Lucas 16
Almeida Corrigida Fiel (ACF, 1994) vs XGS
1 E dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de dissipar os seus bens.
1 O ewayɨ́ xwɨyɨ́á rɨpɨ enɨ xegɨ́ wiepɨsarɨŋowamɨ nurɨrɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá amɨpí nɨ́nɨ mɨmúrónɨŋɨ́ wo o xegɨ́ bosɨwo nánɨ ámá wí nɨbɨro áwaŋɨ́ re urɨgɨ́awixɨnɨ, ‘Dɨxɨ́ bosɨwo dɨxɨ́ iyɨ́á ɨ́á amɨpí xwɨrɨ́á ikɨxearɨnɨ.’ urɨ́agɨ́a
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: Que é isto que ouço de ti? Dá contas da tua mordomia, porque já não poderás ser mais meu mordomo.
2 o bosɨwo nánɨ ‘Obɨnɨ.’ nurɨrɨ o rɨxa báná re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Pí éagɨ nánɨ joxɨ nánɨ xwɨyɨ́á wí rarɨŋagɨ́a wíanigɨnɨ? Amɨpí nionɨyá joxɨ nɨnɨmeirɨ́ná arɨge nɨnɨmeia warɨŋɨnɨ? Amɨpí nionɨyá pɨ́nɨ nɨnɨwiárimɨ urɨ nánɨ nɨ́nɨ ɨ́á nɨrorɨ bɨkwɨ́yo nɨŋwɨrárɨrɨ niapeɨ. Joxɨ sɨnɨ gɨ́ bosɨwɨ́ nimónɨrɨ ŋwearɨméɨnɨ.’ urɨ́agɨ
3 E o mordomo disse consigo: Que farei, pois que o meu senhor me tira a mordomia? Cavar, não posso; de mendigar, tenho vergonha.
3 bosɨwo nurɨ re yaiwiŋɨnigɨnɨ, ‘Nionɨ bosɨwɨ́ roarɨŋáyɨ́ boso “Joxɨ kikiɨ́á uɨ.” nɨránáyɨ́ arɨ emɨ́árɨ́anɨ? Bosɨwɨ́ nimónɨrɨ yarɨŋáonɨ xwɨ́á nɨmirɨ́ná eŋɨ́ meánɨ́ emɨ́árɨ́anɨ? Rɨxɨŋɨ́ nura nurɨ́ná ayá ninɨnɨ́árɨ́anɨ?’ nɨyaiwirɨ
4 Eu sei o que hei de fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
4 re yaiwiŋɨnigɨnɨ, ‘Ai, pí pí éɨmɨgɨnɨrɨ rɨxa nɨjɨ́á imónɨŋɨnɨ. Gɨ́ boso “Joxɨ kikiɨ́á uɨ.” nɨránáyɨ́ ámá nionɨ wigɨ́ aŋɨ́yo nánɨ ananɨ nɨmímɨnɨpɨ́rɨ nánɨ pí pí éɨmɨgɨnɨrɨ rɨxa nɨjɨ́á imónɨŋɨnɨ.’ nɨyaiwirɨ
5 E, chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
5 ámá o xegɨ́ boso nɨgwɨ́ wayá rɨ́wéná niapɨ́ɨ́rɨxɨnɨrɨ wiŋɨ́yo ‘Bɨ́poyɨ.’ nurɨrɨ awa rɨxa báná xámɨ bɨ́omɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Gɨ́ boso pí siapɨŋɨ́ nánɨ rɨ́wéná rɨrápɨnɨ́árɨnɨ?’ urɨ́agɨ
6 E ele respondeu: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e assentando-te já, escreve cinqüenta.
6 re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Werɨxɨ́ sɨxɨ́ ínɨŋɨ́ dɨramɨxɨ́ 100 niapɨŋɨ́ nánɨ xɨxenɨ axɨ́pɨ nɨrápɨnɨ́árɨnɨ.’ urɨ́agɨ bosɨwo re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Dɨxɨ́ bɨkwɨ́ nɨgwɨ́ nánɨ ŋwɨrárarɨŋɨ́namɨ nɨmearɨ éɨ́ nɨŋweámáná werɨxɨ́ sɨxɨ́ ínɨŋɨ́ dɨramɨxɨ́ 100 nánɨ eánɨŋe nɨkwɨ́rɨrɨ 50 ŋwɨráreɨ.’ nurɨrɨ́ná xɨ́o enɨ bosoyá bɨkwɨ́yo axɨ́pɨ dɨramɨxɨ́ 100 nánɨ eánɨŋɨ́pɨ nɨkwɨ́rɨrɨ ámɨ 50 ŋwɨrárɨŋɨnigɨnɨ.
7 Disse depois a outro: E tu, quanto deves? E ele respondeu: Cem alqueires de trigo. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e escreve oitenta.
7 Ámá ámɨ wo báná bosɨwo yarɨŋɨ́ re wiŋɨnigɨnɨ, ‘Gɨ́ boso joxɨ siapɨŋɨ́yɨ́ ararɨrɨnɨ?’ urɨ́agɨ o re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘O witɨ́ ɨ́á 1000 nionɨ niapɨŋɨ́ nánɨ xɨxenɨ axɨ́pɨ nɨrápɨnɨ́árɨnɨ.’ urɨ́agɨ bosɨwo re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Dɨxɨ́ bɨkwɨ́yo witɨ́ ɨ́á 1000 nánɨ ŋwɨrárɨnɨŋe nɨkwɨ́rɨrɨ witɨ́ ɨ́á 800 ŋwɨráreɨ.’ nurɨrɨ́ná bosoyá bɨkwɨ́yo enɨ nɨkwɨ́rɨrɨ axɨ́pɨ nɨŋwɨrárɨrɨ womɨ womɨ nɨ́nɨ e néra uŋɨnigɨnɨ.
8 E louvou aquele senhor o injusto mordomo por haver procedido prudentemente, porque os filhos deste mundo são mais prudentes na sua geração do que os filhos da luz.
8 Boso xegɨ́ yapɨ́ wíwapɨyarɨŋɨ́ bosɨwo nánɨ ‘O “Nionɨ onɨmímɨnɨ́poyɨ.” nɨyaiwirɨ e éɨ́rɨnɨ.’ rarɨŋagɨ́a arɨ́á e nɨwirɨ o nánɨ ‘Dɨŋɨ́ émɨ saímɨ́ moŋorɨnɨ.’ nɨyaiwirɨ seáyɨ e umeŋɨnigɨnɨ.” Jisaso ewayɨ́ xwɨyɨ́á apɨ nurɨrɨ wiepɨsarɨŋɨ́yo ámɨ bɨ rɨpɨ urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá agwɨ ríná amɨpí xwɨ́á tɨ́yo weŋɨ́pɨ nánɨ dɨŋɨ́ nɨkwɨ́roro yarɨgɨ́áyɨ́ wigɨ́ wínɨyɨ́ tɨ́nɨ ninɨróná dɨŋɨ́ émɨ saímɨ́ nɨmoro nero nánɨ ámá nionɨ dɨŋɨ́ nɨnɨkwɨ́roro yarɨgɨ́áyo seáyɨ e imónɨŋoɨ.
9 E eu vos digo: Granjeai amigos com as riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
9 Ayɨnánɨ re seararɨŋɨnɨ, ‘Nɨgwɨ́pɨ ámá wí apɨ tɨ́nɨ sɨpí imɨxarɨgɨ́á aiwɨ soyɨ́né uyípeayɨ́ wí negɨ́ nɨkumɨxɨnɨrɨ emearɨŋwáyɨ́nɨŋɨ́ imónɨpɨ́rɨ nánɨ nɨgwɨ́pɨ tɨ́nɨ arɨrá wíɨ́rɨxɨnɨ. E nerɨ́náyɨ́ rɨ́wéná sɨ́á yoparɨ́yimɨ nɨgwɨ́ nɨ́nɨ rɨxa anɨpá imónáná Gorɨxo soyɨ́né xegɨ́ aŋɨ́ íníná ŋweapɨ́rɨ́a nánɨ eŋɨ́yo páwipɨ́rɨ́a nánɨ seamímɨnɨnɨ́árɨnɨ.’ seararɨŋɨnɨ.
10 Quem é fiel no mínimo, também é fiel no muito; quem é injusto no mínimo, também é injusto no muito.
10 Ámá omɨŋɨ́ onɨmiápia nerɨ́ná píránɨŋɨ́ dɨŋɨ́ nɨkwɨ́roro xɨxenɨ yarɨgɨ́á gɨyɨ́ gɨyɨ́ xwé enɨ xɨxenɨ yarɨgɨ́árɨnɨ. Ámá omɨŋɨ́ onɨmiápia nerɨ́ná dɨŋɨ́ nɨkwɨ́roro mé ámáyá sɨŋwɨ́yo dánɨ nɨwiepɨsiro omɨŋɨ́ yarɨgɨ́á gɨyɨ́ gɨyɨ́ omɨŋɨ́ xwé nánɨ aí axɨ́pɨ yarɨgɨ́árɨnɨ.
11 Pois, se nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
11 Ayɨnánɨ nɨgwɨ́ ámá wí nɨmearo ayɨ́ tɨ́nɨ sɨpí imɨxarɨgɨ́áyɨ́ soyɨ́né nɨgwɨ́ ayɨ́ aí tɨ́nɨ ámáyo mɨnɨ mɨwipa ero arɨrá mɨwipa ero nerɨ́náyɨ́ ‘Gorɨxo ananɨ xegɨ́ amɨpí naŋɨ́ aŋɨ́namɨ weŋɨ́yɨ́ none píránɨŋɨ́ umeianɨ́wá nánɨ neaiapɨnɨ́árɨnɨ.’ rɨyaiwiarɨŋoɨ? Oweoɨ.
12 E, se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
12 Soyɨ́né amɨpí ámá woyáyɨ́ sɨŋwɨ́ muwɨnaxɨ́dipa nerɨ́náyɨ́ omɨŋɨ́ soyɨ́néyápɨ mepɨ́rɨ́áyɨ́ go seaiapɨnɨ́árɨ́anɨ? Oweoɨ.
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque, ou há de odiar um e amar o outro, ou se há de chegar a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
13 Ámá wo ámá waúyá xɨnáínɨŋɨ́ nimónɨrɨ omɨŋɨ́ wiipaxɨ́ menɨnɨ. E nerɨ́náyɨ́ wɨ́omɨ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ nuyirɨ wɨ́omɨ dɨŋɨ́ peá nɨmorɨ nerɨ wɨ́omɨ píránɨŋɨ́ ayá tɨ́nɨ nɨxɨ́dɨrɨ wɨ́omɨ peayɨ́ nɨwianɨrɨ enɨŋoɨ. Soyɨ́né nɨgwɨ́yɨ́yá omɨŋɨ́ wiiarɨŋɨ́nɨŋɨ́ nimónɨro ‘Nɨgwɨ́ wí mɨnɨmúropa oenɨ.’ nɨyaiwirɨ́náyɨ́, Gorɨxoyá omɨŋɨ́ wiiarɨŋɨ́ woxɨ́nɨŋɨ́ imónɨpaxɨ́ menɨnɨ.” urɨŋɨnigɨnɨ.
14 E os fariseus, que eram avarentos, ouviam todas estas coisas, e zombavam dele.
14 Jisaso xegɨ́ wiepɨsarɨŋowamɨ e urarɨ́ná Parisiowa —Awa nɨgwɨ́ nánɨ xwapɨ́ wimónarɨŋowarɨnɨ. Awa arɨ́á e nɨwiróná damɨ dánɨ rɨperɨrɨ́ umeararɨŋagɨ́a
15 E disse-lhes: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações, porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
15 Jisaso e nɨwɨnɨrɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Soyɨ́né ámáyá sɨŋwɨ́yo dánɨ ‘Wé rónɨŋwáonerɨnɨ.’ nɨrɨro yapɨ́ nɨwiepɨsiro rarɨgɨ́oyɨ́né aí Gorɨxo amɨpí segɨ́ xwioxɨ́yo ínɨmɨ imónɨŋɨ́pɨ nɨpɨnɨ nɨjɨ́á imónɨnɨ. Amɨpí nánɨ ámá ‘Rɨpɨ ayá tɨ́ŋɨ́pɨ imónɨnɨ.’ rɨ́ápɨyɨ́ Gorɨxoyá sɨŋwɨ́yo dánɨ xwɨrɨ́á winarɨŋɨ́yɨ́ imónɨnɨ.
16 A lei e os profetas duraram até João; desde então é anunciado o reino de Deus, e todo o homem emprega força para entrar nele.
16 Gorɨxo Ebɨrɨ́amo xɨ́omɨ dɨŋɨ́ nɨwɨkwɨ́rorɨ píránɨŋɨ́ xɨ́darɨŋagɨ nánɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Dɨxɨ́ seárɨ́awé ámá obaxɨ́ nimóga úɨ́áyɨ́ gɨ́ ayá tɨ́ŋɨ́nɨŋɨ́ nimóga upɨ́rɨ́árɨnɨ.’ urɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ Moseso tɨ́nɨ wɨ́á rókiamoagɨ́áwa tɨ́nɨ apɨ nánɨ Bɨkwɨ́yo nɨrɨro eagɨ́árɨnɨ. Seyɨ́né pɨ́né apɨ nɨsearéwapɨya bɨgɨ́árɨnɨ. E nerɨ aiwɨ Jono wayɨ́ nɨneameaia uŋo nɨrémorɨ́ná xwɨyɨ́á yayɨ́ seainɨpaxɨ́pɨ re searayiŋɨnigɨnɨ, ‘Seyɨ́né Gorɨxoyá xwioxɨ́yo páwipɨ́rɨ nánɨ ɨ́wɨ́ yarɨgɨ́ápɨ rɨ́wɨ́mɨnɨ nɨmamoro nɨsanɨro ŋweáɨ́rɨxɨnɨ.’ searayiŋɨnigɨnɨ. Ámá nɨ́nɨ aŋɨ́ ayómɨnɨ eŋɨ́ tɨ́nɨ óɨ́ nimóa páwianɨro yarɨŋoɨ.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
17 E nerɨ aiwɨ amɨpí nɨ́nɨ Moseso tɨ́nɨ wɨ́á rókiamoagɨ́áwa tɨ́nɨ Gorɨxoyá Bɨkwɨ́yo eagɨ́ápɨ bɨ onɨmiápɨ aí surɨ́má imónɨnɨ́ámanɨ. Awa nɨrɨro eagɨ́ápa xɨxenɨ imónɨnɨ́árɨnɨ. Aŋɨ́na tɨ́nɨ xwɨ́á rɨrí tɨ́nɨ ananɨ anɨpá nimónɨrɨ aiwɨ Bɨkwɨ́ Gorɨxoyá ŋwɨ́ ikaxɨ́ eánɨŋɨ́pɨ anɨpá imónɨpaxɨ́ menɨnɨ.
18 Qualquer que deixa sua mulher, e casa com outra, adultera; e aquele que casa com a repudiada pelo marido, adultera também.
18 Go go xegɨ́ xiepí xámɨ meaŋímɨ emɨ nɨmorɨ ámɨ wínɨ nɨmearɨ́náyɨ́ ayɨ́ ɨ́wɨ́ inarɨŋiɨ. Go go apɨxɨ́ ámá wo nɨmearɨ emɨ moŋímɨ nɨmearɨ́náyɨ́ ayɨ́ enɨ ɨ́wɨ́ inarɨŋiɨ.” urɨŋɨnigɨnɨ.
19 Ora, havia um homem rico, e vestia-se de púrpura e de linho finíssimo, e vivia todos os dias regalada e esplendidamente.
19 Jisaso ámá ayo re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá wo amɨpí mɨmúrónɨŋo —O nɨgwɨ́ xwé tɨ́gɨ́áwa rapɨrapɨ́ awiaxɨ́nɨ yínarɨgɨ́ápa íníná rapɨrapɨ́ ayɨ́á rɨŋɨ́nɨ nɨyínɨrɨ sɨ́á ayɨ́ ayo aiwá naŋɨ́nɨ nɨnɨrɨ anɨŋɨ́ sɨrɨ́ munɨ́ ŋweaŋáná
20 Havia também um certo mendigo, chamado Lázaro, que jazia cheio de chagas à porta daquele;
20 ámá wa wigɨ́ ámá wo xegɨ́ yoɨ́ Rasarasoyɨ rɨnɨŋo —O uyípeayɨ́ imónɨŋáná uranɨ́ xegɨ́ wí pɨpɨ́rɨmɨ́ó eŋorɨnɨ. Omɨ nɨmeámɨ nɨbɨro amɨpí mɨmúrónɨŋoyá ákɨŋá ɨ́wí e wɨ́rárɨgɨ́orɨnɨ.
21 E desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as chagas.
21 Amɨpí mɨmúrónɨŋo íkwiaŋwɨ́yo éɨ́ nɨŋwearɨ aiwá nɨnɨrɨ yunɨ́pia piéróɨ́yɨ́ uranɨ́ tɨ́ŋo ‘Mɨmeánɨ́ oemɨnɨ.’ nɨyaiwirɨ yarɨ́ná sɨ́wí wí nɨbayiro xegɨ́ uranɨ́yo aíwɨ́ meayigɨ́awixɨnɨ.
22 E aconteceu que o mendigo morreu, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e morreu também o rico, e foi sepultado.
22 Uyípeayo rɨxa nɨpéagɨ aŋɨ́najɨ́ Gorɨxoyáyɨ́ oyá dɨŋɨ́pɨ nɨmeámɨ nɨyiro Ebɨrɨ́amo tɨ́ŋɨ́ e wárɨgɨ́awixɨnɨ. Amɨpí mɨmúrónɨŋo enɨ péagɨ omɨ enɨ xwɨ́á nɨweyárɨmáná eŋáná
23 E no inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão, e Lázaro no seu seio.
23 o rɨ́á anɨŋɨ́ wearɨŋɨ́yo dánɨ rɨ́nɨŋɨ́ xaíwɨ́ inarɨ́ná sɨŋwɨ́ anaúɨ́yɨ́ wɨnɨŋɨnigɨnɨ. Ebɨrɨ́amo ná jɨ́amɨ ŋweaŋáná Rasaraso xɨ́o tɨ́ámɨnɨ kɨnɨmónénapɨŋagɨ nɨwɨnɨrɨ
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e manda a Lázaro, que molhe na água a ponta do seu dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
24 rɨ́aiwá re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Arɨ́o Ebɨrɨ́ame, rɨ́á tɨ́ mɨmenɨŋwɨ́ ayɨkwɨ́ mɨnɨrarɨnɨnɨ. Rasarasomɨ re urowárénapeɨ, “Wé sɨ́mɨ́pɨnɨ iniɨgɨ́yo igɨ́á neámáná aíwɨ́ imɨŋɨ́ urɨnɨ nánɨ wikwiárauɨ.” urowárénapeɨ.’ urɨ́agɨ aí
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro somente males; e agora este é consolado e tu atormentado.
25 Ebɨrɨ́amo re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Arɨ́oe, joxɨ sɨnɨ sɨŋoxɨ nɨŋwearɨ́ná amɨpí naŋɨ́nɨ símearɨ Rasarasomɨ sɨpínɨ wímearɨ yagɨ́rɨnɨ. E nerɨ aiwɨ agwɨ o sa kikiɨ́á yarɨ́ná joxɨ rɨ́nɨŋɨ́ nánɨ niwieánɨrɨ ŋweaŋɨnɨ.
26 E, além disso, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá passar para cá.
26 Rɨpɨ enɨ pɨŋɨ́ earɨrí segɨ́ tɨ́ámɨnɨ eadɨ́rorɨ negɨ́ tɨ́ámɨnɨ eadɨ́rorɨ eŋagɨ nánɨ seyɨ́né wí nene tɨ́ámɨnɨ mɨxemónapɨpaxɨ́rɨnɨ. Nene enɨ wí seyɨ́né tɨ́ámɨnɨ mɨxemónapɨpaxɨ́rɨnɨ.’ urɨ́agɨ
27 E disse ele: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
27 rɨ́á xaíwɨ́ weánarɨŋo re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Nionɨ tɨ́ámɨnɨ Rasarasomɨ re nánɨ urowárénapɨpaxɨ́ mepa eŋánáyɨ́, waunɨ́ rɨxɨŋɨ́ re orɨrɨmɨnɨ, “Gɨ́ ápoyá aŋɨ́mɨnɨ urowáreɨ.” orɨrɨmɨnɨ.
28 Pois tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.
28 Gɨ́ nɨrɨxɨ́meáowa wé bɨ nɨpɨnɨ imónɨgɨ́áwa nionɨ rɨ́nɨŋɨ́ meaarɨŋá rɨ́mɨ dánɨ bɨpɨ́rɨxɨnɨrɨ Rasaraso xwɨyɨ́á nɨjɨ́á wino urowáreɨ.’ urɨ́agɨ aiwɨ
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
29 Ebɨrɨ́amo re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Awa rɨ́wamɨŋɨ́ Moseso nɨrɨrɨ eaŋɨ́ tɨ́nɨ wɨ́á rókiamoagɨ́áwa nɨrɨro eagɨ́á tɨ́nɨ ananɨ ɨ́á nɨroro nɨjɨ́á imónɨpaxɨ́rɨnɨ. Xwɨyɨ́á apɨ rɨnɨŋɨ́pimɨ ananɨ arɨ́á wíɨ́rɨxɨnɨ.’ urɨ́agɨ aí
30 E disse ele: Não, pai Abraão; mas, se algum dentre os mortos fosse ter com eles, arrepender-se-iam.
30 rɨ́á xaíwɨ́ weánarɨŋo re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Arɨ́o Ebɨrɨ́ame, xwɨyɨ́á apimɨ arɨ́á umónɨpaxɨ́ meŋagɨ nánɨ rɨrarɨŋɨnɨ. Ámá pɨyɨ́ wo nɨwiápɨ́nɨmearɨ nɨjɨ́á wíánáyɨ́, ananɨ arɨ́á nɨwiro nɨsanɨro ŋweapaxɨ́rɨnɨ.’ urɨ́agɨ aí
31 Porém, Abraão lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que algum dos mortos ressuscite.
31 o re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Xwɨyɨ́á Moseso nɨrɨrɨ eaŋɨ́pɨ tɨ́nɨ wɨ́á rókiamoagɨ́áwa nɨrɨro eagɨ́ápɨ tɨ́nɨ arɨ́á mumónɨpa nerónáyɨ́, ámá pɨyɨ́ wo nɨwiápɨ́nɨmearɨ nɨjɨ́á wimɨnɨrɨ yarɨŋagɨ aí ayɨ́ arɨ́á wí wipaxɨ́ menɨnɨ.’ urɨŋɨnigɨnɨ.” Jisaso xwɨyɨ́á apɨ e urɨŋɨnigɨnɨ.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.