Atos 16

Yanesha' NT (AME_TBL) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Pablo ñam̃a Silaspaʼ asuerretaʼ anetso añ paʼsoʼcheñ Derbe. Allot̃ñapaʼ ahuanerret alla Listro. Allñapaʼ alloʼtsen puesheñarr acheñ ñeñt̃ ameʼñetsa añ paʼsoʼcheñ Timoteo. Ñeñt̃ Timoteopaʼ añ pachor pen judioneshaʼ ñeñt̃ ameʼñetsa. Pomporñapaʼ ama judioneshayaye aña griegoneshaʼ.
1 E chegou a Derbe e Listra. E eis que estava ali um certo discípulo por nome Timóteo, filho de uma judia que era crente, mas de pai grego,
2 Ñeñt̃ ameʼñetsa Listro ñam̃a Iconiopaʼ nanac cohuen enteñet Timoteo.
2 do qual davam bom testemunho os irmãos que estavam em Listra e em Icônio.
3 Ñeñt̃oʼmarña eʼñe pocteʼ eñch Pablo oʼch cot̃aʼnerranet Timoteo. T̃arraña atoʼtña anemhuetaʼ allchaʼ tsorreñet atet̃ yec̈hena joreyoneshaʼ, t̃arroʼmar allchaʼ tetpaʼ shonteʼ judioneshaʼ. (Ñehua, Pablopaʼ ama mueno oʼch atsrreʼmach judioneshaʼ.) Allohuenetpaʼ oʼ eñotuet ñeñt̃ Timoteo pomporpaʼ ñeñt̃ ama judioneshayaye aña griegoneshaʼ.
3 Paulo quis que este fosse com ele e, tomando-o, o circuncidou, por causa dos judeus que estavam naqueles lugares; porque todos sabiam que seu pai era grego.
4 All oñomyeset allemeñ añetsopaʼ otuosanet añ ñoñets atet̃ aʼpoctat Jesús puellsensarneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ pomporneshaʼ penet Jerusaléño. Añ eñotatuosanet ñeñt̃chaʼ atet̃ pet.
4 E, quando iam passando pelas cidades, lhes entregavam, para serem observados, os decretos que haviam sido estabelecidos pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém,
5 Att̃eñapaʼ allohuen ñeñt̃ ameʼñetsapaʼ eʼñe pameʼñeñot̃et alloʼna senet huomenc p̃aʼnmuet pueyoc̈her. Pat̃eʼtets yet̃paʼ alloʼna sen atonetnomtsa ñeñt̃ ameʼñetsa.
5 de sorte que as igrejas eram confirmadas na fé e cada dia cresciam em número.
6 Allempoñapaʼ arr asuerretaʼ ñam̃a Frigioʼmar ñam̃a Galacioʼmar t̃arroʼmar Parets Puecamquëñpaʼ ama muenataneto oʼch serrpareʼtoñet Yompor poʼñoñ all Asioʼmar.
6 E, passando pela Frígia e pela província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra na Ásia.
7 Allempoñapaʼ ahuanmuet ñam̃a tenonet̃, c̈hapmochet Misio ñam̃a arr sechet Bitinioʼmar, t̃arraña Jesús Puecamquëñpaʼ ama muenataneto.
7 E, quando chegaram a Mísia, intentavam ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não lho permitiu.
8 Att̃eñapaʼ metuet Misioʼmar oʼ c̈hac̈haʼtet Troaso.
8 E, tendo passado por Mísia, desceram a Trôade.
9 C̈hac̈haʼtet Troaso tsapoñapaʼ añña Pablopaʼ orrtoña atet̃ ñerraʼm c̈ho es yec̈hopoʼten. Atet̃ ñerraʼm puec̈hopoñot̃paʼ oʼ entan puesheñarr acheñ macedonioʼmarneshaʼ alla t̃en, atet̃ otareʼch: “Oʼch sonac̈haʼt arr Macedonio, oʼch seyenpuenyaʼ.”
9 E Paulo teve, de noite, uma visão em que se apresentava um varão da Macedônia e lhe rogava, dizendo: Passa à Macedônia e ajuda-nos!
10 Allempoña errteʼ orretuoña macedonioʼmarneshaʼpaʼ yañapaʼoʼ yesecha oʼch ahuey Macedonio, t̃arroʼmar yoten poʼñoc̈ht̃eʼ c̈horeʼteney Yompor allochñapaʼ oʼch yeserrpareʼteññañaʼ poʼñoñ all Macedonio.
10 E, logo depois desta visão, procuramos partir para a Macedônia, concluindo que o Senhor nos chamava para lhes anunciarmos o evangelho.
11 Allempoña Troasot̃paʼ año ahuam̃p̃sey boto. Eʼñe pac̈harra yepeʼ oʼch yec̈hap anetso añ paʼsoʼcheñ Samotracia. Allñapaʼ all yetsotnoma. Yahuanerrerr allot̃paʼ tsapat̃ñapaʼ oʼ yec̈hap ñam̃a anetso Neápoliso. Allñapaʼ all yetsotuerrerr.
11 E, navegando de Trôade, fomos correndo em caminho direito para a Samotrácia e, no dia seguinte, para Neápolis;
12 Yahuanerrerr allot̃paʼ oʼ yec̈hap ñam̃a anetso añ paʼsoʼcheñ Filipos allpaʼc̈hoʼ all yetsotosa. Añ anets Filipospaʼ nanac atarr anets. Poʼpoñec̈hno anets alla Macedonioʼmarpaʼ ama atarroyaye. Allñapaʼ alloʼtsaʼyen shonteʼ solltarneshaʼ ñeñt̃ romoʼmarneshaʼ. Yapaʼ alla yaʼllponmatos all.
12 e dali, para Filipos, que é a primeira cidade desta parte da Macedônia e é uma colônia; e estivemos alguns dias nesta cidade.
13 Allempoña c̈hap allempo amesen judioneshaʼpaʼ yañapaʼ yahuanma anetsot̃ aʼyo. Oʼ yec̈hap ontapo all yeʼnen ñatoʼ allchaʼ maʼyochet. Yaña allpaʼ yentos puesheñaʼtets coyaneshac̈hno all anorrc̈henet. Yañapaʼ oʼc̈hoʼ yanorrc̈haʼtos yam̃a. Allempoña yapaʼ yeserrpareʼtatanet Yompor poʼñoñ.
13 No dia de sábado, saímos fora das portas, para a beira do rio, onde julgávamos haver um lugar para oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que ali se ajuntaram.
14 Puesheñarr coyaneshaʼ ñeñt̃ alloʼtsen añ paʼsoʼcheñ Lidia ñeñt̃ huetsa anetsot̃ añ paʼsoʼcheñ Tiatira. Ñañapaʼ aña poʼtaruas pen att̃o vendenan shetamuets yetsñorromamuen. Ñañapaʼ ameʼñenana Parets. Allempoña eʼm̃ñotan Pablo ñeñt̃ atet̃ serrpareʼten añña Yomporpaʼ oʼ c̈hapatoñ pueyoc̈hro ñeñt̃ atet̃ serrpareʼten Pablo.
14 E uma certa mulher, chamada Lídia, vendedora de púrpura, da cidade de Tiatira, e que servia a Deus, nos ouvia, e o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.
15 Lidiaña pameʼñeñot̃paʼ allent̃a apataret̃ta, ñam̃a oʼ apataret̃ta ñeñt̃ parro yec̈henet pocollo. Ñañapaʼ oʼc̈hoʼ huaʼñaʼnerrey paʼpacllo, atet̃ ot: —Ñerraʼm eʼñe pocteʼ sentenen att̃o nameʼñera Yepapar, oʼch sehuapa nepacllo ñatoʼ allchaʼ sommosa. Ñañapaʼ otareʼtey yonepaʼtoʼ ñeñt̃oʼmarña yapaʼ oʼ ahuey.
15 Depois que foi batizada, ela e a sua casa, nos rogou, dizendo: Se haveis julgado que eu seja fiel ao Senhor, entrai em minha casa e ficai ali. E nos constrangeu a isso.
16 Parrochñapaʼ allempo yeta ontapo allecma maʼyochenet t̃oñoñapaʼ yentnom̃ puesheñarr shopsheshaʼ ñeñt̃ chorrena oneñet̃. Añña oneñet̃paʼ ñach eñorateneʼ shopsheshaʼ ñeñt̃oʼmarña ñerraʼm errot̃en otanetpaʼ att̃oʼchc̈hoʼ p̃a. Amach pueno poʼñoñ amaʼt mamesha. Añña shopsheshaʼpaʼ eñall ñeñt̃ pamoʼmteʼ pen poʼpoñec̈hno acheñ. Ñetñapaʼ nanacchaʼ ganatenanet quelle att̃o eñotañtena.
16 E aconteceu que, indo nós à oração, nos saiu ao encontro uma jovem que tinha espírito de adivinhação, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus senhores.
17 Ñañapaʼ c̈hocmach cot̃aʼnomyeʼt̃ epay Pablo. Oʼch cot̃aʼnmueypaʼ oʼch rranareʼtnoma chentaʼpaʼ atet̃chaʼ ot: —Añ encaneshac̈hnopaʼ añ sherbenet Yepapar Ñeñt̃ Nanac Parets. Arrpaʼ añecop huenet att̃och oʼch serrpareʼtataset att̃och sequeshperra.
17 Esta, seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: Estes homens, que nos anunciam o caminho da salvação, são servos do Deus Altíssimo.
18 Att̃eñapaʼ amaʼt atomatpaʼ att̃ecmach pena. Att̃eñapaʼ oʼ aʼmñechatana Pablo. Pabloñapaʼ allent̃a puetallsapaʼ oʼ otan oneñet̃: —T̃eʼpaʼ eʼñe poʼhuamencot̃ Jesucristopaʼ oʼch notap̃, pequec̈hpaʼner shopsheshaʼ. Allempocmuepaʼtchaʼ quec̈hpaʼnerran shopsheshaʼ.
18 E isto fez ela por muitos dias. Mas Paulo, perturbado, voltou-se e disse ao espírito: Em nome de Jesus Cristo, te mando que saias dela. E, na mesma hora, saiu.
19 Añña pamoʼmtayneshaʼpaʼ cot̃apeʼchetpaʼ otet: —T̃eʼpaʼ llequëñtsa, oʼ huañerr allo yeganena quelle. Allempoña paʼtsrreʼmueñot̃etpaʼ oʼ rromuet Pablo ñam̃a Silaspaʼ anmaret̃tet eʼñe poʼhuamencocma, oʼ ac̈hapataret̃tet alloʼtsaʼyen am̃chaʼtaret̃neshaʼ allecma aʼpoctatenet ñoñets.
19 E, vendo seus senhores que a esperança do seu lucro estava perdida, prenderam Paulo e Silas e os levaram à praça, à presença dos magistrados.
20 Allempoña ac̈hapataret̃tet alloʼtsaʼyen guardia paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼpaʼ oʼ otoset: —Añmapaʼ ñeñt̃ judioneshaʼ. Nanac atsrreʼmoc̈htenet arr yaʼnetsro.
20 E, apresentando-os aos magistrados, disseram: Estes homens, sendo judeus, perturbaram a nossa cidade.
21 Ñetpaʼ yec̈hatenyet atet̃ yec̈henet ñet ñeñt̃paʼ ama pocteyeʼ yenteñe ya. Yapaʼ romoʼmarneshaypaʼ ama cohuen yenteñe oʼch atet̃ yep̃a.
21 E nos expõem costumes que nos não é lícito receber nem praticar, visto que somos romanos.
22 Allohuen acheñeneshaʼpaʼ nanac atsrreʼmateñet. Ñeñt̃ña guardia paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼpaʼ atet̃ otan pueyochreshaʼ: —T̃eʼpaʼ oʼch serrotanetpaʼ oʼch senallanet.
22 E a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as vestes, mandaram açoitá- los com varas.
23 Allempoñapaʼ oʼ nallet Pablo ñam̃a Silas nanac huomenc. Allempoña oʼ anallaret̃etuetpaʼ oʼ abeʼt̃aret̃tet ñam̃a cárcelo; atet̃ ochet ñeñt̃ cohuam̃peneʼ cárcel: —Oʼch secuam̃p̃sanet eʼñe huomenc.
23 E, havendo-lhes dado muitos açoites, os lançaram na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança,
24 Allempoña atet̃ otaret̃etuetpaʼ añña ñeñt̃ cohuam̃peneʼ cárcelpaʼ oʼ abeʼt̃anet nanac oʼpono. Allñapaʼ nanac echarr p̃am̃p̃sanet ñam̃a oʼ arrmatam̃p̃saret̃tet paʼtcot̃ tablat eʼñe echarr.
24 o qual, tendo recebido tal ordem, os lançou no cárcere interior e lhes segurou os pés no tronco.
25 Att̃eñapaʼ oʼ maʼyocha Pablo ñam̃a Silas. Ñam̃a oʼ morrechet, puemorrecheñot̃etpaʼ nanac ayeʼchoc̈htateññañet Yompor. Añña poʼpoñec̈hno acheñ ñeñt̃ abeʼt̃aret̃ ñam̃a allpaʼ ñetñapaʼ oʼ eʼm̃ñotanet. Allempoña c̈hap rroc̈h tsappaʼ machayot̃epaʼtchaʼ pella pats nanac huomenc, amaʼt alloʼ t̃omatenet echarr cárcelepopaʼ c̈ha paʼshma huomenc. Puepelleñot̃ pats huomencpaʼ oʼ tornaʼtua ora allpon all ayottam̃p̃saret̃tenet. Ñam̃a ora allpon allo huanquëñet acheñpaʼ oʼ pueynaʼtuen.
25 Perto da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos os escutavam.
26 — ausente —
26 E, de repente, sobreveio um tão grande terremoto, que os alicerces do cárcere se moveram, e logo se abriram todas as portas, e foram soltas as prisões de todos.
27 Allempoña ahuoʼt eʼmansa ñeñt̃ cohuam̃peneʼ cárcelepopaʼ ahuoʼt entan oʼ tornaʼtuen allo ayottam̃p̃saret̃tenetpaʼ oʼ chetan poʼcchell oʼch muetsa ñañeña. Ñapaʼ c̈hoʼ otapañ ñeñt̃ ayottam̃p̃saret̃paʼ oʼt̃eʼ yetuena.
27 Acordando o carcereiro e vendo abertas as portas da prisão, tirou a espada e quis matar-se, cuidando que os presos já tinham fugido.
28 Añña Pablopaʼ oʼ c̈horeʼch huomencpaʼ atet̃ och: —Amach errot̃ pep̃atsto amaʼt mamesha. Yapaʼ alloʼtsaʼyenya allohueney.
28 Mas Paulo clamou com grande voz, dizendo: Não te faças nenhum mal, que todos aqui estamos.
29 Allempoñapaʼ aña enamnom lampareñpaʼ mata alloʼtsen Pablo ñam̃a Silas. Puem̃chañot̃paʼ c̈ha paʼshmuena ñam̃a eʼñe puem̃chaʼnaʼteñot̃paʼ oʼ concorposa eʼñe ñesheto.
29 E, pedindo luz, saltou dentro e, todo trêmulo, se prostrou ante Paulo e Silas.
30 Oʼ c̈haʼnmac̈haʼtatanetpaʼ atet̃ otanet: —Nomporneshachaʼ ¿est̃eʼña pocteʼ t̃eʼ ñeñt̃chaʼ atet̃ nep̃a att̃och nequeshperra nam̃a?
30 E, tirando-os para fora, disse: Senhores, que é necessário que eu faça para me salvar?
31 Ñetñapaʼ atet̃ ochet: —Añ pocteʼ oʼch p̃ameʼñera Yepartseshar Jesucristo, allochñapaʼ att̃och pequeshperra. Ñam̃a att̃och queshperra ñeñt̃ parro peyc̈hena pepacllo.
31 E eles disseram: Crê no Senhor Jesus Cristo e serás salvo, tu e a tua casa.
32 Allempoña ñeñt̃ cohuam̃peneʼ cárcelepopaʼ oʼ aʼsecherranet paʼpacllo, allñapaʼ serrpareʼtachet Yompor poʼñon, ñam̃a allohuen ñeñt̃ paʼpaclloʼtsen oʼ eʼm̃ñotet ñamet.
32 E lhe pregaram a palavra do Senhor e a todos os que estavam em sua casa.
33 Allempocma ñeñt̃e tsaprocma oʼ eʼpanaʼtyerranet all atserrp̃aret̃tet. Allempoñapaʼ oʼ apataret̃ta ña, ñam̃a allohuen ñeñt̃ paʼpaclloʼtsaʼyenpaʼc̈hoʼña oʼ apataret̃tet ñamet.
33 E, tomando-os ele consigo naquela mesma hora da noite, lavou-lhes os vergões; e logo foi batizado, ele e todos os seus.
34 Aʼtapatanet paʼpacllopaʼ rratanet. Pameʼñeñot̃ Yompor atarr nanac cosha. Ñam̃a allohuen ñeñt̃ paʼpaclloʼtsenpaʼ atarr coshet ñamet.
34 Então, levando-os a sua casa, lhes pôs a mesa; e, na sua crença em Deus, alegrou-se com toda a sua casa.
35 Tsapat̃ puetarenpaʼ añña guardia paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ oʼ mueñet puesheñarr guardia, ñeñt̃chaʼ otosets: —Oʼch saʼrroyer Pablo ñam̃a Silas.
35 E, sendo já dia, os magistrados mandaram quadrilheiros, dizendo: Soltai aqueles homens.
36 Ñeñt̃ cohuam̃peneʼ cárcelpaʼ atet̃ otan Pablo: —Oten am̃chaʼtaret̃ sec̈haʼnerrepaʼtoʼ. T̃eʼñapaʼ orrerres, Yomporeʼpach saʼnataya.
36 O carcereiro anunciou a Paulo estas palavras, dizendo: Os magistrados mandaram que vos soltasse; agora, pois, saí e ide em paz.
37 T̃arraña Pabloñapaʼ atet̃ otanet: —Yapaʼ romanonaʼtarey yam̃a. Ñeñt̃ ñoñets anaret̃ Romot̃paʼ oten ama pocteyaye oʼch yecoñchach acheñ ñerraʼm ama yeñoteñaʼ poʼñoc̈ht̃eʼ eñall att̃o otteñeʼcheñet acheñ. T̃arraña añña am̃chaʼtaret̃neshaʼ ama eʼnano ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ yepena. Att̃a nallatyet alloʼtsaʼyen shonteʼ acheñeneshaʼ allot̃ñapaʼ oʼc̈hoʼ att̃a yottam̃p̃satyet arr cárcelo. T̃eʼña ñetpaʼ mueneñet oʼch c̈haʼnmaterryet eʼñe aʼnahua. Ñeñt̃paʼ ama pocteyaye atet̃. T̃eʼpaʼ oʼch sotuer am̃chaʼtaret̃ huapuetepaʼ arr c̈haʼnmaterryetepaʼ eʼñe ñet.
37 Mas Paulo replicou: Açoitaram-nos publicamente, e, sem sermos condenados, sendo homens romanos, nos lançaram na prisão, e agora, encobertamente, nos lançam fora? Não será assim; mas venham eles mesmos e tirem-nos para fora.
38 Añña guardiapaʼ otuerran paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ atet̃ oten Pablo. Ñetñapaʼ c̈ha yorenet allempo eʼmareʼchet ñetpaʼc̈hoʼña romanonaʼtaret ñamet.
38 E os quadrilheiros foram dizer aos magistrados estas palavras; e eles temeram, ouvindo que eram romanos.
39 Allempoña huac̈haʼtetpaʼ enamaret̃terret peretneñets. Allempoña c̈haʼnmatenanetpaʼ atet̃ otanet: —T̃eʼpaʼ orrerres, sahuanerra b̃ac̈hayo.
39 Então, vindo, lhes dirigiram súplicas; e, tirando-os para fora, lhes pediram que saíssem da cidade.
40 Allempoña c̈haʼnenet cárcelot̃paʼ ahuanerret oʼch alla ab̃cheretaʼ Lidia. Allempoñapaʼ serrpareʼtuerret parro ñeñt̃ ameʼñetsa, cot̃apeʼchatuaneret cohuen, allempoñapaʼ ahuanerret allot̃.
40 E, saindo da prisão, entraram em casa de Lídia, e, vendo os irmãos, os confortaram, e depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.