Apocalipse 18
Xwɨyí̵á Gorɨxoyá Sɨŋí̵pɨrɨnɨ (AAK) vs ACF
1 Apɨ nɨwɨnárɨmáná aŋɨ́najɨ́ ámɨ wo aŋɨ́namɨ dánɨ weaparɨŋagɨ wɨnɨŋanigɨnɨ. O nénɨ́ tɨ́ŋɨ́ seáyɨ e imónɨŋɨ́ worɨnɨ. Aŋɨ́namɨ dánɨ nɨweapɨrɨ́ná xegɨ́ ikɨ́nɨŋɨ́pɨ xwɨnɨ́á nearɨ xwɨ́árímɨ wɨ́á nókiárɨrɨ́ná
1 E depois destas coisas vi descer do céu outro anjo, que tinha grande poder, e a terra foi iluminada com a sua glória.
2 eŋɨ́ tɨ́nɨ rɨ́aiwá nɨrɨrɨ́ná rɨpɨ rarɨŋagɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ, “Babironɨ, aŋɨ́ xwé mamadɨ́ ikwɨ́rónɨŋɨ́pɨ rɨxa xwɨrɨ́á ikɨxenárɨnɨnɨ. Rɨxa xwɨrɨ́á nikɨxenárɨnɨrɨ yɨ́wɨ́ imónɨŋagɨ nánɨ imɨ́ó yárɨŋerɨnɨ. Rɨxa kwíyɨ́ sɨpíyɨ́ enɨ awí eánárɨŋerɨnɨ. Rɨxa iŋɨ́ sɨpí ‘Ayɨ́ obɨ́ dɨŋɨ́ rɨ́a rarɨnɨ?’ rarɨgɨ́ápɨ xwapɨ́ yárɨŋerɨnɨ.
2 E clamou fortemente com grande voz, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, e se tornou morada de demônios, e coito de todo espírito imundo, e coito de toda ave imunda e odiável.
3 Ayɨ́ rɨpɨ nánɨ xwɨrɨ́á ikɨxenárɨnɨnɨ. Ámá gwɨ́ bɨ bɨ mónɨgɨ́áyɨ́ nɨ́nɨ apɨxɨ́ ‘Niínɨ tɨ́nɨ ɨ́wɨ́ ninɨróná mɨ́rénɨŋɨ́ oanɨ́poyɨ.’ yaiwiarɨŋí tɨ́nɨ ɨ́wɨ́ ninɨróná iniɨgɨ́ wainɨ́ nɨnɨrɨ́nɨŋɨ́ nero papɨkɨ́ ero wigɨ́ mɨxɨ́ ináyɨ́ xwɨ́árímɨ dáŋɨ́yɨ́ í tɨ́nɨ ɨ́wɨ́ inayiro egɨ́á eŋagɨ nánɨ xwɨrɨ́á ikɨxenárɨnɨnɨ. Nɨgwɨ́ omeaaneyɨnɨro yúbɨ́ sábɨ́nɨŋɨ́ inarɨgɨ́áyɨ́ apɨxɨ́ í ‘Amɨpí xwé tɨ́ŋáínɨ nimónɨrɨ sɨrɨ́ munɨ́ oŋweámɨnɨ.’ yaiwiarɨŋagɨ nánɨ ímɨ amɨpí wí mɨnɨ wiayiro nɨgwɨ́ urápayiro nerɨŋɨ́pimɨ dánɨ nɨgwɨ́ xwé tɨ́gɨ́á imónɨgɨ́á eŋagɨ nánɨ enɨ xwɨrɨ́á ikɨxenárɨnɨnɨ.” rarɨŋagɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ.
3 Porque todas as nações beberam do vinho da ira da sua fornicação, e os reis da terra fornicaram com ela; e os mercadores da terra se enriqueceram com a abundância de suas delícias.
4 Xwɨyɨ́á ámɨ bɨ aŋɨ́namɨ dánɨ re rɨnénaparɨŋagɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ, “Ámá nionɨ gɨ́ imónɨgɨ́áyɨ́né, seyɨ́né ɨ́wɨ́ apɨxɨ́ í yarɨŋɨ́pa axɨ́pɨ nero xeanɨŋɨ́ ímɨ wímeanɨ́ápɨ seyɨ́né enɨ seaímeanɨgɨnɨrɨ ímɨ pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ wí e nánɨ úpoyɨ.
4 E ouvi outra voz do céu, que dizia: Sai dela, povo meu, para que não sejas participante dos seus pecados, e para que não incorras nas suas pragas.
5 Ayɨ́ rɨpɨ nánɨ seararɨŋɨnɨ. Í ɨ́wɨ́ arɨ́kí nɨyayirɨ́ná xegɨ́ ɨ́wɨ́ yarɨŋɨ́pɨ rɨxa nɨramóga nearɨ́ná aŋɨ́na tɨ́nɨ xɨxenɨ rónɨŋagɨ nánɨ ɨ́wɨ́ í yarɨŋɨ́pɨ nánɨ Gorɨxo dɨŋɨ́ peá mɨmó enɨ.”
5 Porque já os seus pecados se acumularam até ao céu, e Deus se lembrou das iniqüidades dela.
6 Ámɨ rɨpɨ rarɨŋagɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ, “Ímɨ pɨrɨ́ numamorɨ́ná í wikárɨŋɨ́pa axɨ́pɨ wikárɨrɨ sɨpí í eŋɨ́pɨ biaú kɨkɨrɨ́ wirɨ iniɨgɨ́ wainɨ́ í kapɨxɨ́yo niwirɨ wiŋɨ́pa wainɨ́ pɨŋɨ́ biaú kɨkɨrɨ́ opaxɨ́ imónɨŋɨ́pɨ niwirɨ wirɨ éɨrɨxɨnɨ.
6 Tornai-lhe a dar como ela vos tem dado, e retribuí-lhe em dobro conforme as suas obras; no cálice em que vos deu de beber, dai-lhe a ela em dobro.
7 Í xewanɨŋí seáyɨ e mɨ́eyoánɨrɨ sɨrɨ́ munɨ́ ŋwearɨ eŋɨ́pɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ mɨmenɨŋwɨ́ urɨrɨ ámɨxɨ́á erɨ oenɨrɨ pɨrɨ́ umamóɨrɨxɨnɨ. Í xegɨ́ dɨŋɨ́ tɨ́nɨ re yaiwinarɨŋírɨnɨ, ‘Niínɨ mɨxɨ́ ináyɨ́ nimónɨrɨ meŋweaŋáínɨ menɨranɨ? Niínɨ apɨxɨ́ anɨ́ imónɨŋáínɨranɨ? Gíná dánɨ dɨŋɨ́ sɨpí níagɨ ŋwɨ́ eapaxɨ́ imónɨmɨ́árɨ́anɨ?’ yaiwinarɨŋí eŋagɨ nánɨ
7 Quanto ela se glorificou, e em delícias esteve, foi-lhe outro tanto de tormento e pranto; porque diz em seu coração: Estou assentada como rainha, e não sou viúva, e não verei o pranto.
8 xeanɨŋɨ́ sɨ́á axɨ́yimɨnɨ re wímeanɨ́árɨnɨ. Sɨmiárɨ́ wímearɨ pɨyɨ́ epaxɨ́pɨ wímearɨ ámɨxɨ́á epaxɨ́ imónɨŋɨ́pɨ wímearɨ aiwá nánɨ dɨ́wɨ́ ikeamónɨpaxɨ́pɨ wímearɨ nemáná nímɨnɨ rɨ́á unɨnɨ́árɨnɨ. Ámɨná Gorɨxo, ímɨ pɨrɨ́ umamonɨ́o eŋɨ́ sɨxɨ́ eánɨŋo eŋagɨ nánɨ apɨ nɨpɨnɨ wímeanɨ́árɨnɨ.
8 Portanto, num dia virão as suas pragas, a morte, e o pranto, e a fome; e será queimada no fogo; porque é forte o Senhor Deus que a julga.
9 “Mɨxɨ́ ináyɨ́ xwɨ́árímɨ dáŋɨ́ í tɨ́nɨ ɨ́wɨ́ inɨro í tɨ́nɨ nawínɨ nɨŋwearóná sɨrɨ́ munɨ́ ŋwearo egɨ́áyɨ́ ímɨ rɨ́á nɨnɨrɨ sɨŋwɨrɨ́á peyarɨŋagɨ nɨwɨnɨróná re epɨ́rɨ́árɨnɨ. Ámɨxɨ́á ero ŋwɨ́ miearo nero
9 E os reis da terra, que fornicaram com ela, e viveram em delícias, a chorarão, e sobre ela prantearão, quando virem a fumaça do seu incêndio;
10 rɨ́nɨŋɨ́ ímɨ wímeáɨ́pɨ none enɨ neaímeanɨgɨnɨrɨ wáyɨ́ nero ná jɨ́amɨ nɨrómáná re rɨpɨ́rɨ́árɨnɨ, ‘Ine! Babironɨ aŋɨ́ xwé mamadɨ́ ikwɨ́rónɨŋɨ́pɨxɨ, aŋɨ́ wí tɨ́nɨ xɨxenɨ mimónɨŋɨ́pɨxɨ, axínánɨ pɨrɨ́ rɨmamóɨ́pɨ rɨxa símeáɨ́ eŋagɨ nánɨ ine!’ rɨpɨ́rɨ́árɨnɨ.
10 Estando de longe pelo temor do seu tormento, dizendo: Ai! ai daquela grande cidade de Babilônia, aquela forte cidade! pois em uma hora veio o seu juízo.
11 “Ámá xwɨ́árímɨ dáŋɨ́ nɨgwɨ́nɨ omeaaneyɨnɨro yúbɨ́ sábɨ́nɨŋɨ́ yarɨgɨ́áyɨ́ wigɨ́ saŋɨ́yɨ́ nɨgwɨ́ nánɨ ámá ámɨ wí bɨ́ wipaxɨ́ meŋagɨ nánɨ í nánɨ enɨ ámɨxɨ́á ero ŋwɨ́ earo epɨ́rɨ́árɨnɨ.
11 E sobre ela choram e lamentam os mercadores da terra; porque ninguém mais compra as suas mercadorias:
12 Wigɨ́ saŋɨ́yɨ́, ayɨ́ tɨ́rɨnɨ. Sɨ́ŋá gorɨ́ tɨ́nɨ sɨ́ŋá sirɨpá tɨ́nɨ sɨ́ŋá awiaxɨ́ xɨxegɨ́nɨ imónɨŋɨ́ tɨ́nɨ urɨ́pó apɨ́á weŋɨ́ nɨgwɨ́ xwé roŋɨ́ tɨ́nɨ rapɨrapɨ́ awiaxɨ́ apɨ́á weŋɨ́ tɨ́nɨ rapɨrapɨ́ mipɨyɨ́ moŋɨ́ tɨ́nɨ rapɨrapɨ́ sirɨkáyɨ rɨnɨŋɨ́ tɨ́nɨ rapɨrapɨ́ ayɨ́á rɨŋɨ́ tɨ́nɨ íkɨ́á xaíwɨ́ xegɨ́ yoɨ́ sitɨronɨ́yɨ rɨnɨŋɨ́ tɨ́nɨ amɨpí bɨ naŋwɨ́ erepanɨ́yɨ rɨnɨŋɨ́yɨ́yá sɨwaŋɨ́pimɨ dánɨ imɨxɨnɨŋɨ́ tɨ́nɨ amɨpí bɨ íkɨ́á nɨgwɨ́ xwé roŋɨ́pimɨ dánɨ imɨxɨnɨŋɨ́ tɨ́nɨ amɨpí bɨ kapáyo dánɨ imɨxɨnɨŋɨ́ tɨ́nɨ amɨpí bɨ ainɨxɨ́yo dánɨ imɨxɨnɨŋɨ́ tɨ́nɨ amɨpí bɨ sɨ́ŋá wárɨ́ wárɨ́ó mónɨŋɨ́pimɨ dánɨ imɨxɨnɨŋɨ́ tɨ́nɨ
12 Mercadorias de ouro, e de prata, e de pedras preciosas, e de pérolas, e de linho fino, e de púrpura, e de seda, e de escarlata; e toda a madeira odorífera, e todo o vaso de marfim, e todo o vaso de madeira preciosíssima, de bronze e de ferro, e de mármore;
13 werɨxɨ́ sinamonɨ́yɨ rɨnɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ karínɨŋɨ́ imónɨŋɨ́ amomɨ́yɨ rɨnɨŋɨ́ tɨ́nɨ íkɨ́á dɨ́á rɨ́á ikeaáráná sɨŋwɨrɨ́á dɨŋɨ́ naŋɨ́ eaarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ iniɨgɨ́ waráyo xópé inɨpɨ́rɨ́a nánɨ dɨŋɨ́ naŋɨ́ eaarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ íkɨ́á dɨ́á pɨrakenɨsanɨ́yɨ rɨnɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ iniɨgɨ́ wainɨ́ tɨ́nɨ werɨxɨ́ oripɨ́ tɨ́nɨ pɨrawá awiaxɨ́ tɨ́nɨ witɨ́ aiwá tɨ́nɨ burɨmákaú tɨ́nɨ sipɨsipɨ́ tɨ́nɨ osɨ́ tɨ́nɨ karɨ́ osɨ́ íropearɨŋɨ́ tɨ́nɨ ámá enɨ xɨnáíwánɨŋɨ́ nimónɨro omɨŋɨ́ wiiarɨgɨ́áyɨ́ tɨ́nɨ wigɨ́ saŋɨ́ bɨ́ epɨ́rɨ́a nánɨ imónɨŋɨ́yɨ́, ayɨ́ apɨrɨnɨ.
13 E canela, e perfume, e mirra, e incenso, e vinho, e azeite, e flor de farinha, e trigo, e gado, e ovelhas; e cavalos, e carros, e corpos e almas de homens.
14 Amɨpí jíxɨ ‘Omeámɨnɨ.’ simónarɨŋɨ́pɨ rɨxa pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ ruŋoɨ. Amɨpí jíxɨ mɨrɨmúrónɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ amɨpí jíxɨ nɨmearɨ́ná sɨrɨ́ munɨ́ ŋweaarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ rɨxa anɨpá imónɨ́agɨ nánɨ ámɨ sɨŋwɨ́ wɨnɨpaxɨ́ mimónɨnɨ.
14 E o fruto do desejo da tua alma foi-se de ti; e todas as coisas gostosas e excelentes se foram de ti, e não mais as acharás.
15 “Ámá nɨgwɨ́nɨ omeaaneyɨnɨro wigɨ́ amɨpí nɨ́nɨ yoɨ́ rɨnɨŋɨ́ apɨ ímɨ bɨ́ egɨ́áyo dánɨ nɨgwɨ́ xwé tɨ́gɨ́á imónɨgɨ́áyɨ́ rɨ́nɨŋɨ́ axɨ́ ímɨ winarɨŋɨ́pɨ none enɨ neainɨnɨgɨnɨrɨ wáyɨ́ nero ná jɨ́amɨ nɨrómáná ámɨxɨ́á ero ŋwɨ́ miearo nero
15 Os mercadores destas coisas, que dela se enriqueceram, estarão de longe, pelo temor do seu tormento, chorando e lamentando,
16 re rɨpɨ́rɨ́árɨnɨ, ‘Ine! Aŋɨ́ xwé mamadɨ́ ikwɨ́rónɨŋɨ́pɨxɨ, ine! Apɨxɨ́ rapɨrapɨ́ awiaxɨ́ apɨ́á weŋɨ́ tɨ́nɨ mipɨyɨ́ moŋɨ́ tɨ́nɨ ayɨ́á rɨŋɨ́ tɨ́nɨ yínɨrɨ sɨ́ŋá gorɨ́ tɨ́nɨ imɨxɨnɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ sɨ́ŋá awiaxɨ́ imónɨŋɨ́ xɨxegɨ́nɨ tɨ́nɨ urɨ́pó apɨ́á weŋɨ́ nɨgwɨ́ xwé roŋɨ́pɨ tɨ́nɨ okiyɨ́á inɨrɨ eŋíxɨnɨ,
16 E dizendo: Ai, ai daquela grande cidade! que estava vestida de linho fino, de púrpura, de escarlata; e adornada com ouro e pedras preciosas e pérolas! porque numa hora foram assoladas tantas riquezas.
17 axínánɨ jíxɨyá amɨpí ayá tɨ́ŋɨ́ apɨ nɨpɨnɨ rɨxa xwɨrɨ́á ikɨxenárɨ́agɨ nɨranɨrane nánɨ ine!’ rɨpɨ́rɨ́árɨnɨ.
17 E todo piloto, e todo o que navega em naus, e todo marinheiro, e todos os que negociam no mar se puseram de longe;
18 aŋɨ́ apɨ rɨ́á nɨnɨrɨ sɨŋwɨrɨ́á peyarɨŋagɨ nɨwɨnɨróná eŋɨ́ tɨ́nɨ ‘Ine!’ nɨrɨro re rɨgɨ́awixɨnɨ, ‘Aŋɨ́ xwé mamadɨ́ ikwɨ́rónɨŋɨ́ apɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ ámɨ bɨ gɨpɨ rɨ́a ikwɨ́rónɨnɨ?’ nɨrɨro re egɨ́awixɨnɨ.
18 E, vendo a fumaça do seu incêndio, clamaram, dizendo: Que cidade é semelhante a esta grande cidade?
19 Isikɨ́ nɨmeaayiro mɨŋɨ́yo mɨmeámɨ́ ninɨro ‘Ine!’ rɨro ámɨxɨ́á ero ŋwɨ́ miearo neróná re nɨra ugɨ́awixɨnɨ, ‘Ine! Aŋɨ́ xwé mamadɨ́ ikwɨ́rónɨŋɨ́pɨ —Aŋɨ́ apɨ sɨpɨxɨ́ xiáwowa amɨpí wí nɨgwɨ́ meapɨ́rɨ nánɨ rawɨrawáyo nɨxero nɨrémómáná bɨ́ egɨ́ápɨrɨnɨ. E nerɨŋɨ́yo dánɨ nɨgwɨ́ xwé tɨ́gɨ́áyɨ́ imónɨgɨ́ápɨrɨnɨ. Aŋɨ́ apɨ axínánɨ sɨnɨ mé xwɨrɨ́á ikɨxenárɨ́agɨ nánɨ ine!’ nɨra ugɨ́awixɨnɨ.
19 E lançaram pó sobre as suas cabeças, e clamaram, chorando, e lamentando, e dizendo: Ai, ai daquela grande cidade! na qual todos os que tinham naus no mar se enriqueceram em razão da sua opulência; porque numa hora foi assolada.
20 “Aŋɨ́naxɨnɨ, apɨxɨ́ í rɨxa xwɨrɨ́á ikɨxenárɨ́agɨ nánɨ dɨŋɨ́ niɨ́á osinɨnɨ. Gorɨxoyá imónɨgɨ́áyɨ́né tɨ́nɨ wáɨ́ wurɨmeiagɨ́áyɨ́né tɨ́nɨ wɨ́á rókiamoagɨ́áyɨ́né tɨ́nɨ nɨyɨ́nénɨ dɨŋɨ́ niɨ́á oseainɨnɨ. Gorɨxo aŋɨ́ apɨ seyɨ́né seaikárɨŋɨ́pɨ nánɨ pɨrɨ́ mamóɨ́ eŋagɨ nánɨ dɨŋɨ́ niɨ́á oseainɨnɨ.” Xwɨyɨ́á bɨ aŋɨ́namɨ dánɨ e rɨnénapɨ́agɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ.
20 Alegra-te sobre ela, ó céu, e vós, santos apóstolos e profetas; porque já Deus julgou a vossa causa quanto a ela.
21 Aŋɨ́najɨ́ eŋɨ́ sɨxɨ́ eánɨŋɨ́ wo sɨ́ŋá xwé witɨ́ siyɨ́ yunɨ́ ikɨxearɨŋɨ́yɨ́ sɨpaxɨ́ wo nɨmɨ́eyoarɨ rawɨrawáyo nɨmoairɨ re rɨŋɨnigɨnɨ, “Babironɨ, aŋɨ́ xwé mamadɨ́ ikwɨ́rónɨŋɨ́pɨ nionɨ sɨ́ŋá ro moaíápa aŋɨ́ apɨ enɨ piéronɨ́árɨnɨ. Aŋɨ́ apɨ ámá wará sɨnɨ ninɨmáná pearɨgɨ́áyɨ́nɨŋɨ́ anɨpá imónáná ámɨ sɨŋwɨ́ wɨnɨpaxɨ́ imónɨnɨ́á menɨnɨ.
21 E um forte anjo levantou uma pedra como uma grande mó, e lançou-a no mar, dizendo: Com igual ímpeto será lançada babilônia, aquela grande cidade, e não será jamais achada.
22 Aŋɨ́ apixɨ dánɨ ámɨ kitá eánɨrɨ soŋɨ́ rɨnɨrɨ webɨ́í rɨnɨrɨ pékákɨ́ rɨnɨrɨ yarɨŋagɨ arɨ́á ámɨ bɨ wipɨ́rɨ́á menɨnɨ. Ámá amɨpí imɨxanɨro éwapɨ́nɨgɨ́áyɨ́ wí aŋɨ́ apixɨ dánɨ wigɨ́ yarɨgɨ́ápɨ ámɨ yarɨŋagɨ́a wɨnɨpɨ́rɨ́ámanɨ. Sɨ́ŋá witɨ́ siyɨ́ yunɨ́ ikɨxearɨŋɨ́yɨ́ apixɨ dánɨ ámɨ nerɨ́ná ikaxɨ́ rɨnarɨŋagɨ arɨ́á wipɨ́rɨ́á menɨnɨ.
22 E em ti não se ouvirá mais a voz de harpistas, e de músicos, e de flautistas, e de trombeteiros, e nenhum artífice de arte alguma se achará mais em ti; e ruído de mó em ti não se ouvirá mais;
23 Apixɨ dánɨ uyɨ́wɨ́ wɨ́á ónarɨŋɨ́pɨ ámɨ ónɨnɨ́á menɨnɨ. Íwɨ́ sɨkɨŋɨ́ tɨ́nɨ apɨyá tɨ́nɨ apixɨ dánɨ ámɨ bɨ nɨmeánɨro xwɨyɨ́á nawínɨ rɨnarɨgɨ́i arɨ́á wipɨ́rɨ́á menɨnɨ. Ayɨ́ rɨpɨ nánɨ rɨrarɨŋɨnɨ. Apixɨyá ámá nɨgwɨ́nɨ omeaaneyɨnɨro amɨpí bɨ́ yarɨgɨ́áyɨ́ dɨxɨ́ ayáɨ́ tɨ́nɨ nerɨŋɨ́pimɨ dánɨ ámá xwɨ́árímɨ ŋweagɨ́áyo nɨyonɨ yapɨ́ nɨwíwapɨriróná seáyɨ e múrónɨgɨ́á eŋagɨ nánɨ rarɨŋɨnɨ.
23 E luz de candeia não mais luzirá em ti, e voz de esposo e de esposa não mais em ti se ouvirá; porque os teus mercadores eram os grandes da terra; porque todas as nações foram enganadas pelas tuas feitiçarias.
24 “Í Gorɨxoyá wɨ́á rókiamoarɨgɨ́áyo tɨ́nɨ ámá xegɨ́ imónɨgɨ́áyo tɨ́nɨ ámá amɨ gɨmɨ ŋweagɨ́á pɨpɨkímɨ́ inɨŋɨ́yo tɨ́nɨ nɨpɨkirɨ reá roánɨŋírɨnɨ.” Aŋɨ́najo e rarɨŋagɨ arɨ́á wiŋanigɨnɨ.
24 E nela se achou o sangue dos profetas, e dos santos, e de todos os que foram mortos na terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.