2 Samuel 1
Awajún [Aguaruna] (AGR) vs NTLH
1 Saúl jakamtai pujusa, David Amalec aents aidaujai maania depetuk wakitki yaakat Siclag jegauwai. Nunik nuwi jimag tsawan pujusui.
1 Depois que Saul morreu, Davi voltou da sua vitória sobre os amalequitas e ficou dois dias na cidade de Ziclague.
2 Nunik pujai kampatum tsawanta duwi, makichik aents Saúla suntaji wake besemag dekapeak, jáanchjin japiki ichig nugka yukukuntun buuken yukumag nugkak wajasa David pujamunum yaakat Siclag jegauwai. Nunik jegá Davitan eme anentus tikishmag tsuntsuma nijayin nugka antig pujusui.
2 No dia seguinte chegou um moço que vinha do acampamento de Saul. Para mostrar a sua tristeza, ele havia rasgado as suas roupas e posto terra na cabeça. O moço foi até o lugar onde Davi estava, ajoelhou-se e encostou o rosto no chão em sinal de respeito.
3 Nunitai David niina iniak:
3 Davi lhe perguntou: — De onde você está vindo? — Eu fugi do acampamento israelita! — respondeu ele.
4 Tutai David iniak:
4 — Conte o que foi que aconteceu! — disse Davi. — O nosso exército fugiu da batalha, e muitos dos nossos homens foram mortos! — disse o moço. — Saul e o seu filho Jônatas também morreram.
5 Tutai David iniak:
5 — Como é que você sabe que Saul e Jônatas estão mortos? — perguntou Davi.
6 Tama nii ayaak:
6 E o moço respondeu assim: — Acontece que eu cheguei, por acaso, ao monte Gilboa e vi Saul apoiado na sua lança. Os carros e os cavaleiros inimigos chegavam cada vez mais perto dele.
7 Nunik wajau ayampa niimsatakama waituk untsugkui, aikmajai.
7 Então ele se virou, me viu e me chamou. E eu respondi: “Aqui estou, senhor!”
8 “Tusa aika ai: ‘¿Amesh yaitpa?’ tujutkui: ‘Wika Amalec aentsuitjai’, timajai.
8 Saul perguntou quem eu era, e eu respondi que era amalequita.
9 Tai nii chichagtak: ‘Wait aneasam mantuata, jakatag takunush jamain dekapeatsjai’, timae.
9 Aí ele disse: “Fui ferido gravemente e estou morrendo. Venha aqui e me mate.”
10 “Tujutkui jeganta diikman ashí jaka tepakui, tsagaumainchau asamtai maamjai. Dutikan atsejutaijin patakumtaijijai jujukin juwi itaajai, apujuh”, tiuwai.
10 Então eu subi até o lugar onde ele estava e o matei porque eu sabia que, logo que caísse no chão, ele morreria. Aí tirei a coroa da cabeça dele e a pulseira do seu braço e trouxe para o senhor.
11 Nuna David antuk wake besemag dekapeak jáanchjin japiki ichigkui, tuja tikich aents niijai batsatushkam jáanchjin japiki ichigkajui.
11 Então Davi rasgou as suas roupas em sinal de tristeza, e todos os seus soldados fizeram o mesmo.
12 Nunikag Saúl niina uchiji Jonatánjaí jakau asamtai, buutuinak wake besemag batsatu. Tuja nuigtushkam Tuke Pujuun suntaji Israel aents aidau jinawagbaun anentaimtusag buutuidau. Nuninak yujumka yutsuk ijagmawag batsataig etsa akaikiuwai.
12 Choraram, se lamentaram e jejuaram até a tarde por Saul, por Jônatas e por Israel, o povo de Deus, o Senhor , pois muitos deles tinham sido mortos na batalha.
13 Nuna nagkankag, David nunú aents chichama etsejak taun iniak:
13 Aí Davi perguntou ao moço que tinha trazido as notícias: — De onde você é? — Eu sou amalequita, mas estou morando aqui na sua terra! — respondeu ele.
14 Tutai David senchi untsumak chichajak:
14 — Como é que você se atreveu a matar o rei escolhido por Deus, o Senhor ? — perguntou Davi.
15 Tusa tamawaik, niina aentsji aidaunmayan makichik untsuka itan, anú aents maata tusa inajui. Tusa tima mauwai.
15 Então chamou um dos seus homens e ordenou: — Mate-o! O homem atacou o amalequita e o matou.
16 Dutika mautai David chichaak:
16 E Davi disse ao amalequita: — O culpado disso foi você mesmo. Você se condenou quando confessou que havia matado o rei escolhido pelo
17 Saúl niina uchiji Jonatágjai jakamunum David wake besemag pujus kantamauwai.
17 Davi cantou esta lamentação por Saul e por seu filho Jônatas
18 Nunú kantamtain ashí Judá wegantunmaya aidau jintintuatajum tusa inamjauwai. Duka papii Jasher tutainum agagbau aajakui. Duka aatus tawai:
18 e ordenou que fosse ensinada ao povo de Judá. (Esta lamentação está escrita no Livro do Justo .)
19 “¡Israel aents aidauwah,
19 Os nossos líderes estão mortos nos montes de Israel! Caíram os nossos soldados mais valentes!
20 Nunú pachisjum yaakat
20 Não contem isso na cidade de Gate nem nas ruas de Asquelom, para que as mulheres filisteias não se alegrem, nem pulem de contentamento as filhas dos pagãos.
21 “Guilboa mujajiya nuwig,
21 Não caia chuva nem orvalho nos montes de Gilboa, e que os seus campos não produzam mais nada. Pois ali os e o escudo de Saul perdeu o seu brilho.
22 Saúla puyagjig, Jonatágka puyagjijai
22 O arco de Jônatas era mortal, e a espada de Saul nunca falhava para derrubar os poderosos e matar os inimigos.
23 ¡Saúlak Jonatágjai mina kumpag
23 Saul e Jônatas, tão queridos e maravilhosos; juntos na vida, juntos na morte! Eram mais rápidos do que as águias e mais fortes do que os leões!
24 “Israel nuwa aidauwah,
24 Mulheres de Israel, chorem por Saul! Ele vestia vocês com vestidos de fina lã vermelha e as enfeitava com joias de ouro.
25 ¡Chah, aents kakajam aidaush wajukaya
25 Os soldados mais valentes caíram e foram mortos na batalha. Jônatas está morto nas montanhas.
26 Jonatágkah, amek mina
26 Eu choro por você, meu irmão Jônatas; como eu o estimava! Como era maravilhoso o seu amor para mim, melhor ainda do que o amor das mulheres.
27 ¡Chah, aents kakajam aidaush wajukaya
27 Os soldados mais valentes caíram, e as suas armas não têm mais utilidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.