Atos 16

Godɨndɨ Hoafɨ (AGG) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Por ai Derbe ŋgoafɨ hu ŋgasünde haya Ristra ŋgoafɨna mahu. Sisasɨmbo süŋgurürɨ-randeimbɨ mamɨ, ahandɨ ndürɨ Timoti ai ranɨhü mamaru. Ahandɨ hondɨ ai Sudahündɨ anɨhondümbo-reandeimbɨyo, ŋga asu ahandɨ afɨndɨ anɨmbo Grikɨhündɨyu.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Ristrahündɨ asu Aikoniamɨhündɨ anɨhondümbo-rɨhindeimbɨ ai Timotimbo ahɨnɨyeihɨ seiya ai nindou aboed-ani masei.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Asu Por ai Timotimbo ahandɨ süŋgu semündü-hombo yahu haya hohoanɨmo-mayu. Ai Sudahündɨ ranɨ hɨfɨhü manɨŋgomo ranahamumbo hohoanɨmoyuhü ahambo serümündü haya ahandɨ fi hoearɨ ra karirɨ tɨmarɨherü. Sapo muŋguambo ai fɨfɨrundɨ Timotindɨ afɨndɨ ra Grikɨhündɨ-mayuwambo.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Ai ŋgoafɨ adükarɨnambo homo tüküyafu, homo tüküyafu rundühɨyo asu horombo Kraisɨndɨ hoafɨ sowandümo homo-rundeimbɨ asu hɨfandɨ-rundeimbɨ Serusaremɨhü hoafɨ ranɨ süŋguru masɨhoemo ra anɨhondümbo-rɨhindeimbɨmbo masabudürɨ.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Asu ranɨmboyo Kraisɨndɨ nendɨ ranai hoafɨ ranɨnambo ŋgɨnɨndɨ anɨhondümbo-rɨhindühɨ muŋguambo si aho ra nindou ai afɨndɨ tüküyahi marɨhündɨ.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Ŋgɨmɨ ai Frigia, Garesia-yafeambe homondane, Yifiafɨ Aboedɨ ranai ahamumbo nindou Esia hɨfambe ranaheimbo Godɨndɨ hoafɨ hoafɨyo-ndürɨpoanɨ meho.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Ranɨyomo ai Bitinia hɨfɨnambo hombo yahomo houmbo Misia-yafe yüpupuikɨmɨ tüküyafundane, asu Sisasɨndɨ Yifiafɨ ranai ahamumbo ranafɨ hombo yowanɨ mehopurɨ.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Ranɨyomo asu ai Misia nafɨyafu hou Troas ŋgoafɨnambo mahanɨmo.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Ranɨyu asu ranɨ nɨmbokoanɨ Por ai yafogoadɨnambo nahurai ranɨpoanɨmbo moatükunɨ hoeireandane, nindou mamɨ Masedoniahündɨ ai botɨfi nüŋgumbo hüti-hütirürühɨ yahuya, “Se ndanafɨ kosafɨ yɨhoefombo farɨhawamunɨ,” mehu.
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Por ai ranɨ-moatükunɨ hoeire hayamboyu ro hohoanɨmo-yefomboanefɨ God ai ranaheimbo ahandɨmayo hoafɨ ra hoafɨmbohünda koamarɨhemunɨ. Ranɨmboane asu nɨmehünou ro Masedonia hɨfɨnambo hombo naporɨhundühɨ nafɨ kokomarɨhundɨ.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Sipambe farɨyahu Troas ŋgoafɨ hɨnɨŋgɨrɨhu hohu asu Samotres airanɨnambo hefɨ asu ŋgorü sihü Neaporis ŋgoafɨhü tükümehundɨ.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Ranɨyefɨ asu ranɨhü hɨnɨŋgɨrɨhu hohu hefɨ, Firipai ŋgoafɨhü tükümehundɨ. Masedonia-yafe hɨfambe Firipai ŋgoafɨ adükarɨ Rom ai hɨfandɨ-marundɨ. Ranɨhü tüküyahu yahunümbɨ nɨmbɨ manɨmboefɨ.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Ŋgoafɨmbo nɨmarɨmbo si tüküfeyoane, asu ro hefɨ ginɨrümbɨ ŋgoafɨ tebünanɨ tüküyahu mburɨhu, hoekɨmɨ mahefɨ. Hoe ranɨ fikɨmɨ ranɨpoanɨmbo fondɨ Godɨmbo dɨdɨbafɨ-fembohünda fondɨ mbanɨŋgoyo sefɨ hoahumboyefɨ mahefɨ. Ranɨhü nɨmorehɨ bɨdɨfɨrɨ ai gugurɨyahi nɨmarei-ane asu ro ai-babɨdɨ wataporɨmayefɨ.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Nɨmorehɨ mamɨ adükarɨ ŋgoafɨ Taiatairahündɨ, ahandɨ ndürɨ Ridia, ai hoafɨ ro hoafɨmayefɨ ra hɨmborɨmayo. Ranai ana Godɨmbo dɨdɨbafɨfe hoafɨyorandeimbɨ asu ai hamburɨ hoearɨfihɨ kakɨ semɨndɨ-randeimb-ane. Adükarɨ ai ahandɨ ŋgusüfoambe hohoanɨmo botɨmare-andamboyo Por ai hoafɨ, hoafɨmayu ra anɨhondümbo-mareandɨ.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Ai ahandɨ worambeahɨndɨ-babɨdɨmbo hɨmonɨ hundürümayei. Ai hɨmonɨ hundürüyo mbura yɨhoefɨmbo hoafɨyohü yahoya, “Se ro Godɨmbo anɨhondümbo-marɨhinɨ ra fɨfɨrɨndundühɨ ana, se wandɨ worambe dɨfomo nɨmandomo,” meho. Ai yɨhoefɨmbo hüti-hüti-maramuna-mboyefɨ, asu ro ahandɨ hoafɨ süŋgu mahefɨ.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Mamɨmbo ro Godɨmbo dɨdɨbafɨfembo fondühɨ hefane, moanɨ ratüpurɨyo-randeimbɨ nɨmorehɨ mamɨ yɨhoefɨmbo nafɨnɨ hoeimareamunɨ. Ŋga moaruwai nendɨ ahandɨ fiambe nɨmarɨmbo nɨnɨ-moatükunɨ süŋgunambo tüküfemboayo ra hoafɨyo-marandɨ. Ranɨmboyo asu nindou ai ahandɨ hoafɨ hɨmborɨmbo ranahambo hɨfandɨru-rundeimbɨ ahamumbo kakɨ adükarɨ sahüpurɨ marɨhündɨ.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Ranɨyo nɨmorehɨ ranai Por-babɨdɨmbo yɨhoefɨ süŋgu hohüyo asu ai yare puküna hoafɨyowohü yahoya, “Nindou ndanai ana God Nɨmoamo Hondü amaru ranahandɨ ratüpurɨyomo-rundeimb-anemo. Rananemo asu God ai sɨheimbo aboedambo-fendürɨmboayu hoafɨ ra hoafɨyomo rundühanemo,” yaho marandɨ.
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Muŋguambo si ai rapomayo hoamboyu asu Por ai ranahambo yɨboaruko-yɨboarukofi haya, asu ai hɨhɨrɨfi nüŋgumbo moaruwai nendɨ amaro ranahambo hoafɨyundühɨ yahuya, “Ro Sisasɨndɨ ndürɨnambo hoafayahɨ se nɨmorehɨ ranahambo hɨnɨŋgɨndo hawa ŋgafɨ,” mehundo. Ranɨyo asu moaruwai nendɨ ranai mamɨ ranɨ sɨmboanɨ hɨnɨŋgɨre haya maho.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Ahambo hɨfandɨru-rundeimbɨ ranai ahamundɨ kakɨ semɨndɨ nafɨ awarɨmarɨhoayo ra fɨfɨrɨmarundɨ sapo nɨmorehɨ ra ŋgɨrɨ nɨnɨ-moatükunɨ tüküfemboayo ra asükai hoafɨndo. Ranɨmbo-anemo ai Sairas asu Por ahafanɨmbo kɨkɨhɨrüpɨndümo mburümbo kiafu hürüpündɨmo nindou adükarɨ ahamundɨ koadürü guguru nɨmarɨmo rundühɨ mahomo.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Ai ahafanɨmbo sowapündümo nindou hoafɨ hɨmborɨyomo-rundeimbɨ ahamumbo soana homo hoafɨyomondühɨ yahomoya, “Nindou yimbu ndanana Sudahünd-anafanɨ, ŋga aiyafanɨ nindou sɨhefɨ adükarɨ ŋgoafɨhü amarei ranaheimbo moaruwai hohoanɨmo botɨmarɨneandɨ.
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Ran-anafanɨ nindou Romɨhündɨ sɨhɨrɨ ahɨnümbɨ hohoanɨmo süŋgukoatembo-mayo ranahambo yamundarɨneandɨ,” mehomo.
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Ranɨyei asu nindou afɨndɨ ranai ahafanɨmbo ranɨmbohünda papɨ-hoafɨ-marɨhüpɨrɨ. Ranɨyomo asu hoafɨ hɨmborɨyomo-rundeimbɨ ai ahafandɨ hoearɨ yümündühaupürɨ mburu hoafɨyomondühɨ yahomoya, “Ahafanɨmbo wofɨ bogorɨnambo harɨmbemopɨra-mboane,” mehomo.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Ranɨyomo asu ahafanɨmbo wofɨ bogorɨ-mayo ranambo puküna buburüpɨrɨ mburu, asu karabusɨ-marupɨrɨ. Ranɨyomo nindou karabus worɨ hɨfandɨ-randeimbɨ ahambo hoafɨyomondowohü yahomoya, “Se ahafanɨmbo wudɨpoapondo hɨbadapɨrɨ,” mehomo.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Ranɨyu nindou ranai hoafɨ ranahambo hɨmborɨyu mbura ahafanɨmbo karabus worɨ safambe ragu nɨmɨ ahi yɨrɨfoneimbɨnambo yitɨŋarɨhü hüputüpu-rapürɨmündɨ hɨnɨŋgɨmareapɨrɨ.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Ranɨyafanɨ Por Sairas ai nɨmbɨ mbusümondühɨ nɨmarɨfanɨmbo herüyafandühɨ Godɨmbo dɨdɨbafɨ-mefɨneando. Asu nindou bɨdɨfɨrɨ karabusɨyafu mamarɨmo ranai ahafanɨmbo hɨmborɨ-memopɨrɨ.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Asu nɨmehünou hɨfɨhe afɨndɨ tüküfehüyo karabus worɨ kambohoanɨ ranai fɨfɨmɨmayo. Ranɨyo nɨmai yipurɨ ranai sübüdɨhoehüyo nindou karabus worambe mamarɨmo ahamundɨ fihɨndɨ sen makiaro ra fufurɨmarɨhoayo.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Ranɨyu asu karabus hɨfandarandeimbɨ ranai botɨfi yipurɨ sübüdɨhoai meŋgorowa hoeire haya nindou ai mbafefou yahu haya yɨhɨmboyuhü penau hoandarɨ semündü haya wandɨhoarɨ hɨfokoandɨhea yahu haya ramefiyu.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Ŋga Por ai heiyuhü yahuya, “E! Se sɨhafɨ fi yimbündamboyafɨ! Ro-ana muŋgu amarefɨ,” mehuamboyu.
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Ranɨyu karabus hɨfandɨ-randeimbɨ ai nindoumbo hai sowandümo sɨnɨmo yahu mɨŋgɨyu hoafɨyu mbura nɨmai worɨ safambe pɨpɨyu hu Por Sairas yafandɨ yirɨkɨmɨ hɨhamɨndarɨyuhü piyu meŋguru.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Ranɨyu ai ahafanɨmbo sepɨrɨmündɨ weindanɨ hüfu nɨmarümbo hoafɨyupurühɨ yahuya, “Rɨtɨfo yimbu, ro nɨnɨ nünüŋgundɨheanda God ai wambo aboedambo-mandeandɨra?” mehuamboyafanɨ.
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Asu ai sɨmborɨ safanɨya, “Se Sisas Adükarɨ ranahambo anɨhondümbo-ndɨworanɨ anɨmbo asu God ai sɨhambo, sɨhafɨ worambeahɨndɨ-babɨdɨ aboedambo-ndeandürümbui,” masafanɨ.
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Asu ranɨyo Por Sairas ai karabus hɨfandɨ-randeimbɨ-mayu ranahambo nindou mamɨ ranɨ worambe manɨmboei aheimbo kameihɨ parɨnerɨ hena Adükarɨndɨ hoafɨ hoafɨmefɨnandürɨ.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Ranɨyo asu ranɨ nɨmbokoanɨ karabus hɨfandɨ-randeimbɨ-mayu ranai ahafanɨmbo sepɨrɨmündɨ mbura ahafandɨ masɨmei ra popoaimarandɨ. Ranɨyo asu ai ahandɨ fikɨmɨnɨndɨ-babɨdɨmbo muŋgu hundürümayei.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Ranɨyu ai ahafanɨmbo sepɨrɨmündɨ hafu ahandɨ worambe nɨmarümbo sesɨ sagapɨra masowasɨfanɨ. Asu ai ahandɨ fikɨmɨnɨndɨ-babɨdɨ haponda Godɨndɨ hoafɨ hɨmborɨyei mburɨhü anɨhondümbo-marɨhindɨ ranɨmbohünda hɨhɨf-hɨhɨfɨmayei.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Ranɨyomo siambe hoafɨ hɨmborɨyomo-rundeimbɨ ai prisman bɨdɨfɨrɨ koarɨhoupurühɨ yahomoya, “Hapoana se nindou yimbu ranahafanɨmbo hɨnɨŋgɨndowapɨra mbɨhafanda-mboane,” mehomo.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Ranɨyu nindou karabusɨmbo hɨfandɨ-randeimbɨ ai Porɨmbo hoafɨyundühɨ yahuya, “Hoafɨ hɨmborɨyomo-rundeimbɨ ai ‘hɨnɨŋgɨndowapɨra mbɨhafanda-mboane,’ mehomonda-mboanahɨ sɨnɨ hoafayahapɨrɨ, ŋga hapoana se aboeda ŋgafanɨ,” mehupɨrɨ.
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Asu Por ai prisɨmanɨmbo hoafɨyupurühɨ yahuya, “Ro-ana Romɨhünd-anehɨ, ŋga ai yɨhoehɨmbo nɨnɨhümboyo hoafɨ hɨmborambe nindou hɨmboahü buburümunɨ mburu, karabus worambe koamafoarümunɨ. Asu ran-anemo haponda ŋgoafɨna yɨhoehɨmbo dɨbo semɨndɨmunɨ koehefembo hohoanɨmoemo. Refeana wanɨ! Ŋga ahamundɨhoarɨ anɨmbo sɨfomo sowandümomunɨ koarɨhoumuna ŋgemboyehɨ,” masafandamboemo.
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Asu prisman ranai ahafandɨmayo hoafɨ ra hoafɨ hɨmborɨyomo-rundeimbɨmbo hoafɨmemo-puramboemo. Ranɨyomo asu Por Sairas ai Romɨhünd-anafanɨ hoafɨ ra hɨmborɨyomo mburu yɨhɨmbo-memo.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Ranɨyomo asu ai homombo ahafanɨmboya, “Karɨhapɨsɨ, ro hütiyefɨ,” yahomo mburu moanambühɨ sowapündümo mahomo. Asu ranɨyomo ahafanɨmbo hoafɨyomopɨrühɨ yahomoya, “Se ŋgoafɨ nda hɨnɨŋgɨndɨne hena ŋgorü goanɨnɨ ŋgafanɨ?” mehomo.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Ranɨyafanɨ ai karabus worɨ ra hɨnɨŋgɨrɨne hena Ridiandɨ worɨna mahafanɨ. Ranɨhü anɨhondümbo-rɨhindeimbɨ ai mafandɨ-hindamboyo asu aheimbo ŋgusüfoambe kɨkɨmɨ-foarɨneirɨ hena mahafanɨ.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.