Marcos 6
Almeida Corrigida Fiel (ACF, 1994) vs XGS
1 E, partindo dali, chegou à sua pátria, e os seus discípulos o seguiram.
1 Jisaso aŋɨ́ e pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ úáná xegɨ́ wiepɨsarɨŋowa nɨxɨ́da nuro o tɨ́nɨ xegɨ́ aŋɨ́ e nɨrémoro nɨŋweagɨ́asáná
2 E, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ouvindo-o, se admiravam, dizendo: De onde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe foi dada? e como se fazem tais maravilhas por suas mãos?
2 rɨxa Sabarɨ́á imónɨŋáná o nurɨ rotú aŋɨ́yo nɨpáwirɨ xwɨyɨ́á Gorɨxoyá uréwapɨyarɨ́ná ámá arɨ́á wíɨ́áyɨ́ sɨrɨ́ nɨpɨkínɨro xwioxɨ́yo dánɨ rɨ́á nɨwóróa nuro re rɨnɨgɨ́awixɨnɨ, “Ro xwɨyɨ́á apɨ ge rɨ́a nɨjɨ́á imónɨgoɨ? Nɨjɨ́á oyá pí nɨjɨ́ápɨ rɨ́a neaíwapɨyarɨnɨ? Emɨmɨ́ o yarɨŋɨ́pɨ arɨge nɨjɨ́á imónɨŋɨ́rɨnɨ? Oweoɨ, re dáŋorɨnɨ. Nenénɨŋɨ́ imónɨnɨ.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, e irmão de Tiago, e de José, e de Judas e de Simão? e não estão aqui conosco suas irmãs? E escandalizavam-se nele.
3 Ámá ro xegɨ́ omɨŋɨ́ sa aŋɨ́ mɨrarɨŋorɨnɨ. Sa Mariaí xewaxorɨnɨ. Xegɨ́ xexɨrɨ́meáowa wigɨ́ yoɨ́ Jemiso tɨ́nɨ Josiso tɨ́nɨ Judaso tɨ́nɨ Saimono tɨ́nɨrɨnɨ. Xexɨrɨ́meáíwa nene tɨ́nɨ enɨ nawínɨ mɨŋweapa reŋoɨ? Arɨge nimónɨrɨ nearéwapɨyarɨnɨ?” nɨrɨga nuro “Arɨ́á mɨwipanɨ.” nɨrɨnɨro wigɨ́ xwioxɨ́yo dánɨ wikɨ́ nɨwóga warɨ́ná
4 E Jesus lhes dizia: Não há profeta sem honra senão na suapátria, entre os seus parentes, e na sua casa.
4 Jisaso xewanɨŋo nánɨ nurɨrɨ́ná wigɨ́ rarɨgɨ́ápɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá aŋɨ́ mɨdáŋɨ́yɨ́ Gorɨxoyá wɨ́á urókiamoarɨgɨ́áyo arɨ́á umónarɨgɨ́á aí wigɨ́ e dáŋɨ́yɨ́ tɨ́nɨ xexɨrɨ́meáyɨ́ tɨ́nɨ ‘Sa negɨ́ ámáorɨnɨ.’ nɨrɨnɨro arɨ́á umónarɨgɨ́ámanɨ.” nurɨrɨ
5 E não podia fazer ali nenhuma obra maravilhosa; somente curou alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
5 e emɨmɨ́ mɨwíwapɨyipaxɨ́ eŋagɨ aí ámá sɨmɨxɨ́ yarɨgɨ́á wíyonɨ wé seáyɨ e nɨwikwiárɨrɨ naŋɨ́ imɨxɨŋɨnigɨnɨ.
6 E estava admirado da incredulidade deles. E percorreu as aldeias vizinhas, ensinando.
6 E nerɨ́ná o ayɨ́ dɨŋɨ́ mɨwɨkwɨ́ropa nero arɨ́á mumónarɨŋagɨ́a nánɨ ududɨ́ winɨŋɨnigɨnɨ.
7 Chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos;
7 xegɨ́ wiepɨsarɨŋowa wé wúkaú sɨkwɨ́ waú awamɨ “Awí eánɨ́poyɨ.” nurɨrɨ waú waú xɨxegɨ́nɨ upɨ́rɨ nánɨ nɨkumɨxɨrɨ nɨwárɨrɨ́ná imɨ́óyo mɨxɨ́ umáɨnowárɨpɨ́rɨ eŋɨ́ sɨxɨ́ eánɨŋɨ́ bɨ xɨxegɨ́nɨ eŋɨ́ sɨxɨ́ neámɨxowárɨrɨ
8 E ordenou-lhes que nada tomassem para o caminho, senão somente um bordão; nem alforje, nem pão, nem dinheiro no cinto;
8 ŋwɨ́ ikaxɨ́ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Wagwí wagwí aŋɨ́ wíyɨ́ wíyo wáɨ́ nemero ‘Gorɨxoyá xwioxɨ́yo ŋweanɨ́wá aŋwɨ ayo eŋagɨ nánɨ seyɨ́né uyɨ́niɨ́ néra warɨgɨ́ápɨ rɨ́wɨ́mɨnɨ nɨmamoro nɨsanɨro ŋweáɨ́rɨxɨnɨ.’ nurɨrɨ́ná amɨpí wí nɨmeámɨ mupanɨ. Aiwá bɨranɨ, árupiaŋɨ́ wúranɨ, nɨgwɨ́ wowɨ́ bɨranɨ, bɨ nɨmeámɨ mupanɨ. Xoyɨ́wánɨ eraŋɨ́ nurɨga úpoyɨ.
9 Mas que calçassem alparcas, e que não vestissem duas túnicas.
9 Sɨkwɨ́ sú nɨyínɨro aiwɨ iyɨ́á wúkaú mɨpánɨpanɨ.
10 E dizia-lhes: Na casa em que entrardes, ficai nela até partirdes dali.
10 Wagwí wagwí aŋɨ́ wí e nɨrémorɨ́ná ámá wo ‘Awagwí ananɨ nɨ́wiapɨri sá wépiyɨ.’ earɨ́o o tɨ́nɨnɨ sá nɨwémɨ úisixɨnɨ. Sɨnɨ aŋɨ́ e ikwɨ́rónɨŋɨ́pimɨ nuréwapɨyirɨ́ná aŋɨ́ axiwámɨnɨ sá wéɨ́rɨxɨnɨ.” nurɨrɨ
11 E tantos quantos vos não receberem, nem vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho contra eles. Em verdade vos digo que haverá mais tolerância no dia de juízo para Sodoma e Gomorra, do que para os daquela cidade.
11 re urɨŋɨnigɨnɨ, “Aŋɨ́ bimɨ soyɨ́né nɨseaipemeámɨ mupa ero arɨ́á mɨseaipa ero éánáyɨ́, aŋɨ́ apimɨ rɨxa pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ nurɨ́ná sɨkwɨ́ sú nɨwirɨro xwɨ́á sikɨ́ yeáyɨ́ xénɨŋɨ́pɨ pɨ́rɨ́ nɨwiaíkiárɨmɨ úɨ́rɨxɨnɨ. Ámá aŋɨ́ apimɨ ŋweáyɨ́ dɨŋɨ́ re yaiwipɨ́rɨ ‘Newanɨŋene ikárɨnɨŋwáyɨ́ nánɨ awaú Gorɨxo nene nánɨ xwɨrɨ́á winɨnɨ nánɨ iyɨ́ rɨyárɨ́iɨ?’ yaiwipɨ́rɨ nánɨ xwɨ́á sikɨ́ sɨkwɨ́yo xénɨŋɨ́pɨ pɨ́rɨ́ wiaíkiárɨ́ɨ́rɨxɨnɨ.” Sekaxɨ́ e urowáráná
12 E, saindo eles, pregavam que se arrependessem.
12 wiepɨsarɨŋowa waú waú nɨkumɨxɨnɨmɨ numiro wáɨ́ nura nemeróná repɨyɨ́ re wigɨ́awixɨnɨ, “Seyɨ́né uyɨ́niɨ́ néra warɨgɨ́ápɨ emɨ nɨmoro nɨsanɨro ŋweáɨ́rɨxɨnɨ.” repɨyɨ́ e nurɨro
13 E expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
13 ámá obaxɨ́yo imɨ́ó rɨ́wɨ́yo nɨrómáná dɨŋɨ́ xɨxéroarɨŋɨ́pɨ mɨxɨ́ numáɨnowára nuro ámá obaxɨ́ sɨmɨxɨ́ wiarɨŋɨ́yo enɨ ranɨ́ tɨ́nɨ gɨ́niɨ́ nɨwiro naŋɨ́ nimɨxa ugɨ́awixɨnɨ.
14 E ouviu isto o rei Herodes (porque o nome de Jesus se tornara notório), e disse: João, o que batizava, ressuscitou dentre os mortos, e por isso estas maravilhas operam nele.
14 Mɨxɨ́ ináyɨ́ Xerotoyɨ rɨnɨŋo Jisasoyá wiepɨsarɨŋowa e néra emearɨ́ná aŋɨ́ nɨyonɨ “Jisaso e yarɨnɨ. E yarɨnɨ.” rɨnarɨŋagɨ́a o arɨ́á nɨwirɨ ŋweaŋáná ámá wí emɨmɨ́ Jisaso yarɨŋɨ́pɨ nánɨ re nɨrɨga ugɨ́awixɨnɨ, “Jono wayɨ́ nɨneameaia wago peŋo ámɨ nɨwiápɨ́nɨmearɨ Jisaso nimónɨrɨ nánɨ emɨmɨ́ apɨ rɨ́a éwapɨ́narɨnɨ?” e nɨrɨga warɨ́ná
15 Outros diziam: É Elias. E diziam outros: É um profeta, ou como um dos profetas.
15 ámá wí re nɨrɨga ugɨ́awixɨnɨ, “Iraijao —O xwɨyɨ́á Gorɨxoyá wɨ́á nearókiamoagɨ́á wo sɨnɨ mɨpé yarɨ́ná Gorɨxo nɨwirɨmeámɨ aŋɨ́namɨ nánɨ peyiŋorɨnɨ. O nɨwepɨ́nɨrɨ emɨmɨ́ apɨ rɨ́a yarɨnɨ?” nɨrɨga warɨ́ná ámá wí re nɨrɨga ugɨ́awixɨnɨ, “Gorɨxoyá xwɨyɨ́á eŋíná wɨ́á nearókiamoagɨ́ánɨŋɨ́ imónɨŋɨ́ wo rɨ́anɨ?” nɨrɨga warɨ́ná
16 Herodes, porém, ouvindo isto, disse: Este é João, que mandei degolar; ressuscitou dentre os mortos.
16 mɨxɨ́ ináyɨ́ Xeroto ámá Jisaso nánɨ xwɨyɨ́á xɨxegɨ́nɨ nɨra warɨŋagɨ́a arɨ́á nɨwirɨ aiwɨ re rayiŋɨnigɨnɨ, “Jono wayɨ́ numeaia wago, nionɨ siŋwɨ́ mɨŋɨ́ wákwiŋáo rɨxa nɨwiápɨ́nɨmearɨ emɨmɨ́ apɨ yarɨnɨ.” rayiŋɨnigɨnɨ.
17 Porquanto o mesmo Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de Filipe, seu irmão, porquanto tinha casado com ela.
17 — ausente —
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito possuir a mulher de teu irmão.
18 — ausente —
19 E Herodias o espiava, e queria matá-lo, mas não podia.
19 — ausente —
20 Porque Herodes temia a João, sabendo que era homem justo e santo; e guardava-o com segurança, e fazia muitas coisas, atendendo-o, e de boa mente o ouvia.
20 — ausente —
21 E, chegando uma ocasião favorável em que Herodes, no dia dos seus anos, dava uma ceia aos grandes, e tribunos, e príncipes da Galiléia,
21 sɨ́á xɨnáí xɨrɨŋɨ́yi imónáná Xerodiasí o aiwá xwé rɨyamɨ́ nɨyárɨmáná ámá ámɨná Gariri pɨropenɨsɨ́yo meŋweagɨ́áwamɨ tɨ́nɨ o xegɨ́ sɨmɨŋɨ́ wínarɨgɨ́á xɨráónɨŋɨ́ imónɨgɨ́áwamɨ tɨ́nɨ o xegɨ́ gapɨmanowamɨ tɨ́nɨ wáɨ́ urepeárɨ́agɨ í sɨŋwɨ́ e nɨwɨnɨrɨ re yaiwiŋɨnigɨnɨ, “Rɨxa gɨ́ oxomɨ yapɨ́ wíwapɨyíáná xewanɨŋo Jonomɨ nɨpɨkinɨŋoɨ.” nɨyaiwirɨ Xeroto tɨ́nɨ ámáowa tɨ́nɨ rɨxa awí neánɨro aiwá narɨ́ná í xegɨ́ xemiáímɨ re urowárɨŋɨnigɨnɨ, “Jíxɨ ápo tɨ́ŋɨ́ e nánɨ nurɨ sɨmɨnɨŋɨ́ eɨ.” urowáráná
22 Entrou a filha da mesma Herodias, e dançou, e agradou a Herodes e aos que estavam com ele à mesa. Disse então o rei à menina: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
22 í nɨpáwirɨ sɨmɨnɨŋɨ́ yarɨ́ná mɨxɨ́ ináyɨ́ Xeroto tɨ́nɨ ámá o tɨ́nɨ aiwá narɨgɨ́áwa tɨ́nɨ sɨmɨnɨŋɨ́ í yarɨŋɨ́pɨ nánɨ yayɨ́ nɨwinɨrɨ nánɨ Xeroto ímɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Jíxɨ pí pí nánɨ simónɨ́ɨ́pɨ nánɨ yarɨŋɨ́ níáná ananɨ siapɨmɨ́ɨnɨ.” nurɨrɨ
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, até metade do meu reino.
23 ámɨ xwɨ́á e dánɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Jíxɨ xwɨ́á nionɨ meŋweaŋápɨ nánɨ ‘Áwɨnɨ e nepayorɨ mɨdánɨ niapeɨ.’ nɨránáyɨ́ ananɨ nɨsiapɨmɨ́ɨnɨ.” uráná
24 E, saindo ela, perguntou a sua mãe: Que pedirei? E ela disse: A cabeça de João o Batista.
24 í nɨpeyearɨ xɨnáímɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Inóke, pí nánɨ yarɨŋɨ́ wimɨnɨréɨnɨ?” uráná xɨnáí re urɨŋɨnigɨnɨ, “Jono wayɨ́ numeaia warɨŋo nánɨ ‘Siŋwɨ́ mɨŋɨ́ nɨwákwirɨ niapeɨ.’ ureɨ.” uráná
25 E, entrando logo, apressadamente, pediu ao rei, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João o Batista.
25 xemiáí ámɨ mɨ́rɨ́ nɨpáwirɨ mɨxɨ́ ináyomɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Niínɨ re nimónarɨnɨ, ‘Aŋɨ́nɨ Jono wayɨ́ numeaia warɨŋomɨ siŋwɨ́ mɨŋɨ́ nɨwákwirɨ mɨŋo pɨrerɨxɨ́ wɨnamɨ nikwiárɨrɨ nɨmeámɨ nɨbɨrɨ niapeɨ.’ nimónarɨnɨ.” uráná
26 E o rei entristeceu-se muito; todavia, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, não lha quis negar.
26 o Jono nánɨ dɨŋɨ́ sɨpí nɨwirɨ aiwɨ miáímɨ xwɨ́á e dánɨ ámá o tɨ́nɨ aiwá narɨgɨ́áwa arɨ́á eŋáná urɨŋɨ́pɨ nánɨ ayá nɨwinɨrɨ “Oweoɨ.” murɨpaxɨ́ nɨwimónɨrɨ re eŋɨnigɨnɨ.
27 E, enviando logo o rei o executor, mandou que lhe trouxessem ali a cabeça de João. E ele foi, e degolou-o na prisão;
27 Xegɨ́ sɨmɨŋɨ́ wínarɨŋɨ́ womɨ sekaxɨ́ re urowárɨŋɨnigɨnɨ, “Jonomɨ siŋwɨ́ mɨŋɨ́ nɨwákwirɨ nɨmeámɨ beɨ.” urowáráná o nurɨ kɨrapusɨ́ aŋɨ́yo nɨpáwirɨ e siŋwɨ́ mɨŋɨ́ nɨwákwirɨ pɨrerɨxɨ́yo nikwiárɨrɨ
28 E trouxe a cabeça num prato, e deu-a à menina, e a menina a deu a sua mãe.
28 nɨmeámɨ nɨbɨrɨ miáímɨ mɨnɨ wíáná í nurápɨmɨ nurɨ xɨnáímɨ mɨnɨ wíáná í “Rɨxa riwo rɨpɨkíoɨ?” yaiwiŋɨnigɨnɨ.
29 E os seus discípulos, tendo ouvido isto, foram, tomaram o seu corpo, e o puseram num sepulcro.
29 E éáná Jonoyá wiepɨsarɨŋowa arɨ́á nɨwiro náonɨ nɨménapɨro nɨmeámɨ nuro xwɨ́á weyárɨgɨ́awixɨnɨ. Xeroto Jonomɨ pɨkiŋɨ́ eŋagɨ nánɨ Jisaso rɨ́wɨ́yo emɨmɨ́ yarɨ́ná o re yaiwiagɨ́rɨnɨ, “Nionɨ Jono wayɨ́ numeaia wago siŋwɨ́ mɨŋɨ́ wákwiŋáo nɨwiápɨ́nɨmearɨ ámá Jisasoyɨ rɨnɨŋo nimónɨrɨ emɨmɨ́ rɨ́a yarɨnɨ?” yaiwiagɨ́rɨnɨ.
30 E os apóstolos ajuntaram-se a Jesus, e contaram-lhe tudo, tanto o que tinham feito como o que tinham ensinado.
30 E yaiwiarɨ́ná ámá Jisaso wáɨ́ urowárɨŋowa ámɨ nɨbɨro o tɨ́nɨ nerɨmeánɨro aŋɨ́ apɨ apimɨ wa emegɨ́ápɨ nánɨ omɨ repɨyɨ́ wiro xwɨyɨ́á amɨpí wa nuréwapɨya emegɨ́ápɨ nánɨ repɨyɨ́ wiro néɨsáná
31 E ele disse-lhes: Vinde vós, aqui à parte, a um lugar deserto, e repousai um pouco. Porque havia muitos que iam e vinham, e não tinham tempo para comer.
31 Jisaso ámá obaxɨ́ omɨ sɨŋwɨ́ wɨnanɨro nánɨ bɨrɨ uro yayarɨŋagɨ́a xɨ́o tɨ́nɨ xegɨ́ wiepɨsarɨŋowa tɨ́nɨ aiwá mɨnɨpaxɨ́ wiarɨŋagɨ nánɨ wiepɨsarɨŋowamɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Nonenɨ ámá dɨŋɨ́ meaŋe nánɨ nurane kikiɨ́á bɨ oŋweaaneyɨ.” nurɨrɨ
32 E foram sós num barco para um lugar deserto.
32 ewéyo nɨpɨxemoánɨro wigɨ́pɨ ámá dɨŋɨ́ meaŋe nánɨ warɨ́ná
33 E a multidão viu-os partir, e muitos o conheceram; e correram para lá, a pé, de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles, e aproximavam-se dele.
33 ámá wí aŋɨ́ nɨyonɨ dánɨ wenɨŋɨ́ éɨ́áyɨ́ awa ewéyo pwarɨŋagɨ́a nɨwɨnɨro mí nómɨxɨro aŋɨ́nɨ xwɨ́áyo nuro xámɨ nɨrémoro ŋweaŋáná
34 E Jesus, saindo, viu uma grande multidão, e teve compaixão deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
34 Jisaso rɨ́wɨ́yo nɨrémorɨ ewéyo dánɨ nayoarɨ ámá xwé ayá wí epɨ́royɨ́ yárɨŋagɨ́a nɨwɨnɨrɨ ámá ayɨ́ sipɨsipɨ́ xiáwo mayɨ́nɨŋɨ́ nimónɨro píránɨŋɨ́ mɨŋweapaxɨ́ imónɨŋagɨ́a nɨwɨnɨrɨ nánɨ ayá nɨrɨmɨxɨrɨ amɨpí obaxɨ́ nánɨ nuréwapɨya nurɨ
35 E, como o dia fosse já muito adiantado, os seus discípulos se aproximaram dele, e lhe disseram: O lugar é deserto, e o dia está já muito adiantado.
35 nuréwapɨya núɨsáná eŋáná sɨ́ápɨ tɨ́nɨ xegɨ́ wiepɨsarɨŋowa aŋwɨ e nɨbɨro re urɨgɨ́awixɨnɨ, “Rɨxa sɨ́árɨnɨ. Re aŋɨ́ wí mayɨ́ e eŋagɨ nánɨ
36 Despede-os, para que vão aos lugares e aldeias circunvizinhas, e comprem pão para si; porque não têm que comer.
36 ámá aŋɨ́ amɨ amɨ mɨrɨnɨŋɨ́yo nánɨ numiro aiwá bɨ́ nero nɨpɨ́rɨ nánɨ urowárapeɨ.” urɨ́agɨ́a aí
37 Ele, porém, respondendo, lhes disse: Dai-lhes vós de comer. E eles disseram-lhe: Iremos nós, e compraremos duzentos dinheiros de pão para lhes darmos de comer?
37 Jisaso re urɨŋɨnigɨnɨ, “Aiwá nɨpɨ́rɨ nánɨ sewanɨŋoyɨ́né mɨnɨ wípoyɨ.” urɨ́agɨ awa re urɨgɨ́awixɨnɨ, “Aiwá mɨnɨ wianɨ nánɨ nurane bisɨ́kerɨ́á (Aiwá nɨ́nɨ nánɨ nɨrɨrɨ́ná Judayɨ́ bisɨ́kerɨ́áɨ ragɨ́árɨnɨ.) bisɨ́kerɨ́á nánɨ bɨ́ neranéná óɨ́ inɨŋɨ́ 200 mɨnɨ nɨwirane urápanɨréwɨnɨ?” urɨ́agɨ́a
38 E ele disse-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. E, sabendo-o eles, disseram: Cinco pães e dois peixes.
38 o re urɨŋɨnigɨnɨ, “Bisɨ́kerɨ́á ararɨ tɨ́gɨ́oyɨ́nérɨnɨ? Sɨŋwɨ́ wɨnaúpoyɨ.” uráná awa sɨŋwɨ́ nɨwɨnaumɨ nɨbɨro “Bisɨ́kerɨ́á wé wú núnɨ eŋáná peyɨ́ ná waúnɨrɨnɨ.” urɨ́agɨ́a
39 E ordenou-lhes que fizessem assentar a todos, em ranchos, sobre a erva verde.
39 o awamɨ “Ámá nɨyonɨ sekaxɨ́ re urɨ́poyɨ, ‘Aráyo miaúrárɨ́ niga uro éɨ́ nɨŋweaxa uro époyɨ.’ urɨ́poyɨ.” urɨ́agɨ
40 E assentaram-se repartidos de cem em cem, e de cinqüenta em cinqüenta.
40 ayɨ́ miaúrárɨ́ niga nurɨ́ná wí ámá 50 miaúrárɨ́ inɨro wí ámá 100 miaúrárɨ́ inɨro néra úáná
41 E, tomando ele os cinco pães e os dois peixes, levantou os olhos ao céu, abençoou e partiu os pães, e deu-os aos seus discípulos para que os pusessem diante deles. E repartiu os dois peixes por todos.
41 Jisaso re eŋɨnigɨnɨ. Bisɨ́kerɨ́á wé wú núnɨ eŋɨ́pɨ nɨmearɨ peyɨ́ waúnɨ eŋɨ́waú enɨ nɨmearɨ sɨŋwɨ́ aŋɨ́namɨ nanánɨrɨ́ná Gorɨxomɨ aiwápɨ nánɨ yayɨ́ nɨwimáná kɨkwɨrɨmɨ́ néra nurɨ xegɨ́ wiepɨsarɨŋowa yaŋɨ́ wipɨ́rɨ nánɨ mɨnɨ nɨwiayirɨ peyɨ́waú enɨ nororɨ mɨnɨ wiayarɨ́ná wiepɨsarɨŋowa nurápayiro yaŋɨ́ nɨwia nuro
42 E todos comeram, e ficaram fartos;
42 ámá nɨ́nɨ nɨnɨro agwɨ́ ímɨ uyíagɨ
43 E levantaram doze alcofas cheias de pedaços de pão e de peixe.
43 kwɨkwɨrɨmɨ́ inɨŋɨ́ e tɨ́ápɨ nɨmeamero peyɨ́ ororómɨ́ inɨŋɨ́ e tɨ́ápɨ enɨ nɨmeamero soxɨ́ ɨ́á wé wúkaú sɨkwɨ́ waúmɨ aumaúmɨ́ nero nɨ́nɨ magwɨ́ miárɨgɨ́awixɨnɨ.
44 E os que comeram os pães eram quase cinco mil homens.
44 Ámá oxɨ́ aiwá apɨ nɨgɨ́áwa nɨ́nɨ ayɨ́ ámá 5,000 nɨgɨ́awixɨnɨ.
45 E logo obrigou os seus discípulos a subir para o barco, e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
45 — ausente —
46 E, tendo-os despedido, foi ao monte a orar.
46 — ausente —
47 E, sobrevindo a tarde, estava o barco no meio do mar e ele, sozinho, em terra.
47 árɨ́wɨyimɨ wiepɨsarɨŋowa sɨnɨ ipíyo áwɨnɨ e ewé nɨmeámɨ warɨ́ná xɨ́o sɨnɨ jɨ́e xwɨ́áyo nɨrómáná
48 E vendo que se fatigavam a remar, porque o vento lhes era contrário, perto da quarta vigília da noite aproximou-se deles, andando sobre o mar, e queria passar-lhes adiante.
48 wɨnɨŋɨnigɨnɨ. Awa eŋɨ́ tɨ́nɨ reaarɨŋagɨ́a aiwɨ imɨŋɨ́ xwé sɨ́mɨ́mɨnɨ nɨxemɨ barɨŋagɨ nánɨ ewé aŋɨ́nɨ mɨyarɨŋagɨ nɨwɨnɨrɨ ipíyo xwɨ́áyónɨŋɨ́ nosaxa nurɨ rɨxa isɨ́á yinɨŋáná xegɨ́ wiepɨsarɨŋowamɨ múrómɨnɨrɨ yarɨ́ná
49 Mas, quando eles o viram andar sobre o mar, cuidaram que era um fantasma, e deram grandes gritos.
49 — ausente —
50 Porque todos o viam, e perturbaram-se; mas logo falou com eles, e disse-lhes: Tende bom ânimo; sou eu, não temais.
50 — ausente —
51 E subiu para o barco, para estar com eles, e o vento se aquietou; e entre si ficaram muito assombrados e maravilhados;
51 awamɨ nɨwímearɨ ewéyo pɨxemoánáná re eŋɨnigɨnɨ. Imɨŋɨ́ enɨ rɨxa pɨ́nɨ wiárɨ́agɨ sɨŋwɨ́ e nɨwɨnɨro dɨŋɨ́ “Imɨŋɨ́ axínánɨ pí nánɨ pɨ́nɨ rɨ́a wiárɨŋoɨ?” dɨŋɨ́ e nɨpɨkínɨro ududɨ́ néra nuro
52 Pois não tinham compreendido o milagre dos pães; antes o seu coração estava endurecido.
52 Jisaso xámɨ aiwá kwɨkwɨrɨmɨ́ yarɨŋagɨ nɨwɨnɨro aiwɨ dɨŋɨ́ wakɨsɨ́ ninɨrɨŋɨ́pimɨ dánɨ oyá eŋɨ́ eánɨŋɨ́ mí mómɨxɨ́ éɨ́á nánɨ sɨnɨ o nánɨ dɨŋɨ́ ududɨ́ néra ugɨ́awixɨnɨ.
53 E, quando já estavam no outro lado, dirigiram-se à terra de Genesaré, e ali atracaram.
53 Dɨŋɨ́ ududɨ́ néra warɨ́ná rɨxa ipíyo jɨ́arɨwámɨnɨ imaŋɨ́ e niwiékɨ́nɨmearo
54 E, saindo eles do barco, logo o conheceram;
54 ewéyo dánɨ nayoaro gwɨ́ yurárarɨ́ná ámá wí Jisasomɨ rɨxa sɨŋwɨ́ mí nómɨxɨro
55 E, correndo toda a terra em redor, começaram a trazer em leitos, aonde quer que sabiam que ele estava, os que se achavam enfermos.
55 aŋaŋɨ́nɨ ámá sɨmɨxɨ́ wegɨ́áyɨ́ nánɨ aŋɨ́ ayɨ́ ayo nánɨ numiamoro sɨmɨxɨ́yɨ́ íkwiaŋwɨ́yo nikwiárɨro “Jisaso e ŋweanɨ.” rɨnɨ́e nánɨ nɨmeámɨ nɨbɨro
56 E, onde quer que entrava, ou em cidade, ou aldeias, ou no campo, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos na orla da sua roupa; e todos os que lhe tocavam saravam.
56 o aŋɨ́ onɨmiá bɨ bimɨranɨ, aŋɨ́ xwé bɨ bimɨranɨ, omɨŋɨ́ inɨŋeranɨ, pwarɨŋagɨ nɨwɨnɨro sɨmɨxɨ́yɨ́ nɨmeámɨ nɨbɨro makerɨ́á imɨxarɨgɨ́e táná ámá sɨmɨxɨ́ gɨyɨ́ oyá rapɨrapɨ́ yínɨŋú sírɨ́wɨ́ mɨ́de amáɨ́ rónanɨro nánɨ waunɨ́ rɨxɨŋɨ́ nurɨro rapɨrapɨ́ sírɨ́wɨ́yo amáɨ́ nɨrónɨrɨ́ná nɨ́nɨ axíná naŋɨ́ egɨ́awixɨnɨ.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.