Lucas 15

Akawaio NT (AKE_BSS) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Tʉron nɨ a'tai, pʉrata amʉranʉ'nin nan mɨrɨ awonsi'kɨ tʉmakooikena' nan amʉra esi'pʉ Sises woi imaimu etase'na.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 E'tane Pari'si amʉ' mɨrɨ awonsi'kɨ Main pɨ' enupanin nan etarerumʉ'pʉ, “Pʉse rɨ ka'pon uya tʉmakooikena' nan kupʉ tʉtonpa pe, to' pokon pe rɨ iyenta'na!” ta'pʉ to' uya.
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Mɨrɨ a'tai nin si, Sises uya serɨ ton panton amʉ' ekama'pʉ mɨrɨ to' pɨ',
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Iya'tai pʉra, 100 kaisa rɨ karimeru amʉ' itikʉn ton ɨtonpa kon esi yau, mɨrɨpan kon tonpa utano'masa' pe iyesi yau, 99 pan kon pe' nɨnnin pen ayupon pata yau itano'masa' e'ma'pʉ tau tʉutɨto' pe eporo tʉuya pʉ'kʉ pona rɨ?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Eposa' tʉuya a'tai, pori' pe esii'ma ti'mʉye'pɨ pona anʉmʉ iya.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Mɨrɨ a'tai, tʉtonpa ton kɨ'ma iya, mɨrɨpan uya ta to' pɨ', ‘Epori'manpai'nokon. Uikʉn karimeru itano'masa' rʉ'pʉ eposa' uya man!’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Mɨrɨ ekama uya ɨpɨ'nokon, mɨrɨ kasa kuru si iyesi epori'man esi eke pe Epʉn po tikin nan tʉmakooikenan era'tɨsa' a'tai, kamo 99 kaisaron kon ipokena' ton ka'pon amʉ' pɨ' pori' pe e'nɨ entai.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Mɨrɨ pe pʉra, uri'san uya 10 kaisaron pʉrata puntonpa ano'ma'pʉ pe iyesi yau tikin nɨ, ɨ'rɨ ken si kupʉ iya? Tʉraan'puui po'tɨ iya, tiwʉ' akorokato' pe tʉuya, iwarinpa iya, eporo tʉuya pʉ'kʉ pona.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Eposa' tʉuya a'tai, tʉtonpa ton kɨ'ma iya, mɨrɨpan uya ta to' pɨ', ‘Epori'manpai'nokon, itano'masa' rʉ'pʉ upʉrataai eposa' uya man!’
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Mɨrɨ kasa rɨ marɨ iyesi ta uya ɨpɨ'nokon, Papa inserʉʉi amʉ' epori'ma tikin nan nɨ tʉmakooikenan era'tɨsa' a'tai,” ta'pʉ Sises uya.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Miyarɨ rɨ Sises usaurokʉ'pʉ, “Moro ka'pon esi'pʉ asa'ron kon imunkɨ.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Iyakon uya ta'pʉ tʉkʉipʉnʉ pɨ', ‘Papai, uyena' ɨntʉrʉnʉ pe te'sen ɨimamin itʉka'kɨ,’ ta'pʉ iya ipɨ'. Mɨrɨpan uya timamin ratoika'pʉ to' kaisa rɨ.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Inke kuru pʉra rɨ mɨrɨ pata'pʉ pe, imu akon si uya tanporo tiwano' pe iye'nonkasa' amʉranʉkʉ'pʉ. Mɨrɨpan utɨ'pʉ ɨnnon pata ya'. Mɨrɨ yau nin si tʉpʉrataai ma'tanʉkʉ'pʉ iya mɨrɨ.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Tanporon nɨ nin si ma'tanʉkʉ'pʉ iya pata'pʉ pe, iwankan uta'mo'ka'pʉ mɨrɨ, mɨrɨ pata yau, mɨrɨpan ekota'ma'pʉ.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Mɨrɨ tʉpo, itɨ'pʉ patawon piya' tʉtʉrawasooi epose. Mɨrɨpan uya tikʉn non peiruku amʉ' ewe'se'na ennoko'pʉ.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Mɨrɨpan nʉ'kwɨ esi'pʉ peiruku amʉ' i'kiyari pɨ' enta'napai. E'tane ɨnʉ' uya rɨ irepa'pʉ pen iti'kiyari ke.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Isenuminkato' uya nin si eporo'pʉ mɨrɨ. Mɨrɨpan uya, ‘Ukʉipʉnʉ apiyo' ton i'kiyari esi serɨ eke pe rɨ to' entai rɨ,’ ta'pʉ iya. ‘E'tane si, serɨ yau apʉ'ka'nɨ pɨ' esi.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Enna'po serɨ, tase'na ukʉipʉnʉ pɨ'; Papai, e'makoimasa' man Papa winɨkʉi' mɨrɨ awonsi'kɨ ɨwinɨkʉi' nɨrɨ.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Ɨmu tukai' uyesakʉi, e'tane pʉra ayapiyo' ton tonpa pe uku'kɨ.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Mɨrɨpan enna'po'pʉ tʉkʉipʉnʉ piya'. “Ɨnnɨ rɨ marɨ iye'tane, ikʉipʉnʉ uya ensa' esi'pʉ. Mɨrɨpan tense isentu'ma'pʉ, mɨrɨpan eka'tumʉ'pʉ a'sise'na. Mɨrɨ tʉpo, ereutanʉkʉ'pʉ iya, a'su'kapɨtʉ'pʉ iya etupa pe.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Imu uya ta'pʉ ipɨ', ‘Papai, e'makoimasa' man Papa winɨkʉi' mɨrɨ awonsi'kɨ ɨwinɨkʉi' nɨrɨ. Ɨmu tukai' uyesakʉi.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Mɨrɨpan e'tane ikʉipʉnʉ uya ta'pʉ tapiyo' ton pɨ', ‘Inke pʉra wakʉ ipon ine'tɨ' ipontɨ kon pa, irimuui ɨntʉtɨ' itemiyatʉ pɨ'. Wakʉ ke kuru isapatooi'tɨtɨ'.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Eka'nʉ'sa' paka ine'tɨ' iwɨnɨ kon pa. Enta'nanpai'nokon umu uye'sa' pɨ'!
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Pʉse rɨ si umʉre ima'tasa' kasa, iye'sa' rʉ'pʉ e'mʉ'sa'kasa' pe rɨ upona iyesi pɨ'. Itano'masa' rʉ'pʉ e'seposa',’ ta'pʉ iya to' pɨ'. Mɨrɨpan kon e'sara'tɨ'pʉ enta'nan pɨ'.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Mɨrɨ koro'tau si, eke imu esi'pʉ mɨrɨ umɨ yau. Ɨutɨ piya' a'ko pe iye'sa' a'tai, wai uturumʉ mɨrɨ awonsi'kɨ tʉumanunsan eta'pʉ iya.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Mɨrɨpan uya tapiyo' ton tonpa kɨ'ma'pʉ, mɨrɨpan ekama'po'pʉ iya, ‘Ɨ'rɨ ne'ku'an?’ tukai'.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Mɨrɨpan eikʉ'pʉ iya, ‘Ayakon enna'posa'. Mɨrɨ pɨ' eka'nʉ'sa' paka wɨsa' ɨkʉipʉnʉ uya, atu' pe rɨ iyenna'posa' pɨ',’ ta'pʉ iya.
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Ewonpai pʉra irui usakorotasa' esi'pʉ. “‘Ewonkɨ,’ ka'se'na ikʉipʉnʉ epa'ka'pʉ.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 “Mɨrɨpan uya tʉkʉipʉnʉ eikʉ'pʉ, ‘Apʉne uyeta', amaimu pʉreme'nin pen sa'ne urɨ ko; ayapiyo' pe tʉuko'mansen inke rɨ wʉipiya ton kaisarɨ rɨ, e'tane utonpa ton pokon pe epori'mato' pe urepanin pen nɨ ɨmɨrɨ.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 E'tane si pʉse rɨ ɨmu ayapuruui, ɨpʉrataai ma'tanʉ'nin nʉ'pʉ ekuman pɨ', mɨrɨpan enna'posa' yo' pe, eka'nʉ'sa' paka mʉre wɨsa' auya,’ ta'pʉ iya. “Mɨrɨpan eikʉ'pʉ ikʉipʉnʉ uya,
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 ‘Upiyau te'sen ɨmɨrɨ tɨwɨrɨ rɨ, mɨrɨ awonsi'kɨ tanporon nɨ upiyau na'ne' mɨrɨ ɨiwano',’ ta'pʉ ikʉipʉnʉ uya ipɨ'.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 ‘E'tane pʉse rɨ ayakon enna'posa' pɨ', itano'masa' rʉ'pʉ pe iyesi pɨ', ima'tasa' kasa rɨ iko'mansa' pɨ' epori'man,’ ta'pʉ ikʉipʉnʉ uya ipɨ',” ta'pʉ iya.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.