Lucas 24

Yanesha' NT (AME_TBL) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Allempo oʼ huañ yet̃ñats allempo amesenet, allempo mot̃taʼmuena yet̃ñats temenc coyaneshac̈hnoñapaʼ eʼñe ahuat̃ecma ahuanmaʼmuenet all pampueñet Jesús. Anmaʼmueññañet eñmosat̃ec̈hno ñeñt̃ oʼpatateñet alloch aʼyanaʼtoset. Allñapaʼ cot̃aʼnmaʼmuenanet poʼpotantañ coyaneshac̈hno.
1 No primeiro dia da semana, muito cedo, dirigiram-se ao sepulcro com os aromas que haviam preparado.
2 Oʼña c̈hac̈haʼtaʼmuenet allpaʼ mapueʼña ñeñt̃ allo mopam̃p̃set Jesús ñeñt̃ puepampuer p̃achet ama att̃erayeʼ entoseto ñeñt̃ atet̃ p̃am̃p̃set poʼpoñ ellerro. Entoset mapueʼ oʼ aʼrrot̃eʼtaret̃tena aʼyenet̃.
2 Acharam a pedra removida longe da abertura do sepulcro.
3 Allempoña ñetpaʼ eshoʼtrraʼtoset mapuetpono ñeñt̃ puepampuer p̃achet amaña eseshaʼ entosayeña arromñat̃ all net.
3 Entraram, mas não encontraram o corpo do Senhor Jesus.
4 Ñetñapaʼ c̈ha mueneʼ yoruoset ama eñoteñeto errot̃chaʼña p̃oset. Eʼñe allempo atet̃ cot̃apeʼchyenet ahuepaʼtchaʼ orrtapanet epsheña yacma alla t̃omc̈haʼtoset eʼñe alloʼtsaʼyenet, atarr cohuen popuetyenet paʼshtamuet.
4 Não sabiam elas o que pensar, quando apareceram em frente delas dois personagens com vestes resplandecentes.
5 Ñetña pueyorñot̃etpaʼ att̃a moʼcrraʼtyeset patso. Pom̃chañot̃et ama eshcayeʼ cohuaʼp̃seto allenet̃ t̃en. Ñeñt̃ña yacma epsheñapaʼ atet̃ otosanet: —Ñeñt̃ ama arromñat̃eshayaye, esoʼmareʼtña seʼnameʼteñña arr allecma nannena arromñat̃eneshaʼ.
5 Como estivessem amedrontadas e voltassem o rosto para o chão, disseram-lhes eles: Por que buscais entre os mortos aquele que está vivo?
6 T̃eʼ ñapaʼ amacaʼye alloʼtsenarayaye arr, oʼcaʼye tanterra. Amaʼt seyerpueñoña ñeñt̃ atet̃ otaseʼt̃ amaʼt ahuañmoʼchot̃eñ allempo Galileoʼtsenmeñ.
6 Não está aqui, mas ressuscitou. Lembrai-vos de como ele vos disse, quando ainda estava na Galiléia:
7 Ñeñt̃paʼ atet̃caʼye otaseʼt̃ ñapaʼ ña Ñeñt̃ Acheñetosets c̈hocmach pomueret att̃och errot̃uanen per poʼpoñ acheñ ñeñt̃ atarr ochñat̃eneshaʼ att̃och corsoʼtam̃peret, t̃arraña pomaʼpamtañoñapaʼ c̈hocmach tanterra.
7 O Filho do Homem deve ser entregue nas mãos dos pecadores e crucificado, mas ressuscitará ao terceiro dia.
8 Allempoña ñetpaʼc̈hoʼña allent̃a yerpueret atet̃ otaneteʼt̃ ahuañmoʼchot̃eñ Jesús.
8 Então elas se lembraram das palavras de Jesus.
9 Allempoña coyaneshac̈hnopaʼ onac̈herret puepamprot̃, c̈hac̈herret pocollopaʼ serrpareʼtatueret Jesús puellsensarneshaʼ ñeñt̃ c̈harrasheña ñeñt̃ puesheñarram̃a oʼ puecherra ñam̃a poʼpotantañec̈hno ñeñt̃ pueyochreshaʼ pen. Coyaneshac̈hnoñapaʼ serrpareʼtueret allohuen ñeñt̃ atet̃ entaʼmuenet Jesús puepampro.
9 Voltando do sepulcro, contaram tudo isso aos Onze e a todos os demais.
10 Ñeñt̃ serrpareʼtatenayaʼ Jesús puellsensarneshaʼ ñeñt̃paʼ añ María Magdalena ñam̃a Juana ñam̃a poʼpsheñeñ María ñeñt̃ Jacobo pachor ñam̃a poʼpoñec̈hno coyaneshac̈hno.
10 Eram elas Maria Madalena, Joana e Maria, mãe de Tiago; as outras suas amigas relataram aos apóstolos a mesma coisa.
11 T̃arraña Jesús puellsensarneshaʼ allempo serrpareʼtatosanet coyaneshac̈hno ñeñt̃ atet̃ entuaʼmuenet, ñetñapaʼ amaʼt mameshapaʼ ama ameʼñyetoña coyaneshac̈hno, c̈ha otenapuetañ att̃at̃eʼ otatseʼtyen coyaneshac̈hno.
11 Mas essas notícias pareciam-lhes como um delírio, e não lhes deram crédito.
12 T̃arraña Pedroñapaʼ allent̃a ta eʼñe matenacma. Oʼña c̈hap ñam̃a puepampropaʼ moʼcosa, cohuos oʼpononet̃ all net. Ñapaʼc̈hoʼña ama entose, shetamtsa entos allo ep̃atseʼchet alla oʼshsheʼmaʼyena aʼyenet̃. Ñapaʼc̈hoʼña ahuerr pocollo ama eñoteñe ñatoʼ erroʼtsent̃eʼ.
12 Contudo, Pedro correu ao sepulcro; inclinando-se para olhar, viu só os panos de linho na terra. Depois, retirou-se para a sua casa, admirado do que acontecera.
13 Ñeñt̃e yet̃rocma epsheña pueyochreshaʼ ñetñapaʼ arr senet anetso ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Emaús. Ñehua, ñeñt̃ paʼsoʼcheñ anets Emaúspaʼ Jerusaléñot̃eñpaʼ alloʼtsent̃eʼ c̈harraʼ puechena pat̃err kilómetro c̈hoychaʼ c̈hapats anets Emaúso.
13 Nesse mesmo dia, dois discípulos caminhavam para uma aldeia chamada Emaús, distante de Jerusalém sessenta estádios.
14 Ñetñapaʼ eʼñe pueserrparñeshaʼ senet, añ serrpareʼtyesnenet ñeñt̃ allpon atet̃ oʼ p̃ohua.
14 Iam falando um com o outro de tudo o que se tinha passado.
15 All senet eʼñe pueserrpareʼteñeshetpaʼ anapannaʼtyesnenet Jesúsñapaʼ alla rremuerranetaʼ. Allempoñapaʼ chopeʼchnomuet eʼñe parro oʼ ahuanmuet anetsonet̃.
15 Enquanto iam conversando e discorrendo entre si, o mesmo Jesus aproximou-se deles e caminhava com eles.
16 T̃arraña amaʼt entapetañña Jesúspaʼ ñetñapaʼ c̈ha ottenet ñerraʼmrrat̃eʼ ama amnataret̃teneto att̃och chemeʼtapet, ama eseshaʼ chemeʼtaye.
16 Mas os olhos estavam-lhes como que vendados e não o reconheceram.
17 Jesúsñapaʼ atet̃ otosan pueyochreshaʼ: —¿Esoʼtña seserrpareʼtyesnen? ¿Esoʼmareʼtña c̈ha atarr sellcaʼnena?
17 Perguntou-lhes, então: De que estais falando pelo caminho, e por que estais tristes?
18 Puesheñarrña ñeñt̃ sochetsa Cleofas, ñañapaʼ och: —¿Amaʼt peñoteñeña allohuen ñeñt̃ Jerusaléñoʼtsen ahuañot̃eñ oʼ eʼñe eʼmareʼtuet ñeñt̃ atet̃ oʼ metua all? P̃apaʼ ¿p̃apt̃at̃eʼña ñeñt̃ep̃ t̃aya c̈hapats all Jerusaléño ñeñt̃ep̃ ama eñotosaye ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ohuerret Jerusaléño?
18 Um deles, chamado Cléofas, respondeu-lhe: És tu acaso o único forasteiro em Jerusalém que não sabe o que nela aconteceu estes dias?
19 Ñañapaʼ atet̃ otnomanet: —¿Esoʼtña ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ohuerretña all? Ñetñapaʼ alla otnereterr: —Añcaʼye yeserrpareʼtnen Jesús ñeñt̃ nazaretoʼmarneshaʼ ñeñt̃ aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñ ahuaña. Poʼhuamencot̃ orrtatennay poʼpartsoña ñeñt̃ amaʼt ahuat̃a yapaʼ ama yentare. Ñam̃a atet̃ yec̈hatyeseʼt̃ ñeñt̃paʼ atarr cohuen. Ñeñt̃paʼ eʼñe pocteʼ entapreteñ Yompor; acheñeneshaʼpaʼc̈hoʼña eʼñe pocteʼ enteñet.
19 Perguntou-lhes ele: Que foi? Disseram: A respeito de Jesus de Nazaré... Era um profeta poderoso em obras e palavras, diante de Deus e de todo o povo.
20 T̃arraña yaʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar, ñetñapaʼ oʼ pomueret Jesús att̃ot̃caʼyeña oʼ muetsatateret, ñeñt̃oʼmarña oʼ corsoʼtam̃peret.
20 Os nossos sumos sacerdotes e os nossos magistrados o entregaram para ser condenado à morte e o crucificaram.
21 T̃arraña yapaʼ ñeñt̃caʼyeña atarr yemneneñ ñatoʼ ñach yaʼrroyatatosayeñña allohueney ñeñt̃ey israelenaʼtarey (att̃o am̃chaʼnoc̈htanaʼtenya romoʼmarneshaʼ ya yaʼnetsro). T̃arraña t̃eʼñapaʼ c̈haña oʼ muetseret. T̃eʼpaʼ oʼcaʼye maʼpamtaʼmuen.
21 Nós esperávamos que fosse ele quem havia de restaurar Israel e agora, além de tudo isto, é hoje o terceiro dia que essas coisas sucederam.
22 Ñam̃a t̃eʼña coyaneshac̈hnoña ñeñt̃ parro yeyemtena, ñetñapaʼ ahuat̃ecma ahuanmaʼmuenet oʼch entaʼmueñet puepampro ñetñapaʼ añoʼ eseshayeʼ entosayeña puepampro all neretañ. Allempoña huac̈herret puepamprot̃ atet̃ serrpareʼtatuerryet, allñapaʼ añoʼ orrtahuet mellañot̃eñ ñeñt̃oʼña otahuet Jesúspaʼ oʼcaʼye tanterra oʼ alla bet̃terra. Ñeñt̃oʼmarña yapaʼ ñeñt̃ña atarr yeyoreʼteneʼ.
22 É verdade que algumas mulheres dentre nós nos alarmaram. Elas foram ao sepulcro, antes do nascer do sol;
23 — ausente —
23 e não tendo achado o seu corpo, voltaram, dizendo que tiveram uma visão de anjos, os quais asseguravam que está vivo.
24 Allempoña ñam̃a allponsheña ñeñt̃ parro yeyemtena, ñetpaʼc̈hoʼña allent̃a ahuanmuet ñamet puepampro. Eʼñe atet̃ otuerrey coyaneshac̈hno, ñetpaʼc̈hoʼña ama eseshayeʼ entosaye.
24 Alguns dos nossos foram ao sepulcro e acharam assim como as mulheres tinham dito, mas a ele mesmo não viram.
25 Jesúsñapaʼ alla otnerraneterr: —Sapaʼ ama es sec̈henoyoña seyoc̈hro, atarr seʼcharrtaten seyoc̈her att̃och eʼñe sameʼñaʼhuaña ora ñeñt̃ atet̃ eñosyeseteʼt̃ Cristocop allohuen ñeñt̃ aʼm̃taʼyesayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃ot̃eñ.
25 Jesus lhes disse: Ó gente sem inteligência! Como sois tardos de coração para crerdes em tudo o que anunciaram os profetas!
26 Amaʼt señoteñeña ñeñt̃chaʼ Cristotatspaʼ atet̃caʼye anaret̃ña ñocop ñapaʼ atarrchaʼcaʼye amueroc̈htataret̃etuanena c̈hoch rromats. Elloñapaʼ oʼch alla c̈herr esempo allempochña eʼñe cohuen aʼcohuentataret̃terra.
26 Porventura não era necessário que Cristo sofresse essas coisas e assim entrasse na sua glória?
27 Allempoña Jesúspaʼ oʼ yerpatnerraneterr ora allohuen ñeñt̃ atet̃ anaret̃ añecop ñeñt̃chaʼ Cristotats. Eʼñe Moisés poʼñoñot̃eñ yerpatnomanet ñam̃a poʼpotantañec̈hno poʼñoñ ñeñt̃ eñosyestseʼt̃ Cristocop, ñeñt̃ara ñeñt̃ aʼm̃taʼyesayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃.
27 E começando por Moisés, percorrendo todos os profetas, explicava-lhes o que dele se achava dito em todas as Escrituras.
28 Allempoñapaʼ c̈hapmochet anetso all sechenet. Jesúsñapaʼ c̈ha otetnena ñerraʼm ñapaʼ am̃tocheʼch.
28 Aproximaram-se da aldeia para onde iam e ele fez como se quisesse passar adiante.
29 Ñetña alla puepateñot̃etpaʼ atet̃ ochet: —Allachcaʼye yec̈hap arr parro oʼcaʼye tsapuenmoch. Allempoña Jesúspaʼ beʼt̃osos allchaʼ c̈hapuet.
29 Mas eles forçaram-no a parar: Fica conosco, já é tarde e já declina o dia. Entrou então com eles.
30 Allempoña anorrc̈haʼtoset allchaʼ rrallmeʼchoset. Jesúsñapaʼ chetosan pan, parasyosoʼtam̃p̃sosan pan, shotaʼtospaʼ apaʼyesosanet.
30 Aconteceu que, estando sentado conjuntamente à mesa, ele tomou o pão, abençoou-o, partiu-o e serviu-lho.
31 Allempo atet̃ p̃osa, pueyochreshaʼña epsheñapaʼ c̈ha eʼñe chemeʼtoset añpaʼ ñeñt̃epaʼtcaʼyeña Jesús. Eʼñe allorocma ñetpaʼ oʼ amnataret̃terret att̃och eʼñe chemeʼteret. Eʼñe chemeʼterretpaʼ allepaʼtchaʼ maʼnatam̃perranet.
31 Então se lhes abriram os olhos e o reconheceram... mas ele desapareceu.
32 Allempoña ñetpaʼ atet̃ otannaʼtyeset: —Ñeñt̃oʼmarepaʼtcaʼyeña atarr nanac coshatosey ñorraʼ amaʼt c̈ha yellquëna yeyoc̈hro allempo serrpareʼtatnomuey t̃oño all yerpatnomya Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anaʼyesaret̃ eʼñe ñocop.
32 Diziam então um para o outro: Não se nos abrasava o coração, quando ele nos falava pelo caminho e nos explicava as Escrituras?
33 Ñetña eʼñe allorocma tantrraʼterretpaʼ oʼ alla ahuanerret Jerusaléño. Allñapaʼ oʼ c̈herret alloʼtsaʼyen poʼpotantañ puellsensarneshaʼ ñeñt̃ oʼ c̈harrasheñam̃a puechena puesheñarr. Alloʼtsen ñam̃a poʼpotantañec̈hno.
33 Levantaram-se na mesma hora e voltaram a Jerusalém. Aí acharam reunidos os Onze e os que com eles estavam.
34 Allña ñetpaʼ atet̃ otueret poʼpotantañ: —Poʼñoc̈hcaʼye oʼ tanterraña Yepartseshar. Ellonet̃ñapaʼ orrterrana ñam̃a Simón.
34 Todos diziam: O Senhor ressuscitou verdadeiramente e apareceu a Simão.
35 Allempoña ñetpaʼ serrpareʼtueret ñeñt̃ atet̃ enteret t̃oño ñam̃a all shotaʼtosan pan, att̃oña ñetpaʼ allña eʼñe chemeʼtosetña Jesús.
35 Eles, por sua parte, contaram o que lhes havia acontecido no caminho e como o tinham reconhecido ao partir o pão.
36 Ñeñt̃a atarr otatsetyenetpaʼ Jesúsñapaʼ c̈hepaʼtchaʼ t̃omhuets eʼñe all chorren allohuen pueyochreshac̈hno. Alla huom̃chaʼtuenanet, puehuom̃chaʼtueñot̃anetpaʼ atet̃ otuenanet: —T̃eʼpaʼ c̈hosaña eʼñe cosherrtsa seyoc̈hro.
36 Enquanto ainda falavam dessas coisas, Jesus apresentou-se no meio deles e disse-lhes: A paz esteja convosco!
37 T̃arraña ñetñapaʼ c̈ha atarr yoreʼtuenanet, c̈ha atarr mechaʼtrraʼtet, c̈ha otenapuetañ choyesheʼmatst̃eʼ orrterranet.
37 Perturbados e espantados, pensaram estar vendo um espírito.
38 Jesúsñapaʼ atet̃ otuenanet: —Esoʼmareʼtña sañapaʼ c̈haña seyoren. Esoʼmareʼtña sañapaʼ c̈haña atarr seʼcharrtatenña seyoc̈her.
38 Mas ele lhes disse: Por que estais perturbados, e por que essas dúvidas nos vossos corações?
39 T̃eʼpaʼ oʼch secuapuennan not amaʼt ñam̃a netac att̃och eʼñe señotapuerren nacaʼye. Saʼp̃llapuennan nechets, secuaʼyesapuennan nechets allochñapaʼ oʼch eʼñe señotapuenen. Napaʼ ñeñt̃en echtsot̃en, choyesheʼmatspaʼ amacaʼyeña echtsot̃eyayeto ñam̃a amacaʼye anpat̃eyaye atet̃ oʼ sentapuenen napaʼ echtsot̃encaʼye ñam̃a anpat̃encaʼye.
39 Vede minhas mãos e meus pés, sou eu mesmo; apalpai e vede: um espírito não tem carne nem ossos, como vedes que tenho.
40 Allempoñapaʼ gatuenanet pot ñam̃a paʼtac.
40 E, dizendo isso, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Ñetñapaʼ att̃a cohuanrrortapueñet. Amaʼt atarr coshapueñetañpaʼ amaña eʼñeyeʼ ameʼñapueñeto ñatoʼ poʼñoc̈ht̃eʼ Jesús. Att̃a echarrtatenet pueyoc̈her t̃arraña Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr: —¿Arrpaʼ amaʼt secheno amaʼt coñeʼt̃a rreñets?
41 Mas, vacilando eles ainda e estando transportados de alegria, perguntou: Tendes aqui alguma coisa para comer?
42 Ñetñapaʼ aña apapueñet pashep̃arr cac achmaret̃ ñam̃a pets pocoyem̃ all nenan poʼmoñ.
42 Então ofereceram-lhe um pedaço de peixe assado.
43 Ñeñt̃a agaphuenpaʼ oʼ rrohueñ all chorrenet att̃oña ñetpaʼ entapueñet.
43 Ele tomou e comeu à vista deles.
44 Allempoñapaʼ atet̃ oterraneterr: —Ñeñt̃ atet̃ notaseʼt̃ allempo orameñ alloʼtseney eʼñe parro, ora allohuen ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ot̃eñ Yompor poʼñoño nocop, ñeñt̃ña t̃eʼpaʼ oʼ eʼñe etsotuerra—eʼñe Moisésot̃eñ poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anaret̃ amaʼt ñam̃a ora allohuen ñeñt̃ quellcaʼyesoneʼt̃ ñeñt̃ aʼm̃taʼyesayeʼt̃ Yompor poʼñoñ, amaʼt ñam̃a ñeñt̃ aquellcaret̃tatseʼt̃ libro Salmos, t̃eʼpaʼ ñeñt̃ña oʼ eʼñe etsotuerra ñeñt̃ atet̃ anaʼyesaret̃ nocop ahuat̃ot̃eñ.
44 Depois lhes disse: Isto é o que vos dizia quando ainda estava convosco: era necessário que se cumprisse tudo o que de mim está escrito na Lei de Moisés, nos profetas e nos Salmos.
45 Allempoñapaʼ oʼ c̈hapatanet pueyoc̈hreto allohuen ñoñtsoc̈hno ñeñt̃ aquellcaʼyesaret̃ ñocop.
45 Abriu-lhes então o espírito, para que compreendessem as Escrituras, dizendo:
46 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Poʼñoc̈hpaʼ allohuen ñoñets ñeñt̃ aquellcaʼyesaret̃ atet̃caʼye oten ñeñt̃chaʼ Cristotosetspaʼ c̈hocmach poʼñoc̈h rromos, t̃arraña pomaʼpamtañoñapaʼ oʼch alla tanterra.
46 Assim é que está escrito, e assim era necessário que Cristo padecesse, mas que ressurgisse dos mortos ao terceiro dia.
47 Att̃ochña serrpareʼteret Cristo eʼñe Jerusaléñot̃eñ errap̃aren ora allemeñ allohuanen acheñenesheshoʼmar. Att̃ot̃chaʼña acheñeneshaʼpaʼ oʼch cot̃apeʼcherret ello eʼñe cohuen Yomporecop allochñapaʼ att̃ochña oʼch eʼñe ap̃retnaʼhuaret̃terret allohuenet poʼchñaret.
47 E que em seu nome se pregasse a penitência e a remissão dos pecados a todas as nações, começando por Jerusalém.
48 Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr: —T̃eʼña sapaʼ oʼch saʼpot̃errnan ora ñeñt̃ allpon atet̃ sentyesneʼt̃ amaʼt t̃emeʼttsen.
48 Vós sois as testemunhas de tudo isso.
49 Ñam̃a sa t̃eʼpaʼ ellonet̃ oʼch atet̃ notnerres, poʼñoc̈hcaʼye napaʼ nemñohuerrnaschaʼ Yompor Puecamquëñ entot̃ ñeñt̃chaʼ eʼñe sechorraʼyesaya eʼñe puesheñaʼttsos ñeñt̃ atet̃ oten Yompor ñeñt̃chaʼ eʼñe apaʼyerres. T̃arraña sañapaʼ allasach anetso Jerusaléño, esempohuach chorratasa Parets Puecamquëñ ñeñt̃chaʼña ahuamencat̃ sep̃aʼyesoseʼ ñeñt̃chaʼ apuerres Yompor pueʼntañot̃.
49 Eu vos mandarei o Prometido de meu Pai; entretanto, permanecei na cidade, até que sejais revestidos da força do alto.
50 Allempoña Jesús err Jerusaléñot̃, ahuanerran pueyochreshac̈hno aʼyo anetso Betanio. Allñapaʼ echantosan potpaʼ bensareʼtam̃pesyesosanet.
50 Depois os levou para Betânia e, levantando as mãos, os abençoou.
51 Eʼñe puebensareʼtam̃peñot̃anetpaʼ allñapaʼ aʼtenocheʼ pueʼntaño oʼ sohuanenanña pueyochreshac̈hno.
51 Enquanto os abençoava, separou-se deles e foi arrebatado ao céu.
52 Ñetña allempo atet̃ entapueret Jesús ahuerr pueʼntañopaʼ paʼyeʼchoc̈htateñeshaʼ maʼyochnerretpaʼ ahuanerret Jerusaléño eʼñe pocsheñeshocmañenet.
52 Depois de o terem adorado, voltaram para Jerusalém com grande júbilo.
53 Ñetña allempopaʼ ellapeneteʼt̃ Parets paʼpacllo all atarr ayeʼchoc̈htateññañet Yompor. Ñeñt̃paʼ att̃etepaʼch Nompore. Allohua.
53 E permaneciam no templo, louvando e bendizendo a Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.