Atos 12

Xwɨyí̵á Gorɨxoyá Sɨŋí̵pɨrɨnɨ (AAK) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Íná Judayɨ́ mɨxɨ́ ináyɨ́ Xeroto Jisasoyá sɨyikɨ́ imónɨgɨ́áyɨ́ wíyo rɨkɨkɨrɨ́ó wikárɨnɨ nánɨ ɨ́á nɨxɨrɨrɨ
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 porisɨ́ wamɨ uráná kirá tɨ́nɨ Jonomɨ xɨráo Jemisomɨ pɨkigɨ́awixɨnɨ.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Jemisomɨ pɨkíagɨ́a nánɨ Judayɨ́ yayɨ́ yarɨŋagɨ́a nɨwɨnɨrɨ Xeroto sɨpí ámɨ bɨ nerɨ re eŋɨnigɨnɨ. Pitaomɨ enɨ ɨ́á xɨrɨŋɨnigɨnɨ. Sɨ́á Pitaomɨ ɨ́á xɨrɨŋɨ́yi tɨ́ŋíná Judayɨ́ Gorɨxo eŋíná múroŋɨ́pɨ nánɨ dɨŋɨ́ mopɨ́rɨ nánɨ bisɨ́kerɨ́á yisɨ́ mayɨ́ úrapí nimɨxɨro narɨgɨ́íná omɨ Xeroto ɨ́á xɨrɨŋɨnigɨnɨ.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Omɨ ɨ́á nɨxɨrɨmáná re yaiwiŋɨnigɨnɨ, “Sɨ́á Aŋɨ́najo Neamúroagoɨ rɨnɨŋɨ́ rɨpɨ rɨxa pwéáná omɨ gwɨ́ aŋɨ́yo dánɨ nɨmɨxearɨ ámá nɨ́nɨ sɨŋwɨ́ anɨgɨ́e dánɨ xwɨrɨxɨ́ numerɨ pɨkíɨmɨgɨnɨ.” nɨyaiwirɨ gwɨ́ aŋɨ́yo nɨŋwɨrárɨrɨ́ná porisɨ́ awí eánɨgɨ́á biaú biaú xɨxegɨ́nɨ waú waú awí mearoayipɨ́rɨ nánɨ wárɨŋɨnigɨnɨ.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 E wáráná Pitaomɨ gwɨ́ aŋɨ́yo awí mearoarɨŋagɨ́a aí Jisasoyá sɨyikɨ́ imónɨgɨ́áyɨ́ Gorɨxo omɨ arɨrá owinɨnɨrɨ anɨŋɨ́ minɨ́ arɨ́á rɨ́á wé yarɨŋɨ́ nɨwiéra ugɨ́awixɨnɨ.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Sɨ́á Xeroto “Ayimɨ omɨ nɨmɨxearɨ ámá sɨŋwɨ́ anɨgɨ́e dánɨ xwɨrɨxɨ́ uméɨmɨgɨnɨ.” yaiwiŋɨ́yi sɨnɨ wɨ́á mónɨŋáná Pitao senɨ́á wɨrɨ́kaú nɨyárɨnɨmáná áwɨnɨmɨ sá weŋáná porisɨ́ waú mɨdɨmɨdánɨ ŋweari wa gwɨ́ aŋɨ́ ówaŋɨ́ nɨyárɨmáná bɨ́arɨwámɨ dánɨ awí roro eŋáná re eŋɨnigɨnɨ.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Ámɨnáoyá aŋɨ́najɨ́ wo nɨrónapɨrɨ gwɨ́ aŋɨ́yo wɨ́á ókiáráná Pitaomɨ miwɨ́yo saiwiárɨ́ wimɨnɨrɨ nánɨ ayɨŋwɨ́ núrorɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Joxɨ aŋɨ́nɨ wiápɨ́nɨmeaɨ.” uráná re eŋɨnigɨnɨ. Senɨ́á arɨ́kaú xegɨ́ wéyo dánɨ íkweámioaŋɨnigɨnɨ.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Senɨ́á arɨ́kaú íkweámioáagɨ aŋɨ́najo ámɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Dɨxɨ́ arerɨxɨ́ yínɨrɨ sɨkwɨ́ sú yínɨrɨ eɨ.” nurɨrɨ o rɨxa e éáná re urɨŋɨnigɨnɨ, “Dɨxɨ́ iyɨ́á nɨkɨ́kɨyinɨmɨ nɨxɨ́deɨ.” urɨ́agɨ
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 gwɨ́ aŋɨ́ awámɨ dánɨ omɨ númɨ nɨpeyearɨ númɨ nurɨ́ná “Aŋɨ́najo nirɨ xwɨyɨ́á nɨrɨrɨ yarɨŋɨ́pɨ, ayɨ́ nepa rɨ́a niarɨnɨ?” mɨyaiwí “Sa orɨŋá rɨ́a wɨnɨŋɨnɨ?” nɨyaiwirɨ
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 awaú porisɨ́ xɨ́o tɨ́ŋɨ́ aŋwɨ e awí rogɨ́áwamɨ múrori jɨ́amɨ awí rogɨ́áwamɨ enɨ múrori nemáná ákɨŋá ówaŋɨ́ ainɨxɨ́ tɨ́nɨ imɨxɨnɨŋɨ́namɨ —Anamɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ nɨpeyearɨ́ná gwɨ́ aŋɨ́yo pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ rɨxa aŋɨ́ apɨ ikwɨ́rónɨŋɨ́pimɨ emearɨgɨ́ánarɨnɨ. Ana tɨ́ŋɨ́ e rémóáná re eŋɨnigɨnɨ. Xegɨ́pɨ ɨ́kwímɨnɨŋɨnigɨnɨ. Xegɨ́pɨ ɨ́kwímɨnáná nɨpeyeari óɨ́ wɨyimɨ nuríná re eŋɨnigɨnɨ. Aŋɨ́najo rɨxa pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ úáná
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Pitao xegɨ́ dɨŋɨ́ ɨ́á nɨxɨrɨrɨ re rɨnɨŋɨnigɨnɨ, “Ámɨnáo nionɨ éɨ́ nɨmínɨmɨnɨrɨ nánɨ xegɨ́ aŋɨ́najo nurowárénapɨrɨ Xeroto ‘Gɨ́ eŋɨ́ eánɨŋɨ́yo dánɨ e wikárɨ́ɨmɨgɨnɨ.’ yaiwiarɨŋɨ́pɨ pɨ́rɨ́ urakirɨ gɨ́ Judayɨ́ ‘Xeroto omɨ e wikárɨ́wɨnɨgɨnɨ.’ nɨyaiwiro dɨŋɨ́ wikwɨ́moarɨgɨ́ápɨ pɨ́rɨ́ urakirɨ nerɨ gwɨ́ aŋɨ́yo dánɨ nɨmɨxeáonɨrɨ́anɨ? Oyɨ, e níonɨrɨnɨ.” rɨnɨŋɨnigɨnɨ.
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Dɨŋɨ́ e ɨ́á nɨxɨrɨmo aŋɨ́ apɨxɨ́ Mariaíyɨ rɨnɨŋɨ́ wíyá —Ímɨ xewaxo Jonɨ Makorɨnɨ. Omɨ xɨnáí Mariaíyɨ rɨnɨŋíyá aŋɨ́ iwámɨ nánɨ nurɨ ámá obaxɨ́ aŋiwámɨ awí neánárɨmáná Gorɨxo xɨ́omɨ arɨrá owinɨnɨrɨ nánɨ yarɨŋɨ́ nɨwia warɨ́ná nɨrémorɨ
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 ákɨŋá ɨ́wí mɨ́de dánɨ iwaŋɨ́ nearɨ ikaxɨ́ rɨmákíáná apɨxɨ́ wí, aŋɨ́ iwámɨ xɨnáínɨŋɨ́ nimónɨrɨ omɨŋɨ́ wiiarɨŋɨ́ wí —Í xegɨ́ yoɨ́ Rodaírɨnɨ. Í iwaŋɨ́ neánɨrɨ ikaxɨ́ rɨmákínɨ́agɨ nánɨ gorɨ́anɨrɨ sɨŋwɨ́ owɨnɨmɨnɨrɨ nurɨ
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 “Goxɨrɨnɨ?” nurɨrɨ Pitaoyá maŋɨ́ umɨŋínɨ́agɨ nánɨ dɨŋɨ́ niɨ́á wíagɨ re eŋɨnigɨnɨ. Xámɨ ówaŋɨ́ mɨwɨ́kwiomeá aŋɨ́nɨ nurɨ ayá tɨ́nɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Pitao ákɨŋá ówaŋɨ́yo bɨ́arɨwámɨnɨ dánɨ bɨraiwo ronɨ.” urɨ́agɨ
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 ámá ayɨ́ re urɨgɨ́awixɨnɨ, “Jíxɨ xaxá nerɨ rarɨŋɨnɨ.” urɨ́agɨ́a aí í axɨ́pɨ arɨ́kí ámɨ bɨ tɨ́nɨ urarɨ́ná ayɨ́ re urayigɨ́awixɨnɨ, “Pitaoyá aŋɨ́najo rɨ́a ronɨ?” urayarɨŋagɨ́a aiwɨ
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Pitao sɨnɨ ówaŋɨ́ iwaŋɨ́ nearɨ ikaxɨ́ rɨmákiarɨŋagɨ ayɨ́ nuro ówaŋɨ́ nɨ́kwiro wɨnɨgɨ́awixɨnɨ. Pitao riwo roŋagɨ nɨwɨnɨro dɨŋɨ́ nɨyága úagɨ́a aí
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Pitao ayɨ́ xwɨyɨ́á mɨrɨpa oépoyɨnɨrɨ wé ówaŋɨ́ nuyimáná Ámɨnáo nɨwiirɨ gwɨ́ aŋɨ́yo dánɨ nɨmeámɨ nupeyearɨ́ná éɨ́pɨ nánɨ repɨyɨ́ nɨwiéra nurɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Jemisomɨ tɨ́nɨ negɨ́ nɨrɨxɨ́meá imónɨgɨ́áyo tɨ́nɨ nionɨ níɨ́ apɨ nánɨ áwaŋɨ́ urɨ́ɨ́rɨxɨnɨ.” nurárɨmɨ nɨpeyearɨ mɨ nánɨ uŋɨnigɨnɨ.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Rɨxa wɨ́á ónáná porisɨ́ Pitaomɨ awí mearoarɨgɨ́áwa o mɨŋweaŋagɨ nɨwɨnɨro “Pitao arɨge nerɨ rɨ́a uŋoɨ?” nɨrɨnɨro ayá ípɨ́pɨ́á nɨŋwɨrárɨga warɨ́ná
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 mɨxɨ́ ináyɨ́ Xeroto Pitao nánɨ pɨ́á néra nurɨ pɨ́á nɨmegɨnárɨmáná porisɨ́ awí mearogɨ́á awamɨ yarɨŋɨ́ imɨmɨ́ nɨwiárɨmáná wɨ́amɨ sekaxɨ́ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Awamɨ nɨmeámɨ nuro pɨkípoyɨ.” Sekaxɨ́ e nurɨmo Judia pɨropenɨsɨ́yo pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ aŋɨ́ yoɨ́ Sisaria nánɨ nɨwerɨ e urɨ́nɨŋɨnigɨnɨ.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Xeroto ámá Taia ŋweáyo tɨ́nɨ Saidonɨ ŋweáyo tɨ́nɨ wikɨ́ bɨ onɨmiápɨ mɨwónɨ́ ayá wí wónarɨŋagɨ wigɨ́ wí awí neánárɨmáná o ŋweaŋe nánɨ nɨbɨro xámɨ Xerotoyá gapɨmanɨ́ seáyɨ e imónɨgɨ́á wo tɨ́nɨ —O xegɨ́ yoɨ́ Bɨrasɨtasorɨnɨ. O tɨ́nɨ xámɨ Xeroto wikɨ́ wónarɨŋɨ́pɨ nánɨ xwɨyɨ́á nimɨxɨro re urɨgɨ́awixɨnɨ, “Joxɨ Xeroto wikɨ́ neaónarɨŋɨ́pɨ nánɨ omɨ xwɨyɨ́á nɨneaurɨyirɨ pɨyɨ́á neawɨ́riɨ. Ámá dɨxɨ́ mɨxɨ́ ináyomɨ sɨmaŋwɨ́yónɨŋɨ́ wurɨ́nɨgɨ́áyo aiwá bɨ́ yarɨŋwáone eŋagɨ nánɨ rɨrarɨŋwɨnɨ.” uráná o re urɨŋɨnigɨnɨ, “Soyɨ́né tɨ́nɨ nawínɨ nɨrorane seaurɨyimɨ́árɨnɨ.” urɨ́agɨ awa wenɨŋɨ́ nero ŋweaŋáná
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 sɨ́á Xeroto xwɨyɨ́á imɨxɨnɨ́a nánɨ rárɨŋɨ́yi parɨmóáná o mɨxɨ́ ináyowa yínarɨgɨ́ápɨ okiyɨ́á ninɨmáná xegɨ́ siá íkwiaŋwɨ́ seáyɨ e imɨxɨnɨŋɨ́namɨ nɨŋwearɨ xwɨyɨ́á rɨrɨmɨ́ wiarɨ́ná
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 ámá awí eánɨgɨ́áyɨ́ rɨ́aiwá nɨrɨro re rayigɨ́awixɨnɨ, “Xwɨyɨ́á apɨ ámá woyá mɨrɨnarɨnɨnɨ. Apɨ aŋɨ́namɨ dáŋɨ́ ŋwɨ́á imónɨŋɨ́ woyánɨŋɨ́ rɨnarɨnɨ.” rayarɨ́ná re eŋɨnigɨnɨ.
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Ayɨ́ urarɨgɨ́ápɨ nánɨ xewanɨŋo pɨ́rɨ́ nɨrakínɨrɨ “Gorɨxomɨnɨ seáyɨ e numerɨ rɨ́poyɨ.” murɨpa éagɨ nánɨ Gorɨxoyá aŋɨ́najɨ́ wo rɨ́nɨŋɨ́ wíáná agwɨ́ ayɨŋwɨ́ norɨ́ná pɨyɨ́ omoŋɨnigɨnɨ.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 E nerɨ aí xwɨyɨ́á Ámɨnáoyá surɨ́má mimónɨ́ sɨnɨ nɨrɨga nurɨ nánɨ ámá obaxɨ́ nɨkumɨxɨga ugɨ́awixɨnɨ.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Banabaso tɨ́nɨ Soro tɨ́nɨ awaúmɨ nɨgwɨ́ rɨpɨ negɨ́ nɨrɨxɨ́meá imónɨgɨ́á Jerusaremɨ ŋweagɨ́áyo mɨnɨ wíisixɨnɨrɨ wiowárɨgɨ́ápɨ rɨxa nɨyárɨmáná Jonɨ Makomɨ nɨwirɨmeámɨ Jerusaremɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ ámɨ Adiokɨ nánɨ yigɨ́awixɨnɨ.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.