Atos 22

Yanesha' NT (AME_TBL) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 —Masheñneshachaʼ ñam̃a nomporneshachaʼ, oʼch seʼm̃ñoten ñeñt̃chaʼ atet̃ neños eʼñe nocop.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Allempoña eʼmhuet att̃o oʼ serrpareʼtatanet eʼñe ñet poʼñoñetopaʼ, allempoñapaʼ oʼ eʼñe muetsoñeñtuet poctacma. Pabloñapaʼ alla oterraneterr:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 —Napaʼ judioneshan, arr neʼñalleta Tarso eʼñe alla Cilicia. T̃arraña arrña eʼñe eñotñan Jerusaléño. Ñeñt̃ neyc̈hateʼ napaʼ ñeñt̃paʼ Gamaliel. Eʼñe ña pueyc̈hateñot̃enpaʼ netsotuoñ eʼñe poctacma ñeñt̃ Moisés poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñeñt̃chaʼ atet̃ p̃a yatañneshañ. Nanac nemaʼyoc̈hra ñeñt̃ Yomporecop ñeñt̃ atet̃ sepena t̃eʼ sa.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Napaʼc̈hoʼña ahuañmoʼchapaʼ nanac nemueroc̈htacheʼt̃ ñeñt̃ cot̃eneʼ Jesús poct̃ap̃ña. Napaʼ oʼch nerrmanatanet, allot̃ñapaʼ oʼchc̈hoʼ nehuancatanet, ñam̃a oʼchc̈hoʼ nabeʼt̃atanet ñam̃a cárcelo. Ñam̃a nemtsatatueʼt̃—yacmaneshaʼ amaʼt ñam̃a coyaneshac̈hno.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Amaʼt corneshaʼ ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃paʼ eñotuaneʼt̃ ñeñt̃ atet̃ nepeʼt̃. Ñam̃a allohuen ñeñt̃ pomporneshaʼ penetpaʼ eʼñe eñotuennet ñamet ñeñt̃ atet̃ nepeʼt̃. Ñet allempopaʼ ahuoʼt apnet orden ñeñt̃chaʼ napueñaʼ yamoʼts judioneshaʼ ñeñt̃ Damascoʼtsaʼyen. Añ orden ñeñt̃paʼ alloch mueñanet att̃och oʼch nerrmanatue ñeñt̃ ameʼñayeʼt̃ Jesús. Ehuancaret̃etpaʼ oʼch nahuanmanet Jerusaléño allchaʼ yecoñchatuanet.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 ’Att̃eñapaʼ oʼc̈hoʼ ahuen Damasco. Allempoña nec̈hapmoch Damascopaʼ allempo oʼ c̈hapmoch pocto. Ñeñt̃ña nanac poptetsa entot̃paʼ machayot̃epaʼtchaʼ c̈hoyoʼtam̃p̃sapuen.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Allempoña c̈hoyoʼtam̃p̃sen eʼñe neshopaʼ nañapaʼ alla nerrmopra patso. Allempoña nec̈hap patsopaʼ neʼm ñoñets ñeñt̃ atet̃ oten: “¿Esoʼmareʼt Saule, pemueroc̈htatennanña ñeñt̃ nameʼñenaya?”
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Nañapaʼ oʼ not: “¿Eseshapeʼt Ayochreshat̃e eñets?” Ñeñt̃ eñetspaʼ alla oterrnerr. “Napaʼ ñeñt̃en Jesúsen ñeñt̃en nazaretoʼmarneshan, narramcheʼña atarr pemueroc̈htaten.”
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Ñeñt̃ña alloʼtsenen eʼñe parropaʼ ñetpaʼc̈hoʼña entetcaʼyeña ñeñt̃ nec̈hoyoʼteʼ ñeñt̃ñapaʼ c̈ha yoreʼtanet t̃arraña ñetñapaʼ ama eñochetoña ñeñt̃ atet̃ notaret̃ta.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Nañapaʼ oʼ alla noterrerr: “¿Est̃eʼ Partseshachaʼ poctetsa ñeñt̃chaʼ atet̃ nep̃a?” Partseshaʼña Jesúspaʼ alla oterrnerr: “T̃eʼñapaʼ oʼch petanta oʼch ahuep̃ Damasco. Allchaʼña otapet allohuen ñeñt̃ anaret̃ ñeñt̃chaʼ atet̃ pep̃a.”
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Allempoñapaʼ oʼhuañ nenta t̃arroʼmar oʼ rrechaten ñeñt̃ poʼptetsa ñeñt̃ nec̈hoyoʼtam̃p̃seʼ. Ñeñt̃ña noct̃eneʼ ñetñapaʼ echaʼnomnet notot̃. Att̃oña c̈hapatnet Damasco.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 ’Yec̈hap Damascopaʼ allempoñapaʼ huapa puesheñarr añ paʼsoʼcheñ Ananías. Añña Ananíaspaʼ nanac ameʼñenana ora allohuen ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ yocop ñeñt̃ey judioneshacpay ñeñt̃chaʼ atet̃ yep̃a. Añña judioneshaʼ ñeñt̃ yec̈haʼyetsa Damascopaʼ nanac cohuen enteñet Ananías. Ñañapaʼ huapa neshopaʼ allent̃a ponmosnapaʼ otosen: “T̃eʼpaʼ masheñe Saule pecuerrepaʼch.” Nañapaʼ allorocmuepaʼtchaʼ necuerr, allempoñapaʼ neñch Ananías.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 — ausente —
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Oʼ alla oterrnerr Ananías: “Añ Yompor ñeñt̃ Poʼyomporer peʼt̃ yatañneshañ, ñacaʼyeña p̃aʼcrerreʼña p̃a amaʼt ahuat̃ot̃eñ añecop oʼch peñotuerrñañ atet̃ muenen ña. Oʼ muenatap̃ ñam̃a oʼch penterrñañ p̃am̃a Puechemer ñeñt̃ eʼñe pocteʼ es pets. Ñam̃a oʼ muenatap̃ oʼch peʼm̃ñotoñ eʼñe ña poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ oʼ otuap̃.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 T̃eʼpaʼ ñeñt̃paʼ atet̃chaʼ pep̃a, oʼch p̃aʼpot̃oñ Jesús poʼñoñ erracmañen ñeñt̃ atet̃ oʼ pentua ñam̃a ñeñt̃ atet̃ oʼ peʼmua.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 T̃eʼpaʼ añ palltetsa oʼch petanta, eʼñe p̃ameʼñeñot̃ Yepartseshar Jesúspaʼ oʼch p̃apataret̃terra, att̃ochña eʼshohuaret̃terra p̃oʼchñar.” Neñt̃paʼ allohua atet̃ oten Ananías.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 Oʼ alla oterraneterr Pablo: —Allempoña oʼ met allponmatpaʼ oʼ nohuerrerr arr Jerusaléño. Parrochña allempo nemaʼyochena Parets paʼpacllopaʼ allñapaʼ orrtona atet̃ ñerraʼm c̈ho es yec̈hopoʼten.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Allempoña oʼ orrtona Yepartsesharpaʼ atet̃ oten: “T̃ayecma oʼch ahuerrep̃ arrot̃ Jerusaléñot̃, t̃arroʼmar arrpaʼ amach eseshaʼ peʼm̃ñotaye allempoch p̃aʼpot̃on neñoñ.”
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Nañapaʼ alla notererr: “Partseshachaʼ amaʼt atet̃paʼ allohuen acheñeneshaʼpaʼ eʼñe eñotuennet atet̃ oʼ nep̃ohua. Eñotuennet att̃o napaʼ nebeʼt̃oseʼt̃ judioneshaʼ poʼprahuo att̃o nenalleʼtacheʼt̃ ñeñt̃ p̃ameʼñenaya, ñam̃a att̃o nabeʼt̃ataneteʼt̃ cárcelo.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Amaʼt allempo muetset Estebanañ ñeñt̃ p̃aʼpot̃ayeʼt̃ peñoñpaʼ napaʼc̈hoʼña allempopaʼ eʼñe pocteʼ neñch muetsetepaʼ. Napaʼ allña necuam̃p̃sanet paʼshtam ñeñt̃ rrolleʼteʼ. All necuapretpaʼ napaʼc̈hoʼña eʼñe pocteʼ neñch att̃epaʼña pet.”
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Oʼ alla oterrnerr Yepartseshar: “Amaʼt atet̃paʼ t̃eʼpaʼ oʼch ahuep̃ oʼch nemñap̃ allap̃ar alloʼtsaʼyen acheñeneshaʼ ñeñt̃ ama judioneshayayeto.”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Ñeñt̃a otua Pablopaʼ añña acheñeneshaʼ ñeñt̃a eʼmuetpaʼ oʼhuañ eʼm̃ñochet. Oʼ alla rrannarterreterr, atet̃ otet: —¡Semtseñacaʼye! Ama pocteyaye oʼch corra ñeñt̃ atet̃ acheñ arr patsro.
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Paʼtsrreʼmueñot̃etpaʼ alla rrannarterreterrpaʼ, oʼ gogoʼtyeset paʼshtam enonet̃, allot̃paʼ aʼrrotsetyeset ñam̃a patspaʼ oʼ huaporeʼtyeset enonet̃.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Allempoñapaʼ añña ñeñt̃ solltarneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ oʼ abeʼt̃atan Pablo oʼpono. Oʼch ashtet att̃ot̃chaʼ aʼmet̃aʼhuan ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ohua. Ñapaʼ mueneñ oʼch eñoch esocopt̃eʼ nanac amaʼtoc̈htenet ñocop.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Allempoñapaʼ oʼ huanquët Pablo att̃och ashtet. Huancaʼhuet Pabloñapaʼ otan capitán ñeñt̃ t̃ets allameʼtets: —Taʼ, ¿pocteʼt senteñ oʼch sashteʼ acheñ ñeñt̃ romanonaʼtar, ñam̃a ama señoteñaʼ ñeñt̃ atet̃ pena? Ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ Romot̃paʼ taʼ, ¿pocteʼt̃eʼ?
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Ñeñt̃a eʼm capitánpaʼ oʼ ahuoʼ alloʼtsen paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ atet̃ otos: —¿Errot̃enaʼt p̃oct̃apeʼcheññañ añ acheñer? Añpaʼ romanonaʼtarcaʼye.
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Añña ñeñt̃ solltarneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ oʼ huapapaʼ atet̃ otosan Pablo: —¿Poʼñoc̈haʼt romanonaʼtarep̃? Pabloñapaʼ oʼ anap̃: —Napaʼ ñeñt̃encaʼye.
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Ñeñt̃ña am̃chaʼtaret̃paʼ alla oterranerr Pablo: —Napaʼ oʼ netsaʼta shonteʼ quelle att̃och aʼpuntaʼnet att̃och napaʼ romanonaʼtar pennet. Pabloñapaʼ alla otererr: —Napaʼ att̃ot̃ neʼñalleta, t̃arroʼmar na nomporpaʼ romanonaʼtar.
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Añña solltarneshaʼ ñeñt̃ autsa ashtayeñ Pablopaʼ, allorocmoʼ alla chetaʼyerret aʼyenet̃. Ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ ñapaʼc̈hoʼña c̈ha yoren, t̃arroʼmar oʼ c̈hapoña pueyoc̈hro oʼ huancaʼhuet acheñ ñeñt̃ romanonaʼtar.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Tsapat̃ña puetarenpaʼ añña am̃chaʼtaret̃paʼ oʼ agotatan cornaneshaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar, ñam̃a oʼ agotatan ñeñt̃ c̈hocma aʼpoctatyeneʼ ñoñets judioneshacop. Allempoña apc̈hetpaʼ oʼ pueyam̃peret Pablo allo huanquëtpaʼ oʼ anmet alloʼtsaʼyen am̃chaʼtaret̃neshaʼ. Oʼ c̈hapachetpaʼ oʼ t̃omatoset eʼñe allameʼtets. Añña am̃chaʼtaret̃ romanoneshaʼpaʼ mueneñ oʼch eñoch eʼñe poʼñoc̈h esocopt̃eʼ otteñeʼcheñ judioneshaʼ.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.