenen Yompor ñocpuet, ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ ama apataneto Juan Yomporecop allempo. Partseshaʼñapaʼ atet̃ oterraneterr:
30 mas os fariseus e os intérpretes da Lei rejeitaram, quanto a si mesmos, o desígnio de Deus, não tendo sido batizados por ele.
31 —Ñehua, napaʼ oʼch neñotatas ñeñt̃ atet̃ pena patantarr acheñeneshaʼ ñeñt̃ yentyen t̃eʼ ñeñt̃ amaʼt errot̃ena ama acshatpoteneto. Ñeñt̃paʼ fariseoneshaʼ atet̃ petsa. T̃arroʼmar amaʼt allempo orrta Juan ñeñt̃ apatañtatseʼt̃ ñapaʼ ama rraneʼt̃e ñeñt̃ yocrram̃ yepen allohueney, ama orraneʼt̃e ñeñt̃ecma yorren allohueney. Ñeñt̃oʼmarña ñapaʼ c̈ha sotyeseʼt̃ c̈hot̃eʼ chorreña oneñet̃, amaʼt eʼñe mameshapaʼ ama pocteyeʼ señcheʼt̃e. T̃eʼñapaʼ oʼ norrterra nam̃a Ñeñt̃en Acheñetosets. Napaʼ paʼnamen nerraʼyen ñam̃a norryen. Saña t̃eʼpaʼ att̃a sesochatseʼtyenen ñam̃a atarroʼ arratsñat̃en ñam̃a atarroʼ orrarñat̃en napaʼ añoʼchña eʼñe neyemuetyena ñeñt̃ atarr ochñat̃eneshaʼ ñam̃a ashcarñat̃ec̈hno ñeñt̃ atarr cobraʼyeneʼ acheñeneshaʼ quelle. T̃arraña amaʼt atet̃ sepennoñpaʼ Nomporña eʼñe eñoteneʼ ñeñt̃ poʼñoc̈h atarr sherbets ñocop. Ñam̃a allohueney ñeñt̃ey eʼñe puechemereshaʼ p̃ohueney ñeñt̃ey cot̃eneʼ ña poct̃ap̃ña yapaʼc̈hoʼña eʼñe yeñotuenña ñeñt̃ poʼñoc̈h atarr sherbets. Ñeñt̃oʼmarña yorrtatyeññañ ñeñt̃ cohuen enten ña. Sañapaʼ amaʼt eʼñe mamesha ama acshatpahuoyayso, eʼñe att̃es ñerraʼmrrat̃eʼ cheshaneshaʼ ñeñt̃ c̈hocmach poʼpoñ entannaʼtuenet amach mueno oʼch yemtana all yellsheñen poʼpotantañ pacmachoreshaʼ all plazo all shontena acheñeneshaʼ. Ñetñapaʼ amach mueneñeto oʼch coshaprechet pacmachoreshaʼ. Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ att̃o yellsheñenetpaʼ atet̃ oteñet poʼpotantañ pacmachoreshaʼ: “Yapaʼ amaʼt oʼ yerequërcaʼhua allo yocshameʼtenapaʼ sañapaʼ amaña sesheʼraram̃penye; allot̃paʼ amaʼt oʼ yepoctorareʼtua ñeñt̃ yaʼchpeñtsorec̈ho allo yellcanrrortenapaʼ sañapaʼ amaña sellcapretenyo.”
31 A que, pois, compararei os homens da presente geração, e a que são eles semelhantes?
32 — ausente —
32 São semelhantes a meninos que, sentados na praça, gritam uns para os outros:
33 — ausente —
33 Pois veio João Batista, não comendo pão, nem bebendo vinho, e dizeis: Tem demônio!
34 — ausente —
34 Veio o Filho do Homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um glutão e bebedor de vinho, amigo de publicanos e pecadores!
35 — ausente —
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Allempoña Jesúspaʼ oʼ huapoña ñam̃a puesheñarr fariseo oʼch otenanaʼ Jesús rrallmeʼchapreteñepaʼ paʼpacllo. Jesúsñapaʼ allent̃a cot̃erran fariseo. Allempoña c̈hapach paʼpacllo anorrc̈haʼtoset parro allchaʼ rrallmeʼchapretos.
36 Convidou-o um dos fariseus para que fosse jantar com ele. Jesus, entrando na casa do fariseu, tomou lugar à mesa.
37 Puesheñarrña coyaneshaʼ ñeñt̃ alloʼmarneshaʼ ñeñt̃ atarr ecañoreshat̃, ñañapaʼ oʼ eʼmareʼch oʼ c̈hap Jesús fariseo paʼpacllo all rrallmeʼchen. Ñañapaʼ huapa, huapatan ñeñt̃ atarr eñmosat̃ ñeñt̃ nanac tsaʼteʼ; huapatam̃pes puetellm̃o ñeñt̃ otenet alabastro.
37 E eis que uma mulher da cidade, pecadora, sabendo que ele estava à mesa na casa do fariseu, levou um vaso de alabastro com unguento;
38 Allñapaʼ pueyaʼchpeñeshaʼ huapa, ponmosana Jesús paʼtco. All atarr yahuosa, pueseʼñapaʼ c̈ha tsopsaʼtos Jesús paʼtco. Allempoña chetosanña pueʼchpaʼ alloña alla aʼporrarraʼtquër, tsoʼtstecaʼtosan paʼtac, sheʼtatcaʼtos eñmosat̃o.
38 e, estando por detrás, aos seus pés, chorando, regava-os com suas lágrimas e os enxugava com os próprios cabelos; e beijava-lhe os pés e os ungia com o unguento.
39 Añña fariseo ñeñt̃ huaʼñeneʼ Jesús, ñañapaʼ eñchpaʼ atet̃ ot pueyoc̈hro: T̃arraña añ yacma ñerraʼm poʼñoc̈h ñeñt̃ aʼm̃tenayeñ Yompor poʼñoñpaʼ eñotapaneñchaʼña añ coyaneshaʼ ñeñt̃ aʼp̃lleneʼpaʼ atarr ecañoreshat̃, amach muenacheñe oʼch aʼp̃llosñañ amaʼt paʼtca.
39 Ao ver isto, o fariseu que o convidara disse consigo mesmo: Se este fora profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que lhe tocou, porque é pecadora.
40 Jesúsñapaʼ atet̃ otan fariseo: —Napaʼ nemneñ oʼch masheñe Simóna notap̃ allpon ñoñets. Fariseoñapaʼ atet̃ och: —Eʼñe pocteʼ nenteñ Maestrochaʼ oʼch p̃oten.
40 Dirigiu-se Jesus ao fariseu e lhe disse: Simão, uma coisa tenho a dizer-te. Ele respondeu: Dize-a, Mestre.
41 Jesúsñapaʼ alla tomaʼntacha, atet̃ och: —Napaʼ oʼch not, alloʼtsen puesheñarr acheñ ñeñt̃ artetsa quelle. Ñañapaʼ artana puesheñarr acheñ nanac shonteʼ quelle ñeñt̃ otenet quinientos denario; poʼpsheñeññapaʼ archa poʼpoñ quelle ñeñt̃ ama tama atonayaye ñeñt̃ otenet cincuenta denario.
41 Certo credor tinha dois devedores: um lhe devia quinhentos denários, e o outro, cinquenta.
42 Att̃oña epsheñoʼmaretpaʼ ama eshcayeʼ tsaʼtuerreto ñeñt̃ allpon teb̃aʼyenet t̃arroʼmar ama echeneto alloch tsaʼterret. Ñañapaʼ eʼñe att̃a peretnaʼhuerranet epsheñoʼmaret, eʼñe att̃ecma ama eseshayeʼ tsaʼterrtso. T̃eʼña masheñe Simóna oʼch naʼp̃t̃oʼtap̃, añ epsheñoʼmar ñeñt̃ amorrentaret̃ att̃och peretnerranet allpon tebenet ¿erraʼtsenaʼt pentenña p̃a ñeñt̃ atarr morrentenaya ñeñt̃ peretneneʼ, ñatoʼ añt̃eʼ acheñer ñeñt̃ tebeneʼ quinientos denario amapaʼ añt̃eʼ ñeñt̃ eʼñe cincuenta denario tebeneʼ?
42 Não tendo nenhum dos dois com que pagar, perdoou-lhes a ambos. Qual deles, portanto, o amará mais?
43 Simónñapaʼ alla anapuerranerr Jesús, atet̃ otererr: —Ñehua, añt̃eʼcaʼye atarr morrentenaya ñeñt̃ ap shonteʼ quelle, t̃arroʼmar ñapaʼ shonteʼ oʼ att̃a ap̃retnaret̃terra ñeñt̃ allpon shonteʼ teben. Jesúsñapaʼ alla otererr: —Atet̃caʼye masheñe.
43 Respondeu-lhe Simão: Suponho que aquele a quem mais perdoou. Replicou-lhe: Julgaste bem.
44 Allempoña Jesúspaʼ cohuaʼ allent̃eʼtsen coyaneshaʼ allot̃ñapaʼ alla oterranerr Simón: —Pecueʼ añ coyaneshaʼ ñeñt̃ atet̃ p̃osen. Allempo nec̈hap pepacllopaʼ p̃añapaʼ ama es p̃apapno amaʼt oñapaʼ ama p̃apapno alloch neʼpatcaʼtosa. T̃arraña añña coyaneshaʼpaʼ ñaña neʼpatcaʼtoseʼ eʼñe ña puesoʼyo allempoñapaʼ alla aʼporrarraʼtquërren eʼñe ña pueʼcho.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; esta, porém, regou os meus pés com lágrimas e os enxugou com os seus cabelos.
45 Ñam̃a allempo nec̈hap pepacllopaʼ p̃añapaʼ amaʼt pehuom̃chaʼteñot̃apaʼ ama petsoʼtstsaʼpaʼtapno. T̃arraña añ coyaneshaʼ eʼñe allempo nec̈hap pepacllo ama att̃a cac̈hposno allorocma tsoʼtstecaʼtosen att̃oña orrtatosan puemorrenteña nocop.
45 Não me deste ósculo; ela, entretanto, desde que entrei não cessa de me beijar os pés.
46 P̃apaʼ amaʼt coñeʼt̃apaʼ ama es peshapono noño amaʼt olivosoʼya ñeñt̃ ama tsaʼteyaye. T̃arraña ñañapaʼ eñmosat̃o sheʼtatcaʼtosen ñeñt̃ atarr tsaʼteʼ.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo, mas esta, com bálsamo, ungiu os meus pés.
47 Att̃oña t̃eʼpaʼ atarr orrtatosnan ñeñt̃ att̃o morrentosna. Napaʼ neñoteññañ amaʼt shonteʼ poʼchñar t̃eʼñapaʼ oʼ eʼñe ap̃retnaʼhuaret̃ta. T̃arraña poʼpsheñeñ amaʼt ama tama ochñat̃eyaye att̃oña ap̃retnaʼhuaret̃ta poʼchñarpaʼ ñañapaʼ ama eʼñeyeʼ morrentapanoña ñeñt̃ oʼ peretnerrñañ poʼchñar.
47 Por isso, te digo: perdoados lhe são os seus muitos pecados, porque ela muito amou; mas aquele a quem pouco se perdoa, pouco ama.
48 Allempoña Jesúspaʼ otan coyaneshaʼ: —T̃eʼña poʼñoc̈hpaʼ oʼ eʼñe ap̃retnaʼhuaret̃terra p̃oʼchñar.
48 Então, disse à mulher: Perdoados são os teus pecados.
49 Allempoñapaʼ ñeñt̃ parro rrallmeʼchenet, ñetñapaʼ otannaʼtyeset: —Eseshaʼhuañacaʼyeña añ yacmar att̃o peretnerranña ochñarets.
49 Os que estavam com ele à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este que até perdoa pecados?
50 Jesúsñapaʼ alla oterranerr coyaneshaʼ: —P̃apaʼ att̃o atarr peyemtenna ñeñt̃ña oʼ aʼqueshp̃aterrep̃. T̃eʼñapaʼ oʼch ahuerrep̃ eʼñe peñmañeshaʼ.
50 Mas Jesus disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.