Lucas 14

Almeida Revisada Imprensa Bíblica (AA) vs XGS

Sair da comparação
XGS Xwɨyí̵á Gorɨxoyá Sɨŋí̵pɨrɨnɨ
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
1 Sabarɨ́á wɨyimɨ Parisiowa wigɨ́ ámɨná wo Jisasomɨ “Yawawi nurai nionɨyá aŋɨ́yo aiwá onaiyɨ.” urɨ́agɨ Jisaso nɨpáwirɨ ŋweaŋáná awa omɨ sɨŋwɨ́ wɨnaxɨ́dɨŋáná
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
2 ámá wo —O xegɨ́ sɨkwɨ́ anɨŋɨ́ mɨnekwɨdoárɨŋorɨnɨ. O Jisasoyá sɨ́mɨmaŋɨ́ tɨ́ŋɨ́mɨnɨ ŋweaŋagɨ Jisaso e nɨwɨnɨrɨ
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
3 ŋwɨ́ ikaxɨ́ eánɨŋɨ́pɨ mewegɨ́áwamɨ tɨ́nɨ Parisiowamɨ tɨ́nɨ xwɨyɨ́á bɨ nurɨrɨ́ná yarɨŋɨ́ re wiŋɨnigɨnɨ, “Sabarɨ́áyo soyɨ́né ámá sɨmɨxɨ́ egɨ́áyɨ́ naŋɨ́ nimɨxɨrɨ́náyɨ́, ‘Ayɨ́ ananɨrɨnɨ.’ rɨyaiwiarɨŋoɨ? ‘Ŋwɨ́áxɨnɨ.’ rɨyaiwiarɨŋoɨ?” urɨ́agɨ aí
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
4 awa pɨ́né marɨ́ wimónɨŋagɨ́a Jisaso sɨkwɨ́ mɨnekwɨdoŋomɨ wé seáyɨ e nɨwikwiárɨrɨ ɨ́á nɨxɨrɨrɨ naŋɨ́ nɨwimɨxɨrɨ xegɨ́ aŋɨ́ e nánɨ nurowárɨmáná
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
5 awamɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Soyɨ́né woxɨ dɨxɨ́ íworanɨ, burɨmákaúranɨ, Sabarɨ́á ayo aiwɨ mínɨŋwɨ́ iniɨgɨ́ rɨwoŋɨ́yo piéróáná apaxɨ́ mé mɨmɨxeaarɨŋɨ́ranɨ?” urɨ́agɨ
6 A isto nada puderam responder.
6 Gorɨxoyá ŋwɨ́ ikaxɨ́ eánɨŋɨ́pimɨ Sabarɨ́áyo ámáyo arɨrá nɨwirɨ́ná nánɨ rɨ́wamɨŋɨ́ meánɨŋagɨ nánɨ awa xwɨyɨ́á bɨ murɨpaxɨ́ wimónɨŋɨnigɨnɨ.
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
7 Jisaso awa tɨ́nɨ aiwá nɨnɨrɨ nɨŋwearɨ́ná ámá aiwá nánɨ urepeárɨ́áyɨ́ xámɨ sɨ́mɨ́ sɨ́mɨ́ e oŋweaaneyɨnɨrɨ nɨ́wiapɨro wenɨŋɨ́ éagɨ́a Jisaso sɨŋwɨ́ e nɨwɨnɨrɨ rɨxa nɨ́nɨ nɨ́wiapɨro aiwá narɨ́ná o ewayɨ́ xwɨyɨ́á rɨpɨ urɨŋɨnigɨnɨ,
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
8 “Woxɨ woxɨ apɨxɨ́ meánɨnɨ nánɨ aiwá imɨxɨ́ápɨ nánɨ rɨrepeáráná joxɨ nurɨ sɨ́mɨ́ sɨ́mɨ́ imónɨŋe mɨŋweapa éɨrɨxɨnɨ. Ámá urepeárɨ́á wo joxɨ seáyɨ e rɨmúroŋo enɨ nɨbɨrɨ́náyɨ́,
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
9 ámá aiwá apɨ nánɨ earepeárɨ́o joxɨ ŋweaŋe nɨbɨrɨ re rɨnɨŋoɨ, ‘Joxɨ ŋweaŋɨ́ re o ŋweanɨŋoɨ.’ rɨráná joxɨ ayá néra nurɨ iwɨyɨ́á jɨ́amɨ ŋwearɨ́árɨnɨ. ‘Iwɨyɨ́á jɨ́amɨ ŋweaɨ.’ rɨrɨpɨ́rɨxɨnɨrɨ sɨ́mɨ́ sɨ́mɨ́ imónɨŋe mɨŋweapa éɨrɨxɨnɨ.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
10 Rɨrepeáráná joxɨ nurɨ iwɨyɨ́á jɨ́e ŋwearɨ́ɨnɨ. Rɨrepeárɨ́o joxɨ iwɨmɨ ŋweaŋagɨ nɨranɨrɨ re rɨrɨnɨgɨnɨ, ‘Gɨ́ nɨkumɨxɨnɨrɨ emearɨgwɨ́íoxɨnɨ, joxɨ nurɨ áwɨnɨ dae ŋweaɨ.’ rɨráná ámá oxɨ́ apɨxɨ́ awí neánɨro joxɨ tɨ́nɨ aiwá narɨgɨ́áyɨ́yá sɨŋwɨ́yo dánɨ joxɨ ámɨnáoxɨ́nɨŋɨ́ imónɨrɨ́ɨnɨ.” Ewayɨ́ xwɨyɨ́á apɨ nurɨrɨ
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
11 re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá go go xewanɨŋo weyɨ́ menɨ́o rɨ́wéná Gorɨxo wimɨxáná ayá nerɨ xwɨrɨ́á nimóga unɨ́árɨnɨ. Go go weyɨ́ mɨmenɨ́ waunɨ́ ikárɨnɨ́o omɨ Gorɨxo weyɨ́ umenɨ́árɨnɨ.” urɨŋɨnigɨnɨ.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
12 — ausente —
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
13 — ausente —
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
14 — ausente —
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
15 Ámá wo awa tɨ́nɨ nɨŋwearo aiwá narɨgɨ́o Jisaso e urarɨŋagɨ arɨ́á nɨwirɨ nɨwiápɨ́nɨmearɨ omɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá Gorɨxoyá xwioxɨ́yo nɨpáwirɨ nɨŋwearɨ aiwá nɨpɨ́rɨ́á gɨyɨ́ gɨyɨ́ ananɨ oyá dɨŋɨ́ tɨ́nɨ yayɨ́ winɨpaxɨ́yɨ́rɨnɨ.” urɨ́agɨ aí
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
16 o ewayɨ́ ikaxɨ́ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá wo ámá obaxɨ́ nurepeárɨmáná aiwá xwé rɨyamɨ́ nerɨ
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
17 rɨxa rɨyamɨ́ nɨyárɨ́ɨsáná ámá xegɨ́ xɨnáínɨŋɨ́ nimónɨrɨ omɨŋɨ́ wiiarɨŋomɨ ‘Ámá nionɨ urepeárɨmeŋáyo “Bɨ́poyɨ. Aiwá rɨxa rɨyamɨ́ inárɨnɨ.” urɨmeɨ.’ wáɨ́ urowárɨ́agɨ aí
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
18 ámá nɨ́nɨ áxeŋwarɨ́nɨŋɨ́ niga nuro ‘Aiwá apɨ nánɨ banɨméwɨnɨ. Banɨméwɨnɨ.’ nurɨróná ámá xámɨ nurɨ wáɨ́ wímeáo re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Gɨ́ xwɨ́á bɨ bɨ́ éáonɨ nurɨ sɨŋwɨ́ wɨnɨmɨ eŋagɨ nánɨ aiwá nánɨ bɨpaxɨ́ menɨnɨ. Xe xegɨ́ kikiɨ́á ounɨrɨ sɨŋwɨ́ naneɨ.’ uráná
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
19 omɨŋɨ́ wiiarɨŋo nurɨ ámá ámɨ womɨ wáɨ́ wímeááná o enɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Burɨmákaú omɨŋɨ́ enɨ́a nánɨ wé wúkaú bɨ́ éáonɨ nurɨ waú waú maxɨrɨnɨ́ nɨkumɨxára nurɨ iwamɨ́ó emɨ eŋagɨ nánɨ aiwá nánɨ bɨpaxɨ́ menɨnɨ. Xe xegɨ́ kikiɨ́á ounɨrɨ sɨŋwɨ́ naneɨ.’ uráná
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
20 o ámá ámɨ womɨ wáɨ́ wímeááná o enɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Apɨxɨ́ sɨŋɨ́ meááonɨ eŋagɨ nánɨ bɨpaxɨ́manɨ.’ uráná
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
21 omɨŋɨ́ wiiarɨŋo nurɨ xegɨ́ boso, aiwá rɨyamɨ́ nɨyárɨrɨ ŋweaŋomɨ áwaŋɨ́ urémeááná wikɨ́ nónɨrɨ xegɨ́ omɨŋɨ́ wiiarɨŋomɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Aŋɨ́nɨ nurɨ aŋɨ́ rɨpɨ rɨpimɨ óɨ́yo nemerɨ ámá uyípeayɨ́yo tɨ́nɨ wará minɨŋɨ́yo tɨ́nɨ sɨkwɨ́ ikɨ́ egɨ́áyo tɨ́nɨ sɨŋwɨ́ supárɨgɨ́áyo tɨ́nɨ nionɨyá aŋɨ́ re nánɨ nɨwirɨmeaamemɨ beɨ.’ urowárɨ́agɨ
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
22 o nurɨ xɨ́o urɨ́ɨ́pa nememɨ nɨbɨrɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Bosoxɨnɨ, nionɨ joxɨ nɨrɨ́ɨ́pa néagɨ aiwɨ íkwiaŋwɨ́ wí sɨnɨ anɨpá imónɨnɨ.’ urɨ́agɨ
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
23 boso re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Aiwá rɨpɨ nánɨ gɨ́ aŋɨ́ magwɨ́ epɨ́rɨ nurɨ omɨŋɨ́ óɨ́ amɨ amɨ inɨŋɨ́yo nemerɨ ámá omɨŋɨ́ yarɨgɨ́áyo mɨxeaameɨ.’ urowárɨ́agɨ
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
24 o nurɨ xɨxenɨ éáná boso ámá aiwá nánɨ awí eánɨgɨ́áyo re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Nionɨ “Ámá xámɨ aiwá nánɨ urepeárɨmeŋáyɨ́ aiwá wí aíwɨ́ mepɨ́rɨméoɨ.” seararɨŋɨnɨ.’ urɨŋɨnigɨnɨ.” Jisaso Judayɨ́ “Nene ámá xámɨ aiwá nánɨ urepeárɨméɨ́yɨ́nɨŋɨ́ imónɨŋagwɨ nánɨ rɨ́a neararɨnɨ.” oyaiwípoyɨnɨrɨ ewayɨ́ xwɨyɨ́á apɨ urɨŋɨnigɨnɨ.
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
25 Ámá oxɨ́ apɨxɨ́ epɨ́royɨ́ egɨ́áyɨ́ o tɨ́nɨ óɨ́yo nuróná o nɨkɨnɨmónɨrɨ re urɨŋɨnigɨnɨ,
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
26 “Ámá go go nionɨ tɨ́ámɨnɨ nɨbɨrɨ ‘Wiepɨsarɨŋɨ́ oyáonɨ oimónɨmɨnɨ.’ nɨwimónɨrɨ́náyɨ́, Jisasonɨ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ nɨyiŋɨ́pɨ o xegɨ́ xanomɨ uyiŋɨ́pɨranɨ, xɨnáímɨ uyiŋɨ́pɨranɨ, xiepímɨ uyiŋɨ́pɨranɨ, xegɨ́ niaíwɨ́yo uyiŋɨ́pɨranɨ, xexɨrɨ́meáyo uyiŋɨ́pɨranɨ, seáyɨ e mɨmúropa nerɨ́náyɨ́ o gɨ́ wiepɨsarɨŋáyɨ́ wo imónɨpaxɨ́ menɨnɨ. Go go Jisasonɨ nánɨ dɨŋɨ́ sɨpí wiarɨŋɨ́pɨ xewanɨŋo dɨŋɨ́ sɨpí yaiwinarɨŋɨ́pimɨ seáyɨ e mɨmúropa nerɨ́náyɨ́ o gɨ́ wiepɨsarɨŋáyɨ́ wo imónɨpaxɨ́ menɨnɨ.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
27 Ámá go go nionɨ nɨnɨxɨ́dɨrɨ́ná ‘Nionɨ Jisasomɨ xɨ́darɨŋagɨ nánɨ ámá wí xeanɨŋɨ́ nikárɨrɨ aiwɨ anɨŋɨ́ xɨ́dɨmɨ́árɨnɨ.’ mɨyaiwipa nerɨ́náyɨ́ o gɨ́ wiepɨsarɨŋáyɨ́ wo imónɨpaxɨ́manɨ.” nurɨrɨ
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
28 ewayɨ́ ikaxɨ́ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Seyɨ́né woxɨ aŋɨ́ sepiá wiwá nɨmɨra opeyimɨnɨrɨ́ná xámɨ éɨ́ nɨŋweámáná aŋɨ́ iwá mɨrɨrɨ nánɨ dɨŋɨ́ neŋwɨperɨ ‘Nɨgwɨ́ ararɨrɨ́anɨ?’ nɨyaiwirɨ ‘Nɨgwɨ́ nionɨyá ananɨ aŋiwá tɨ́nɨ xɨxenɨrɨ́anɨ?’ yaiwinarɨŋɨ́rɨnɨ.
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
29 ‘Nɨgwɨ́ ararɨrɨ́anɨ?’ nɨrɨrɨ meyíropa nerɨ rɨxa sɨ́ŋá nɨkɨkíróa nɨpeyirɨ́ná nɨgwɨ́ anɨpá imónɨŋagɨ nánɨ aŋɨ́ mɨramɨ́xwɨ́nɨ́ nɨyárɨmɨ úáná ámá aŋɨ́ iwámɨ nɨwɨnɨrɨ́ná joxɨ nánɨ rɨperɨrɨ́ nɨyayiro
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
30 re rɨpɨ́rɨ́árɨnɨ, ‘Ámá ro aŋɨ́ iwá mɨrɨmɨnɨrɨ éɨ́ aiwɨ niwánɨ mɨrɨpaxɨ́ mɨwimónɨ́agɨ nɨmɨramɨ́xwɨ́nárɨmɨ uŋɨ́rɨnɨ.’ rɨpɨ́rɨ́árɨnɨ.” nurɨrɨ Jisaso ámá nionɨ nɨxɨ́darɨgɨ́áyɨ́ aŋɨ́ mɨramɨ́xwɨ́nɨ́ nerónɨŋɨ́ nionɨ pɨ́nɨ nɨnɨwiárɨmɨ upɨ́rɨxɨnɨrɨ e urɨŋɨnigɨnɨ.
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
31 Ewayɨ́ xwɨyɨ́á axɨ́pɨ ámɨ bɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, “Mɨxɨ́ ináyɨ́ wo xegɨ́ sɨmɨŋɨ́ wínarɨgɨ́áyɨ́ ámá nɨ́nɨ 10,000 imónɨŋáná mɨxɨ́ ináyɨ́ jɨ́amɨ dáŋoyá sɨmɨŋɨ́ wínarɨgɨ́áyɨ́ ámá 20,000 imónɨŋagɨ nánɨ o xámɨ éɨ́ nɨŋwearɨ dɨŋɨ́ nɨyaikirorɨ ‘Mɨxɨ́ ninɨróná ananɨ xopɨrárɨ́ wimɨnɨréɨnɨ? Eŋɨ́ mɨwínɨpa emɨnɨréɨnɨ?’ yaiwinɨŋoɨ.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
32 Rɨxa ‘Mɨxɨ́ ináyo xopɨrárɨ́ ninɨŋoɨ.’ nɨyaiwirɨ́náyɨ́ wɨ́o sɨnɨ ná jɨ́amɨ ŋweaŋáná xegɨ́ ámá wíyo re urowárɨnɨŋoɨ, ‘Nuro omɨ re urémeápoyɨ, “Negɨ́ mɨxɨ́ ináyo re rarɨnɨ urémeápoyɨ, ‘None soyɨ́né tɨ́nɨ mɨxɨ́ xɨxe seaipaxɨ́ menɨnɨ. Pí pí nearɨ́ɨ́yɨ́ nɨyanɨ́wárɨnɨ rarɨnɨ.’” urémeápoyɨ.’ urowárɨnɨŋoɨ.” Jisaso ewayɨ́ xwɨyɨ́á e nurɨrɨ
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
33 “Seyɨ́né woxɨ dɨxɨ́ iyɨ́á ɨ́á amɨpí nánɨ dɨŋɨ́ yaíkiá mɨmopa nerɨ́náyɨ́ ayɨ́ gɨ́ siepɨsarɨŋáoxɨ imónɨrɨméɨnɨ.” nurɨrɨ
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
34 re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ayɨnánɨ saxɨ́ awɨ́í yarɨŋɨ́ aiwɨ awɨ́í yarɨŋɨ́pɨ anɨpá nerɨ aiwánɨŋɨ́ imónɨŋáná ámɨ arɨge éáná awɨ́í enɨŋoɨ? Oweoɨ.
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
35 Sikɨ́ amɨpí omɨŋɨ́yo aiwá xwé oenɨrɨ wiároarɨgɨ́a aiwɨ saxɨ́ awɨ́í anɨpá imónáná aiwá urɨ́ enɨgɨnɨrɨ omɨŋɨ́yo wiáropaxɨ́ menɨnɨ. Anɨŋɨ́nɨ emɨ moarɨgɨ́árɨnɨ. Ámá gɨyɨ́né arɨ́á tɨ́gɨ́áyɨ́né arɨ́á ókiarɨ́ nɨmónɨ́poyɨ.” Jisaso xegɨ́ wiepɨsarɨŋɨ́yɨ́ saxɨ́nɨŋɨ́ imónɨŋagɨ nánɨ e urɨŋɨnigɨnɨ.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.