João 11
Yanesha' NT (AME_TBL) vs ACF
1 Allempo atsnaʼten puesheñarr yacma ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Lázaro ñeñt̃ yec̈hetsa anetso Betania epuet epsheñoʼmar poʼc̈h, puesheñarrpaʼ María, poʼpsheñeñpaʼ Marta.
1 Estava, porém, enfermo um certo Lázaro, de betânia, aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Ñehua, ñeñt̃ña Maríapaʼ ña aʼyatcateʼña Partseshaʼ eñmosat̃o paʼtco allempoña eʼñe ña pueʼchopaʼ alloña aʼporrarraʼtquër, ña poʼse Lázaropaʼ c̈ha atsnaʼten.
2 E Maria era aquela que tinha ungido o Senhor com ungüento, e lhe tinha enxugado os pés com os seus cabelos, cujo irmão Lázaro estava enfermo.
3 Poʼc̈haneshaʼñapaʼ allent̃a mueñet acheñ Jesúsesho, ñetñapaʼ atet̃ otoset Jesús: —Partseshachaʼ, ñeñt̃ atarr pemorrentenapaʼ c̈ha atsnaʼten.
3 Mandaram-lhe, pois, suas irmãs dizer: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Jesúsña eʼmareʼchpaʼ ñapaʼ atet̃ otapanet: —Ña amacaʼye añecpayeʼ atsnaʼteno oʼch rroma, t̃arrecpa atet̃ pena allchaʼ norrtatoñ Yompor poʼpartsoña, allochñapaʼ oʼch cohuentatennanet na ñeñt̃en Yompor Puechemeren.
4 E Jesus, ouvindo isto, disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Jesúspaʼ amaʼt atarr morrentenanañ Marta ñam̃a paʼmoʼnerr ñam̃a Lázaro,
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 t̃arraña allempoña eʼmareʼtan Lázaropaʼ c̈ha atsnaʼten, ñapaʼ amaña allorocmayeʼ to, ñapaʼ alla epomterr eʼñe all alloʼtsen.
6 Ouvindo, pois, que estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde estava.
7 Allempoña epomtaʼmuenpaʼ atet̃ otaʼmuenan pueyochreshaʼ: —T̃eʼpaʼ oʼch ahuerrey alla Judeo alloʼtsen Lázaro.
7 Depois disto, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judéia.
8 Pueyochreshaʼñapaʼ atet̃ ochet: —Maestrochaʼ allpaʼ c̈hacaʼye oʼpatenp̃a judioneshaʼ oʼch rrolleʼtapet att̃och muetsapet. Taʼm, ¿p̃aña t̃eʼpaʼ oʼch alla pesechenerr oʼch alla ahuerrperr?
8 Disseram-lhe os discípulos: Rabi, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e tornas para lá?
9 Jesúsñapaʼ atet̃ otan pueyochreshaʼ: —Amaʼtña yet̃paʼ oʼcaʼye ellapen puetarsats. Ñerraʼm yechopeʼch yet̃o amach yepot̃oʼteno t̃arroʼmar eʼñe yenten puetareʼ añe patsro.
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Añña ñerraʼm yechopeʼch tsapo yepot̃oʼtena t̃arroʼmar ama aʼpuetarsam̃p̃saret̃eye. (Att̃o Jesúspaʼ eʼñe eñotatenanet allponmatmeñ ñocop att̃och eʼñe etsotuan Yompor poʼtaruas t̃arroʼmar ama c̈henaʼ allempo ñeñt̃ poctetsa ñocop att̃och muetset.)
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Allempo otua atet̃paʼ oʼ alla oterranerr pueyochreshaʼ: —Lázaro ñeñt̃ey eʼñe parrocma atarr yemorrentannena ña t̃eʼpaʼ c̈hacaʼye muen, ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ napaʼ oʼch ahuen oʼch alla nopueraʼ.
11 Assim falou; e depois disse-lhes: Lázaro, o nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo do sono.
12 Allempoña pueyochreshaʼ ñetñapaʼ atet̃ otereterr: —Ñerraʼm Partseshachaʼ c̈hat̃eʼ eʼñe cohuen muenpaʼ ñeñt̃epñapaʼ correrrach.
12 Disseram, pois, os seus discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Ñehua, Jesúspaʼ añ otenanet att̃o Lázaroñpaʼ c̈hocaʼye rromuen; ñetñapaʼ c̈ha otenapuetañ añt̃eʼ otenanet ñeñt̃ att̃o c̈hocma eʼñe yemuen bet̃nat̃ot̃ey.
13 Mas Jesus dizia isto da sua morte; eles, porém, cuidavam que falava do repouso do sono.
14 Allempoña Jesúspaʼ alla oterraneterr att̃och eʼñe eñochet: —T̃eʼpaʼ poʼñoc̈hcaʼye oʼ rroma Lázaroñ.
14 Então Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto;
15 Napaʼ t̃eʼpaʼ atarr nocshena t̃arroʼmar ama alloʼtsenno all. Atarr cohuen nenteñ socop allochñapaʼ att̃och eʼñe cohuen sameʼñerrna. Amaʼtpaʼ t̃eʼpaʼ oʼch ahuey Lázaroñesho, oʼch yenteñaʼ.
15 E folgo, por amor de vós, de que eu lá não estivesse, para que acrediteis; mas vamos ter com ele.
16 Tomásña ñeñt̃ otenet Epaneshaʼ ñapaʼ atet̃ otan poʼpotantañ ñeñt̃ parro yochreshatsocmuet: —Amaʼtpaʼ ahuanmapoʼch yerromuepaʼ yam̃a epay Jesús.
16 Disse, pois, Tomé, chamado Dídimo, aos condiscípulos: Vamos nós também, para morrermos com ele.
17 Allempoña c̈hap Jesús all, ñapaʼ eñotos oʼcaʼye paʼtatsmat pampaʼhuet.
17 Chegando, pois, Jesus, achou que já havia quatro dias que estava na sepultura.
18 Ñehua, Betania allameʼttsam̃a Jerusaléñ —oʼ maʼpam̃a kilómetro att̃och yec̈hap Jerusaléño.
18 (Ora Betânia distava de Jerusalém quase quinze estádios. )
19 Allñapaʼ shonteʼ judioneshaʼ ñeñt̃ huac̈hetsa alloʼtsen Marta epuet paʼmoʼnerr María ñeñt̃chaʼ emyaʼtenahuet att̃o yaʼnaʼteñet poʼsayañet Lázaroñ ñeñt̃ oʼ rromuerr.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 Allempoña Martapaʼ eʼmareʼtan Jesús oʼ huena ñañapaʼ allent̃a ahuoʼ oʼch poctenan Jesús. Maríañapaʼ alloʼtsena pocollo all anen.
20 Ouvindo, pois, Marta que Jesus vinha, saiu-lhe ao encontro; Maria, porém, ficou assentada em casa.
21 Martaña allempo poctenan Jesús atet̃ otapueñ: —Ñerraʼm Partseshachaʼ arroʼtsenpeñchaʼ amat̃eʼ rromuerrñeña nesayañ.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Amaʼt t̃eʼpaʼ napaʼ neñotenep̃ ñerraʼm erraʼtsenchaʼ penam̃ Yepapar, ñapaʼ c̈hocmach atet̃ p̃onap̃.
22 Mas também agora sei que tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Jesúsñapaʼ atet̃ och: —Poʼñoc̈hpaʼ tanterrach pesayañ.
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 Martañapaʼ atet̃ otererr: —Poʼñoc̈h napaʼ neñoteñ tanterrach esempohuañen allempoch atantataret̃ey allohueney.
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último dia.
25 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —Napaʼ na ñeñt̃en eʼñe poʼñoc̈h atantatañen, napaʼ ñeñt̃en alloch eʼñe socrrena. Erraʼtsenchaʼ nameʼñenaya na amaʼtchaʼ rromuenetañpaʼ ñetpaʼ ellochña alla correrret.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, viverá;
26 Amaʼt ñam̃a allohuen ñeñt̃ corraʼyetsa t̃eʼ erraʼtsenchaʼ nameʼñerraya na ñetñapaʼ corretsetach t̃ayot̃eñ eʼñe errponañohuen. P̃apaʼ ¿p̃ameʼñennaʼt ñeñt̃ atet̃ notenep̃?
26 E todo aquele que vive, e crê em mim, nunca morrerá. Crês tu isto?
27 Martañapaʼ atet̃ otererr: —Partseshachaʼ napaʼ neñotenep̃ eʼñe poʼñoc̈h p̃apaʼ ñeñt̃ep̃ Cristotosets, p̃apaʼ Yepapar Puechemerep̃, p̃a atarr yecuen ahuat̃ot̃eñ oʼch pehuapa arr patsro.
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor, creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Allempo atet̃ otuepaʼ ñapaʼ allent̃a ahuerr pocollo, atet̃ otuerran paʼmoʼnerr María, ñeñt̃paʼ atet̃ och aʼnahua: —T̃eʼpaʼ oʼ huena Maestro, oʼ agotatuenep̃.
28 E, dito isto, partiu, e chamou em segredo a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está cá, e chama-te.
29 Maríaña eʼmareʼteʼpaʼ atantocheʼ allent̃a ahuoʼ ñam̃a oʼch poctenan Jesús.
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se logo, e foi ter com ele.
30 Ñehua, Jesúspaʼ ama c̈henaʼ anetso, alloʼtsenara all pocteñ Marta.
30 (Pois, Jesus ainda não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.)
31 Judioneshaʼña ñeñt̃ alloʼtsaʼyen pocollo ñeñt̃ emyaʼteneʼ ñetñapaʼ enteñet atantocheʼ María puemaʼyoreñ c̈haʼnem ñetñapaʼ allent̃a cot̃aʼhuanmet. Ñetpaʼ c̈ha otenapuetañ arrchaʼ ta poʼsayañ puepampro oʼch yaʼnaʼteñaʼ.
31 Vendo, pois, os judeus, que estavam com ela em casa e a consolavam, que Maria apressadamente se levantara e saíra, seguiram-na, dizendo: Vai ao sepulcro para chorar ali.
32 Allempoña c̈hap María alloʼtsen Jesús, all entospaʼ concorposa paʼrrp̃ot̃. Ñapaʼc̈hoʼña atet̃ otos: —Ñerraʼm Partseshachaʼ arroʼtsenpeñchaʼpaʼ amat̃eʼ rromuerrñeña nesayañ.
32 Tendo, pois, Maria chegado aonde Jesus estava, e vendo-o, lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Allempo entosan Jesús all atarr yahuena María ñam̃a judioneshaʼ ñeñt̃ cot̃oseʼ ñetpaʼc̈hoʼña eʼñe parro att̃ecma yahuanrrortenet, ñañapaʼ pueyoc̈hropaʼ atarr llecapretosanet ñeñt̃oʼmarña c̈ha enarosa.
33 Jesus pois, quando a viu chorar, e também chorando os judeus que com ela vinham, moveu-se muito em espírito, e perturbou-se.
34 Ñañapaʼ atet̃ otapanet: —¿Erraʼtña sepampuer? Ñetñapaʼ atet̃ ochet: —Ñehua, Ayochreshat̃e oʼch ahuey oʼch penteñaʼ.
34 E disse: Onde o pusestes? Disseram-lhe: Senhor, vem, e vê.
35 Allempoña Jesúspaʼ yahuosa ñam̃a.
35 Jesus chorou.
36 Judioneshaʼñapaʼ otyeset: —Ñapaʼc̈hoʼ atarrepaʼtcaʼye morrenteña.
36 Disseram, pois, os judeus: Vede como o amava.
37 Puesheñaʼtetsñapaʼ atet̃ otyeset: —Añmapaʼ ñeñt̃caʼye cohuaterreʼña aporoʼyet̃. Ñerraʼm arroʼtseneñchaʼpaʼ amachcaʼye muenacheñe oʼch rromuerreñña Lázaroñ.
37 E alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este não morresse?
38 Jesúsña eʼñe puellquëñot̃paʼ enarerrerr. Allempoñapaʼ c̈hap puepampro all mapuetpono eʼñe all yottam̃peñet mapyo.
38 Jesus, pois, movendo-se outra vez muito em si mesmo, veio ao sepulcro; e era uma caverna, e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Allñapaʼ atet̃ otosanet Jesús: —T̃eʼpaʼ saʼrrot̃eʼt mapueʼ aʼyenet̃. Martaña ñeñt̃ arromñat̃ poʼc̈hpaʼ atet̃ oterranerr Jesús: —Partseshachaʼ oʼt̃eʼ c̈ha pom̃añaʼ oʼ paʼtatsmat pampaʼhuet.
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã do defunto, disse-lhe: Senhor, já cheira mal, porque é já de quatro dias.
40 Jesúsñapaʼ otererr: —Amaʼtña napaʼ oʼcaʼye notuosep̃ ñerraʼm p̃ameʼñaʼnachpaʼ pentoñchaʼ Yompor poʼpartsoña.
40 Disse-lhe Jesus: Não te hei dito que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Allempoñapaʼ aʼrrot̃eʼtet mapueʼ aʼyenet̃, Jesúsñapaʼ cohuaʼ enonet̃ atet̃ ot: —Apa, neparasyosoʼtap̃ t̃arroʼmar t̃eʼ p̃apaʼ peʼm̃ñotenen ñeñt̃ atet̃ nenamuenep̃.
41 Tiraram, pois, a pedra de onde o defunto jazia. E Jesus, levantando os olhos para cima, disse: Pai, graças te dou, por me haveres ouvido.
42 Ñehua, napaʼ neñoteñ c̈hocma peʼm̃ñotenen. Añña acheñeneshaʼ ñeñt̃ t̃omc̈haʼtets arr ñocpuet neparasyosoʼtenep̃ allochñapaʼ att̃och eñotenpet p̃a ñeñt̃ep̃ nellsenseneʼ.
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas eu disse isto por causa da multidão que está em redor, para que creiam que tu me enviaste.
43 Ñeñt̃a otuapaʼ allempoñapaʼ rrana huomencpaʼ atet̃ ot: —¡Lázaroñe, t̃eʼpaʼ oʼch notap̃ petantena, pec̈haʼnen!
43 E, tendo dito isto, clamou com grande voz: Lázaro, sai para fora.
44 Allempoñapaʼ c̈hepaʼtchaʼ c̈haʼnetsña Lázaro ñeñt̃ oʼ rromhua, ep̃otaʼtaret̃ poto ñam̃a paʼrrp̃ot̃, ñam̃a paʼclloyot̃paʼ eʼtaclleʼcharet̃ pañello. Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr: —T̃eʼpaʼ c̈hosañacaʼye toram̃perreʼ eshecchaʼ chopeʼchnerr oʼch ahuerr.
44 E o defunto saiu, tendo as mãos e os pés ligados com faixas, e o seu rosto envolto num lenço. Disse-lhes Jesus: Desligai-o, e deixai-o ir.
45 Allempoña shonteʼ judioneshaʼ ñeñt̃ cot̃oseʼ María ñeñt̃ enteʼ Jesús att̃o orrtatosanet poʼpartsoña ñetpaʼc̈hoʼña eʼñe allempocma ameʼñeret ñamet Jesús.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo a Maria, e que tinham visto o que Jesus fizera, creram nele.
46 T̃arraña poʼpotantañec̈hnoñapaʼ ahuanmuet fariseoneshesho ñetñapaʼ serrpareʼtatoset fariseoneshaʼ ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ohua Jesús.
46 Mas alguns deles foram ter com os fariseus, e disseram-lhes o que Jesus tinha feito.
47 Allempoña fariseoneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar, ñetñapaʼ apc̈hachet allohuen ñeñt̃ aʼpoctateneʼ ñoñets judioneshacop. Ñetña allempopaʼ atet̃ otyeset: —Errot̃uachñacaʼ yepeʼña, ñeñt̃ yacmarpaʼ c̈hocmacaʼye orrtatyenanet partsoteñets.
47 Depois os principais dos sacerdotes e os fariseus formaram conselho, e diziam: Que faremos? porquanto este homem faz muitos sinais.
48 Ñerraʼm att̃a yequec̈hpueʼ allohuenña acheñeneshaʼpaʼ c̈hat̃eʼ ameʼñyet ña, allempoña poʼñoc̈hpaʼ c̈hat̃eʼ huapa am̃chaʼtaret̃neshaʼ romoʼmarneshaʼ c̈hat̃eʼ puerratam̃p̃sosyet Parets paʼpaquëll amaʼt ñeñt̃ anaret̃ Partsocop, amaʼt eʼñe ya yaʼnetserpaʼ c̈hat̃eʼ puerratam̃p̃sosyet.
48 Se o deixamos assim, todos crerão nele, e virão os romanos, e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Puesheñarrñapaʼ ñeñt̃ sochetsa Caifás allempopaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñañapaʼ atet̃ otanet: —Sapaʼ ama es señoteno, amaʼt coñeʼt̃a.
49 E Caifás, um deles que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós nada sabeis,
50 Amaʼt pocteʼ senteñeña ñerraʼm puesheñarr yacmapaʼ oʼch rroma allohuen acheñeneshacop, allochñapaʼ allohuen yamoʼtsnaʼtarpaʼ amach chencaʼhuerreto.
50 Nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo, e que não pereça toda a nação.
51 Ñapaʼ ama ñot̃ayeʼ eñosoña atet̃. Ña allempopaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñeñt̃oʼmarña ñapaʼ Parets eñosateʼ. Ñapaʼ añ aʼpot̃anet att̃o Jesúspaʼ ñach rromuerrets allohuen pamoʼtsnaʼtarneshacop.
51 Ora ele não disse isto de si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus devia morrer pela nação.
52 Amach eʼñe ñapt̃a pamoʼtsnaʼtarecpayaya rromoña Jesús, añecpaʼnachña rroma allohuenacop amaʼt erraʼtsenchaʼ puechemer perr Yompor arr patsro, ñachña parrocmataterrahuet.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um corpo os filhos de Deus que andavam dispersos.
53 Eʼñe allempot̃eñña atarr oʼpateñet Jesús oʼch muetsatachet.
53 Desde aquele dia, pois, consultavam-se para o matarem.
54 Ñeñt̃oʼmarña Jesúspaʼ oʼhuañ chopeñeʼch alloʼtsaʼyen judioneshaʼ all Judeo. Oʼ ahuoʼ amayareroʼmar, c̈hap pat̃err anetso ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Efraín. Allñapaʼ alla aʼposa epuet pueyochreshaʼ.
54 Jesus, pois, já não andava manifestamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali ficou com os seus discípulos.
55 Allempoña oʼ c̈herrmocherr pascuapo allempoch alla cosherrerr judioneshaʼ. Allampañoʼmarneshaʼ ñeñt̃ alloʼtsaʼyenet shontet ahuanmuet Jerusaléño. Ama c̈henaʼ pascuapo ñetpaʼ añecopña ahuanmuet att̃och aʼcohuentatoset eʼñe ñetañeña Partsocop.
55 E estava próxima a páscoa dos judeus, e muitos daquela região subiram a Jerusalém antes da páscoa para se purificarem.
56 Ñetñapaʼ Jesúsa eʼnoset, aʼp̃t̃oʼtannaʼtyesoset allempo t̃omc̈haʼtoset Parets paʼpacllo; allñapaʼ otannaʼtyenet: —¿Errot̃enaʼt sotenña sa, taʼm huapachña Jesús, ñatoʼ amach huapoña arr?
56 Buscavam, pois, a Jesus, e diziam uns aos outros, estando no templo: Que vos parece? Não virá à festa?
57 Ñehua, ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a fariseoneshaʼ ñetpaʼ atet̃ otyeset acheñeneshaʼ: —Ñerraʼm eseshaschaʼ eñoteʼ erroʼtsent̃eʼña Jesúspaʼ oʼch sotey ya allochñapaʼ oʼch yerrmach.
57 Ora, os principais dos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.