Romanos 4
Janji beluke (ALPNT) vs VC
1 Kwali betaya, meije au lepa loko saisa rebe Yahudiaru esi ntuane mena Abrahame ionore leke inkena me Alla oaIje.
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Sepo Alla Iono Abrahame inkenare bei saisa rebe ionore, hoko iisike ruaije yele. Po iisike ruai me Alla oaI mo.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Le Alla Eni lepate rebe lekire ebeteke be, “Abrahame ihlaleke loko Alla, eti Alla Ibeteke be inkena me oaIje.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Meije conto ete ite. Tamata rebe ikerike isupu gaji. Gaji mere batuke riluke etei mo po eni hake kena supue le ikerike pe.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Po ite nkenare ele mere mo: batuke ite hlaleke iteki atate misete kena supu Alla Eni misete mo, po batuke ite hlaleke loko Ile rebe Itrima suike tamata dosare. Ele mere hoko Alla Iono ite nkena me oaI le ite hlaleke lokoI.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Hnaune mere saka akmena kamale Dauta ilepae tamata rebe isupu misete bei Alla kai laleije ndina le Alla Itrimai saka tamata nkenale me oaIje, mere selue bei saisa rebe tamata mere ionore mo. Kamale Dauta ibeteke be:
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “Tamata rebe Alla Inete loko eni nsalalaru
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Tamata rebe Alla Ileuke sala etei loko eni dosaru monde, isupu untune elake.”
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Kamale Dauta ibeteke untune elake mere, batuke ete tamata rebe esi sunate lulu agama Yahudi esi hukume mo po ete tamata rebe esi lulu hukume mere more lekwe. Ami beteke peneka be Alla Iono Abrahame inkena me oaIje bei ihlaleke lokoIje.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Alla Ibeteke Iono Abrahame inkena me oaIje kena Abrahame isunate mosa.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Alla Iono inkena mina pine sunateni. Kai sunateni batuke kena tanda be inkena me Alla oaIje. Mere ite natire be kena ilulu atate sunate mosare, Alla Iono inkenare bei eni maka hlaleke. Bei mere hoko ite pusuma noake be Abrahame Iono amate. Tamata Yahudi mo rebe esi hlaleke loko Tuhane Yesuse esi noake lekwe be Abrahame iono amate etesi le masike esi lulu aturane sunate mo po Alla Ionosi nkena me oaI le esi hlaleke loko Yesuse saka Abrahame neka.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Hoko Abrahame iono amate ete tamata rebe esi lulu atate sunate lekwe le iono conto ete pusue tamata Yahudi rebe sunatesi kai rebe esi hlaleke loko Alla lupe Abrahame ihlaleke loko Allare kena sunateni mosare.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Akmenare Alla Italuke Abrahame kai eni anubuaru be namake nusa meije etesi. Alla Italuke ele mere bei Abrahame ilulu hukume rebe Musa ilekire mo po bei ihlaleke loko Alla eti Itrimai saka tamata rebe inkena me oaIje.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Le sepo tamata Yahudiaru esi supu saisa rebe Alla Italukele le esi lulu saisa rebe Musa Ilekire hoko esi hlaleke loko Allare esi untune sae mo, kai saisa rebe Alla Italukele esi supu moneka.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Bei tamata esi lulu hukume rebe Musa ilekire mo, hoko esi supu hukumane elake bei Alla. Po sepo Alla Iriluke Eni hukume ete ite mo hoko ite ono sala kena hukume mere mo.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Ele mere hoko Alla Iombe ite nkena me oaIje bei iteki maka hlaleke leke ite supu hadia rebe Italuke be Iriluke ete Abrahame eni anubuaru pusuise. Hadia mere batuke Iriluke ete Abrahame eni anubuaru mo po ete pusue tamata rebe esi hlaleke loko Alla lupe Abrahame lekwe. Le Abrahame iono amate ete ite pusuma rebe hlaleke loko Allare.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Alla Eni lepate matai me loko Abrahame be, “Au bitike ale kena amate ete tamata nusa toini bokala.” Abrahame iono amate ete ite pusuma le ihlaleke rame be saisa rebe Alla Italukele namake Ionoe, le Eni kbasa kena ono tamata matale ikwana suike kai Ibeteke be saisa rebe eme mosare namake eme.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Masike Abrahame inoake be isupu kwetele saisa moneka, po ihlaleke loko Alla rame. Bei mere hoko iono amate ete tamata nusa toini bokala. Le kena isupu kwetele mosare Alla Italuke etei peneka be namake isupu kwetele, lupe Eni lepate rebe lekire ebeteke be, “Namake amu anubuaru esi boka titinai.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Kena mere Abrahame irekwa be isupu kwetele moneka le intua kuate peneka. Kai lau mo eni musuna utune esa neka. Kai tapa loko eni bina Sara indote. Po Abrahame ihlaleke ktili titinai.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Kokoueni mo po ihlaleke rame loko saisa rebe Alla Italukele etei pende. Ihlaleke tapa ktili kai lesi leneka eti iisike Alla rame.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Ihlaleke titinai be saisa rebe Alla Italuke pende namake Ionoe.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Bei mere hoko me Alla Eni lepate rebe lekire beteke be: “Alla Iono inkena me oaIje.”
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Lepate rebe lekie mere batuke ete Abrahame ruai mo,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 po ete ite lekwe. Le ite lekwe Alla Iono ite nkena me oaI le ite hlaleke loko Alla rebe Iono iteki Tuhane Yesuse Ikwana suike pende.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Yesuse Iriluke ruaI leke bunuI kena seli iteki dosaru, eleki Alla Iono Ikwana suike leke Iono ite nkena me oaIje.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.