Lucas 10
Yanesha' NT (AME_TBL) vs NTLH
1 Allempoña Partseshaʼpaʼ alla llesenserranerr poʼpotantañ pueyochreshaʼ canc̈hrroch c̈harrasheña ñeñt̃chaʼ otrraʼtatsa oʼch serrpareʼtyesnomuet. Ñetpaʼ atet̃chaʼ p̃aʼnmuet eʼñech epsheñaʼttsocma tet. Arrchaʼ taʼyeset ora allohuen anetsoʼmar ñam̃a amaʼt allampañoʼmar; allochñapaʼ allchaʼ oñem ñam̃a tsapat̃onet̃ Jesús.
1 Depois disso o Senhor escolheu mais setenta e dois dos seus seguidores e os enviou de dois em dois a fim de que fossem adiante dele para cada cidade e lugar aonde ele tinha de ir.
2 Ama ahuanenetaʼ Jesúsñapaʼ atet̃ otanet: —Shonteʼ narmets ñeñt̃ nanac ellom̃reʼtets ñeñt̃chaʼ aʼyapac̈hetañ. T̃arraña ataruasañña ñeñt̃chaʼ aʼyapac̈heʼpaʼ ama atarr atonayaye. T̃eʼpaʼ añchaʼña sanamoñ pamoʼmteʼ mueñanepaʼña ñeñt̃chaʼ aʼyapac̈herrets paʼmro. Ñeñt̃paʼ atet̃ tomaʼntatanet Jesús att̃o atarr shonteʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃chaʼ ameʼñerrtsañ t̃arraña ñeñt̃chaʼ ameʼñaterrahuetpaʼ ama atarr atonayaye. Añchaʼña yenam Yompor ñeñt̃ Yamoʼmteʼ yepen mueñanepaʼña paʼtaruasañer ñeñt̃chaʼ t̃orraʼyerrtsa ñocop allemeñ anetsoʼmar.
2 Antes de os enviar, ele disse:
3 Ñam̃a sapaʼ ñerraʼm oʼch ahues t̃eʼpaʼ señochchaʼ poʼñoc̈h c̈hocmach eñall ñeñt̃chaʼ seʼmoñeʼteʼ amaʼt sapaʼ amach c̈ho errot̃ sepenanetañe ñet. Ñeñt̃oʼmarña notenes t̃eʼpaʼ oʼch nemñas eʼñech att̃es ñerraʼm carrnero oʼch ahuoʼ alloʼtsen maʼyarroc̈hno.
3 Vão! Eu estou mandando vocês como ovelhas para o meio de lobos.
4 Ñam̃a amach sanmatsto quelle, amaʼt sebolsa, amaʼt poʼptaña sesapatpaʼ amach sanmatsche. Oʼch ahues semaʼyorñecma. Amaʼt eseshaʼch sehuom̃chaʼtyesnom t̃oñoʼmarpaʼ amach alla soʼchtatsto.
4 Não levem bolsa, nem sacola, nem sandálias. E não parem no caminho para cumprimentar ninguém.
5 Allempoch sec̈hap amaʼt erraʼtsena anetsro all sesen, amaʼt erraʼtsena pocoll allchaʼ sec̈happaʼ ñanomchaʼ atet̃ sep̃osa. Eʼñe sehuom̃chaʼteñot̃ ñeñt̃ apacllat̃eshaʼpaʼ oʼch senamatosñañ Yompor paʼnateña. Ñerraʼm ñetña poʼñoc̈h eʼneññañet Yompor paʼnateña, Yomporñapaʼ aʼnatenanetchaʼ.
5 Quando entrarem numa casa, façam primeiro esta saudação: “Que a paz esteja nesta casa!”
6 T̃arraña ñerraʼm ñetña ama eʼneññañeto Yompor paʼnateñapaʼ Yomporñapaʼ oʼch alla apuerres sa paʼnateña.
6 Se um homem de paz morar ali, deixem a saudação com ele; mas, se o homem não for de paz, retirem a saudação.
7 Ñeñt̃e pocollro allchaʼ eʼñe cohuen agapaset allach saʼposa. Ñeñt̃ rrenet ñet ñeñt̃chaʼ rratapaset, ñeñt̃ach serros sam̃a. T̃arroʼmar ñeñt̃es t̃orretsa eʼñe pocteʼ atet̃chaʼ tsaʼtenset. Amach sommareʼtyesatsto allemeñ pocolloʼmar, allach eʼñe sommosa puepahuarro.
7 Fiquem na mesma casa e comam e bebam o que lhes oferecerem, pois o trabalhador merece o seu salário. Não fiquem mudando de uma casa para outra.
8 Amaʼt erraʼtsena anetsro allchaʼ sec̈herrerr allchaʼ eʼñe cohuen aguërrseterr, amaʼt errot̃ena rreñets apasetpaʼ ñeñt̃ach serros.
8 — Quando entrarem numa cidade e forem bem-recebidos, comam a comida que derem a vocês.
9 Allñapaʼ saʼcrratyesoschaʼ ñam̃a ñeñt̃ atsnaʼtyets. Allchaʼ seserrpareʼtatyesosanet, atet̃chaʼ sotos: “T̃eʼpaʼ oʼ yec̈hapatonas Yompor poʼcohuenña ñeñt̃ att̃o ayochreshat̃tena ña. Aña palltetsa oʼch sameʼñera att̃och eʼñe c̈haponasa seyoc̈hro.”
9 Curem os doentes daquela cidade e digam ao povo dali: “O
10 T̃arraña ñerraʼm erra anetsro allchaʼ sec̈hap ñeñt̃ alloʼmarneshaʼña ama cohuenayeʼ agapaseto, allña t̃oño allecma chopeñeʼchyenet ñet oʼch señotatnomanet. Ñeñt̃paʼ atet̃chaʼ sotnomanet:
10 Porém, quando entrarem numa cidade e não forem bem-recebidos, vão pelas ruas, dizendo:
11 “Amaʼt pats ñeñt̃ oʼ cheta yetco arr saʼnetsro, t̃eʼñapaʼ oʼch yepaʼshetcaʼtyesnoma att̃och señoch sapaʼ amaʼt mameshapaʼ ama pocteyeʼ entenso Yompor. T̃arraña amaʼt att̃eñpaʼ t̃eʼpaʼ oʼch neñotatnomues Yompor poʼcohuenña autsa c̈haponasañ ñeñt̃ att̃o ayochreshat̃tena ña.”
11 “Até a poeira desta cidade que grudou nos nossos pés nós sacudimos contra vocês! Mas lembrem disto: o Reino de Deus chegou até vocês.”
12 Allempoña Jesúspaʼ alla oterranerr pueyochreshaʼ allempo ama senetaʼ: —Poʼñoc̈h t̃eʼpaʼ oʼch notas, esempohuañen allempoch aʼcraret̃etuerra allohuen acheñeneshaʼpaʼ añ anetsoʼmarneshaʼ ñeñt̃ ama cohuenayeʼ sagapaye t̃eʼ, nanacchaʼ yoroc̈henoʼtsenterret allempo. Amaʼt sodomoʼmarneshaʼpaʼ amach tama yoroc̈henoʼtsenterreto atet̃ ñerraʼm ñeñt̃ anetsoʼmarneshaʼ ñeñt̃ ama cohuenayeʼ sagapaye t̃eʼ.
12 E Jesus disse mais isto:
13 Allempoña Jesúspaʼ alla oterrerr: —Nanacchaʼ llequëñtsoʼtsaʼyenes coraziñoʼmarneshachaʼ; nanacchaʼ llequëñtsoʼtsaʼyenes sam̃a betsaidoʼmarneshachaʼ. T̃arroʼmar amaʼt atarr norrtatyennaseñ nepartsoña sesho, sañapaʼ amaña soct̃apeʼchuerroña ello cohuen Yomporecop. Ñerraʼm arrchaʼña norrtatañ nepartsoña tiroʼmarneshesho ñam̃a sidónoʼmarneshesho, ñetñapaʼ ahuat̃ot̃eñt̃eʼ cot̃apeʼcherretañ eʼñe cohuen Yomporecop. Ñetpaʼ att̃ochña eʼñe orrtetañ c̈ha llecatenanet poʼchñar, cotnasheʼmach chorraʼyesetañ, tsapñach epachshemaʼtyenetañ all anorrc̈haʼtyenet puellquëñot̃et.
13 Jesus continuou:
14 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ notenes, esempohuañen allempoch aʼcraret̃etuerra allohuen acheñeneshaʼpaʼ tiroʼmarneshaʼ ñam̃a sidónoʼmarneshaʼ ñetñapaʼ amach tama aʼcoñchataret̃terreto allempo. Coraziñoʼmarneshachaʼ ñam̃a betsaidoʼmarneshachaʼ saña allempopaʼ atarrchaʼ coñchaterrset.
14 No Dia do Juízo, Deus terá mais pena de Tiro e de Sidom do que de vocês, Corazim e Betsaida!
15 Ñam̃a sa capernaumoʼmarneshachaʼ c̈hat̃eʼ sotenapañ att̃o eʼñe cohuen sentyena sañeña, Yomporñapaʼ allent̃ach aʼtapaterres pueʼntaño. Ñeñt̃paʼ amachcaʼye att̃eyeʼ perrsoña Yompor, allachcaʼye huaporeʼterres oʼpono coñchaʼpuetso.
15 E você, cidade de Cafarnaum, acha que vai subir até o céu? Pois será jogada no
16 Jesúsña allempo ama senaʼ pueyochreshaʼ oʼch serrpareʼtyenetaʼ anetsoʼmar ñañapaʼ alla oterraneterr: —Ñerraʼm eseshaʼch seʼm̃ñotapueʼ sa, naʼnaña eʼm̃ñotenet. T̃arraña ñerraʼm eseshaʼch ama sagapaye sa, naʼnaña ama aguëneto. Ñam̃a ñerraʼm eseshaʼ ama mueno oʼch agapnet na, Nomporeʼnaña ama mueneñeto oʼch agapet t̃arroʼmar ñapaʼ ña nellsenseneʼ. Arrpaʼ allohua ñeñt̃ atet̃ otan pueyochreshac̈hno ñeñt̃ canc̈hrroch c̈harrasheña. Allempoñapaʼ mueñanet allchaʼ serrpareʼtatyesnomuet.
16 Então disse aos discípulos:
17 Eʼñe allponmatatsapaʼ oʼ alla huac̈herra pueyochreshaʼ ñeñt̃ canc̈hrroch c̈harrasheña. Ñetñapaʼ eʼñe pocsheñeshocmañen huac̈henet Jesúsesho. Atet̃ serrpareʼtatueñet: —Partseshachaʼ amaʼt oneñet̃ec̈hnopaʼ eʼñe yec̈haʼnmac̈haʼtatue eʼñe yec̈horeʼteñot̃ p̃a pesoʼchño.
17 Os setenta e dois voltaram muito alegres e disseram a Jesus: — Até os demônios nos obedeciam quando, pelo poder do nome do senhor, nós mandávamos que saíssem das pessoas!
18 Ñañapaʼ otapuenanet: —Napaʼ neñchcaʼye oneñet̃ allempo aprratam̃p̃saret̃ta poʼhuamenc. Eʼñe att̃emaʼt̃ ñerraʼm ñapaʼ oʼ c̈haʼnmachet entot̃ atet̃ pena meratsteʼ huetsa entot̃ oʼch c̈hap añe patsro.
18 Jesus respondeu:
19 Poʼñoc̈hcaʼye napaʼ atarr ahuamencat̃ nep̃aʼyesapas. Amaʼt allohuen ñeñt̃ seʼmoñeʼtyeneʼ sañapaʼ ñeñt̃ecopña nellsensaʼyesas allochñapaʼ att̃och eʼñe saʼmchechatyesuenaʼ allohuen paʼnamen, amaʼt shechpec̈hno ñam̃a yellasoc̈hno, eʼñe sat̃mamaʼteñot̃paʼ eʼñe saʼpep̃tseʼtatseʼtueñaʼ. Allochñapaʼ amach eñalleterreʼt̃e ñeñt̃chaʼ semueroc̈htateʼ amaʼt pat̃rra.
19 Escutem! Eu dei a vocês poder para pisar cobras e escorpiões e para, sem sofrer nenhum mal, vencer a força do inimigo.
20 Amaʼt atarr ahuamencat̃eseñ att̃o oʼ saʼmchechatyesuahue oneñet̃ec̈hno, amachña ñeñt̃a atarr socshatsto. Añchaʼña eʼñe socshena att̃o aquellcaʼyesaret̃es sesoʼcheñ Yomporesho ñeñt̃ pueʼntañoʼtsen.
20 Porém não fiquem alegres porque os espíritos maus lhes obedecem, mas sim porque o nome de cada um de vocês está escrito no céu.
21 Eʼñe allempoña Jesúspaʼ atarr coshateñ Parets Puecamquëñ. Ñeñt̃oʼmarña ñapaʼ eʼñe pocsheñeshot̃ maʼyochenana Pompor, ñeñt̃paʼ atet̃ oten: —Na Apachaʼ oʼch naʼyeʼchoc̈htatonap̃, p̃apaʼ p̃a ñeñt̃ep̃ atarr ayochreshat̃tetsa peʼntaño amaʼt ñam̃a arr patsro. Naʼyeʼchoc̈htatonap̃ t̃arroʼmar ora añec̈hno ñeñt̃ pecohuenña pepen, ñeñt̃paʼ ama arreyeʼ pec̈hapateñe pueyoc̈hro ñeñt̃ atarr eñotañ entyetsa. P̃apaʼ aña pec̈hapaten pueyoc̈hreto ñeñt̃ ama eñotañeyeʼ entetso. T̃arroʼmar Apa eʼñe pemuereñot̃ ñeñt̃paʼ atet̃ña eʼñe pocteʼ penten p̃a. Arrpaʼ allohua ñeñt̃ atet̃ maʼyochenana Pompor.
21 Naquele momento, pelo poder do Espírito Santo, Jesus ficou muito alegre e disse:
22 ’Nompor allohuen poʼcohuenña eʼñe eñotatuenen. Na ñeñt̃en Puechemerenpaʼ ama poʼñoc̈h eseshayeʼ neñotenaye, ñapt̃aña Nompor eñotenen. Nomporpaʼc̈hoʼña ama poʼnoc̈h eseshayeʼ eñotenaye, napt̃aña na ñeñt̃en Puechemeren eʼñe neñoteñ Nompor, ñam̃a erraʼtsenchaʼ ñeñt̃ eʼñe pocteʼ nenten na ñeñt̃en Puechemeren ñeñt̃ñapaʼ oʼch neñotater Nompor.
22 — O meu Pai me deu todas as coisas. Ninguém sabe quem é o Filho, a não ser o Pai; e ninguém sabe quem é o Pai, a não ser o Filho e também aqueles a quem o Filho quiser mostrar quem o Pai é.
23 Allempoñapaʼ alla cohuerranerr pueyochreshaʼpaʼ atet̃ otanet eʼñe ñocpueta: —Atarr cosheñtsoʼtsaʼyenes sa t̃arroʼmar eʼñe sa seclloyot̃paʼ oʼ senterrñañ Yompor poʼcohuenña.
23 Então Jesus virou-se para os discípulos e disse só para eles:
24 Poʼñoc̈hcaʼye notenes eʼñe ahuat̃ot̃eñpaʼ shonteʼ ñeñt̃ aʼm̃taʼyesayeʼt̃ Yompor poʼñoñ amaʼt ñam̃a ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tatseʼt̃ allempo, ñetñapaʼ atarr muenetañeʼt̃ oʼch enterrñañetañ Yompor poʼcohuenña ñeñt̃ oʼ senterr sa t̃eʼ. T̃arraña allempo ñetpaʼ amaña eseshayeʼña enterrapaye Yompor poʼcohuenña. Amaʼt atarr muenetañeʼt̃ oʼch eʼm̃ñoterrñañet Yompor poʼñoñ ñeñt̃ oʼ seʼmuerr sa t̃eʼ t̃arraña allempo ñetpaʼ amaña eseshayeʼña eʼmuerrapayeña Yompor poʼñoñ.
24 Eu afirmo a vocês que muitos
25 Allempoña puesheñarr ñeñt̃ atarr etsoteneʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ judioneshacop, ñaña tantapaʼ atet̃ otan Jesús att̃och eñoch errot̃ent̃eʼ yec̈haten ña, ñeñt̃paʼ atet̃ och: —Maestrochaʼ taʼ, ¿errot̃enaʼtchaʼ nep̃aña na eʼñe cohuen att̃och napaʼ corretsanach eʼñe t̃ayot̃eñ amaʼt errponañohuen?
25 Um mestre da Lei se levantou e, querendo encontrar alguma prova contra Jesus, perguntou: — Mestre, o que devo fazer para conseguir a vida eterna?
26 Jesúsña anap̃paʼ atet̃ och: —¿Errot̃enaʼt otenña ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ot̃eñ? ¿Esoʼtña ñoñtsor pelleyenña p̃a ñeñt̃ anaret̃ all?
26 Jesus respondeu:
27 Ñañapaʼ atet̃ och: —Ñeñt̃ ñoñetspaʼ atet̃ oten: “Atarrchaʼ yemorrenteña Yeyomporer ñeñt̃ Yepartseshar yepen eʼñe yeyoc̈hrocmañen. Ñam̃a eʼñe yecamquëñot̃ yemorreñchach eʼñe yehuamencohuen, amaʼt ñam̃a ora yoct̃ap̃ñohuen.” Ellonet̃ poʼpoñpaʼ atet̃ oten: “Atarrchaʼ yemorrenteña yamoʼts eʼñe atet̃ atarr yemorrentena yañeña.”
27 O homem respondeu: — “Ame o Senhor, seu Deus, com todo o coração, com toda a alma, com todas as forças e com toda a mente. E ame o seu próximo como você ama a você mesmo.”
28 Jesúsñapaʼ atet̃ och: —Atet̃caʼye eʼñe atet̃ p̃oten. Ñerraʼm atet̃chaʼ eʼñe pep̃ohuapaʼ p̃añapaʼ corretsap̃ach eʼñe t̃ayot̃eñ amaʼt errponañohuen.
28 — A sua resposta está certa! — disse Jesus. — Faça isso e você viverá.
29 Ñeñt̃ña acheñerpaʼ aña atarr muenen oʼch eʼñe cohuen enteñ Jesús ñam̃a allohuen acheñeneshaʼ. Ñeñt̃oʼmarña alla aʼp̃t̃oʼterranerr Jesús: —Ñehua, t̃eʼpaʼ oʼch p̃oten ¿eseshaʼtña ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h namoʼts nepen?
29 Porém o mestre da Lei, querendo se desculpar, perguntou: — Mas quem é o meu próximo?
30 Att̃och eñotach ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h amotsot̃ entetsa ñeñt̃ eʼñe pamoʼts p̃annena, Jesúsñapaʼ atet̃ tomaʼntacha, ñeñt̃paʼ atet̃ serrpareʼtach: —Eñall puesheñarr judioneshaʼ ñeñt̃ huetsa Jerusaléñot̃, ñapaʼ arr sen Jericó. T̃oñoñapaʼ alla rromap̃ eñet̃ eʼñe puerratam̃p̃satsreʼtuet amaʼt paʼshtam. Atarr atserrpet. Autsa muetsapuetañ allempoña ñeñt̃ atserrp̃apueʼpaʼ ahuanerret.
30 Jesus respondeu assim:
31 Allempoña t̃ematenpaʼ puesheñarr judioneshaʼ ñeñt̃ corneshaʼ ñapaʼc̈hoʼña all oñem. Ñañapaʼ amaʼt entospaʼ att̃a oñmatseʼtam̃pesya aʼyoʼmarpaʼ oʼ metane.
31 Acontece que um sacerdote estava descendo por aquele mesmo caminho. Quando viu o homem, tratou de passar pelo outro lado da estrada.
32 Allempoña t̃ematenpaʼ huapa ñam̃a poʼpsheñeñ judioneshaʼ ñeñt̃ levitaneshatets. Ñapaʼc̈hoʼña amaʼt entospaʼ att̃a oñmatseʼtam̃pesya aʼyoʼmar oʼ metane ñam̃a.
32 Também um
33 Allempoña t̃ematerrerr oʼ huapa ñam̃a puesheñarr ñeñt̃ ama judioneshayaye ñeñt̃paʼ samarioʼmarneshaʼ. Ñapaʼ ñeñt̃ pamoʼtseshaʼ pen ama amoʼtstenano judioneshaʼ. T̃arraña ñapaʼ allempo entosan puesheñarr judioneshaʼ ñeñt̃ atserrpenetpaʼ atarr muerosya.
33 Mas um
34 Allent̃a ponmosya, shosñañ olivoseʼñam̃a vino allo partosñañ all atserrpeñet. Allempoñapaʼ huanquërrñañ all atserrpeñet. Tantaterpaʼ montacha pashanoropaʼ anem̃ allchaʼ mos. Allñapaʼ all cohuam̃p̃sos.
34 Então chegou perto dele, limpou os seus ferimentos com azeite e vinho e em seguida os enfaixou. Depois disso, o samaritano colocou-o no seu próprio animal e o levou para uma pensão, onde cuidou dele.
35 Tsapat̃ñapaʼ chetaʼmuenan epa denario apaʼmuenan apacllat̃eshaʼ atet̃ otaʼmueñ: “T̃eʼpaʼ pecuam̃peschaʼ, errponchaʼ p̃aʼgastaʼ ello pec̃llayor, napaʼ netsaʼtuerrp̃ach esempoch nehuerra.”
35 No dia seguinte, entregou duas moedas de prata ao dono da pensão, dizendo:
36 Jesúsñapaʼ alla oterranerr ñeñt̃ acheñer: —Maʼpsheñoʼmaretpaʼ p̃apaʼ ¿erraʼtsenaʼtña pentenña ñeñt̃ atarr amoʼtsot̃ entetsa ñeñt̃ eʼñe pamoʼts peneʼ ñeñt̃ rromaʼ eñet̃?
36 Então Jesus perguntou ao mestre da Lei:
37 Ñeñt̃ña acheñerpaʼ atet̃ oterranerr Jesús: —Añcaʼye eʼñe pamoʼts peneʼ ñeñt̃ eʼñe puemuereñot̃ partatseʼterreʼ. Jesúsñapaʼ atet̃ och: —T̃eʼpaʼ atet̃chaʼ peperra p̃am̃a. Oʼch ahuerrep̃paʼ atarrchaʼ pemorrentera ora allohuen acheñeneshaʼ.
37 — Aquele que o socorreu! — respondeu o mestre da Lei. E Jesus disse:
38 All oñen Jesúspaʼ oʼ c̈hap pat̃err anetso. Allña puesheñarr coyaneshaʼ añ paʼsoʼcheñ Marta, ñañapaʼ eʼñe cohuen agapapan Jesús paʼpacllo.
38 Jesus e os seus discípulos continuaram a sua viagem e chegaram a um povoado. Ali uma mulher chamada Marta o recebeu na casa dela.
39 Ñeñt̃ña Martapaʼ eñall ñam̃a paʼmoʼnerr ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ María. Maríañapaʼ all anen Partseshaʼ Jesús paʼrrp̃ot̃ allot̃ eʼm̃ñoteññañ ñeñt̃ atet̃ serrpareʼtatenanet.
39 Maria, a sua irmã, sentou-se aos pés do Senhor e ficou ouvindo o que ele ensinava.
40 Paʼmoʼnerrña Martapaʼ aña eʼñe maʼyoc̈hrena aʼt̃oram̃p̃seʼ all puetareʼtallmeʼchen. Ñañapaʼ ponmana Jesúspaʼ atet̃ otos: —Ayochreshat̃e, amat̃eʼ pocteʼ penteñe napt̃a neptareʼtallmeʼchen; nemoʼnerrñapaʼ ama yenpuenno. T̃eʼpaʼ oʼch p̃och aʼt̃oram̃p̃sapretnepaʼ nat̃ar.
40 Marta estava ocupada com todo o trabalho da casa. Então chegou perto de Jesus e perguntou: — O senhor não se importa que a minha irmã me deixe sozinha com todo este trabalho? Mande que ela venha me ajudar.
41 Jesúsñapaʼ atet̃ och: —Noc̈ha Marta, shonteʼ paʼnamen ñeñt̃ pet̃orraʼyena, p̃apaʼ ñeñt̃aña atarr pellcateneʼ.
41 Aí o Senhor respondeu:
42 T̃arraña eʼñe pat̃rraña ñeñt̃ atarr sherbets; ñeñt̃paʼ att̃o eʼñe cohuen socshennana neñoñ. Pemoʼnerr Maríapaʼ ñapaʼ ñeñt̃ña atarr eʼnen. Ñeñt̃paʼ amaʼt eʼñe esesha amach errot̃enot̃ puerratam̃pereto.
42 mas apenas uma é necessária! Maria escolheu a melhor de todas, e esta ninguém vai tomar dela.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.