2 Coríntios 7

Almeida Revisada Imprensa Bíblica (AA) vs XGS

Sair da comparação
XGS Xwɨyí̵á Gorɨxoyá Sɨŋí̵pɨrɨnɨ
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
1 Negɨ́ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ seayiŋwáyɨ́né, Gorɨxo negɨ́ sɨ́mɨmaŋɨ́ e dánɨ́nɨŋɨ́ e nearɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ ámaéne pí pí ayá neadunɨpaxɨ́ yarɨŋwápɨ, dɨŋɨ́ piaxɨ́ neaeámɨxarɨŋɨ́pɨranɨ, wará piaxɨ́ neaeámɨxarɨŋɨ́pɨranɨ, nɨpɨnɨ igɨ́ánɨŋɨ́ oeámɨnaneyɨ. Gorɨxomɨ wáyɨ́ nɨwirɨŋɨ́pimɨ dánɨ sɨyikwɨ́ mínɨŋwaéne oimónaneyɨnɨrɨ wé roárɨ́wanɨgɨnɨ.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
2 Seyɨ́né none dɨŋɨ́ sɨxɨ́ neayípoyɨ. Ayɨ́ rɨpɨ nánɨ rarɨŋɨnɨ. Segɨ́yɨ́ womɨ aí sɨpí bɨ mɨwikárɨŋwárɨnɨ. Segɨ́yɨ́ womɨ sɨpí bɨ wikárarɨŋwámanɨ. Womɨ amɨpí bɨ ɨ́wɨ́ urápɨŋwámanɨ.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
3 Nionɨ e nɨrɨrɨ́ná “Poro xwɨyɨ́á neamearɨmɨnɨrɨ rarɨnɨ.” rɨseaimónarɨnɨ? Oweoɨ, nionɨ rɨxa re searárɨ́árɨnɨ, “None dɨŋɨ́ sɨxɨ́ ayá wí seayiŋwáone eŋagɨ nánɨ seyɨ́né péánáyɨ́, none enɨ nɨpepaxɨ́ neainɨ́árɨnɨ. Seyɨ́né sɨnɨ ŋweaŋáná none enɨ sɨnɨ ŋweapaxɨ́ neaimónɨnɨ́árɨnɨ.” searárɨ́á eŋagɨ nánɨ wí e seaimónɨpaxɨ́manɨ.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
4 Seyɨ́né xámɨ searɨŋápɨ xɨ́dɨpɨ́rɨ́a nánɨ bɨ onɨmiápɨ marɨ́áɨ, aga dɨŋɨ́ ayá wí sɨ́ŋá neánarɨnɨ. Seyɨ́né nánɨ mɨxɨ́ nɨseameakɨ́nɨrɨ́ná enɨ ayá wí seameakɨ́narɨŋárɨnɨ. Xeanɨŋɨ́ nɨ́nɨ none neaímeáɨ́mɨ seyɨ́né nánɨ dɨŋɨ́ nɨmorɨŋɨ́pimɨ dánɨ awayinɨ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ nɨmɨrɨnɨrɨ dɨŋɨ́ ayá wí niɨ́á ninarɨŋɨ́rɨnɨ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
5 None aŋɨ́ Tɨrowasɨyo pɨ́nɨ nɨwiárɨmɨ nɨpurɨ Masedonia pɨropenɨsɨ́yo nɨrémómáná aí kikiɨ́á ŋweapaxɨ́ bɨ mɨneaímeá rɨpɨ rɨpɨ oyaneyɨnɨrɨ éwáyɨ́ sɨpínɨ sɨpínɨ neaímeaarɨ́ná ámá wí tɨ́nɨ xwɨyɨ́á xɨmɨxɨmɨ́ ninɨrɨ nɨrɨnɨrane negɨ́ xwioxɨ́yo dánɨ wáyɨ́ neainɨrɨ yarɨŋagwɨ aiwɨ
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
6 Gorɨxo —O ámá rɨxa yopa nɨmegɨnɨrɨŋɨ́pimɨ dánɨ dɨŋɨ́ sɨxɨ́ mínɨgɨ́áyo mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ umɨrarɨŋorɨnɨ. O Taitaso ámɨ neaímeáɨ́pimɨ dánɨ mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ neamɨrɨŋɨ́rɨnɨ.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
7 Taitaso neaímeáɨ́pimɨ dánɨnɨ Gorɨxo mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ neamɨrɨŋɨ́manɨ. Seyɨ́né omɨ numímɨnɨro mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́ umɨrɨgɨ́ápɨ nánɨ repɨyɨ́ nɨneairɨ́ná apimɨ dánɨ enɨ Gorɨxo ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ neamɨrɨŋɨ́rɨnɨ. Taitaso repɨyɨ́ nɨneairɨ́ná seyɨ́né Poronɨ ámɨ sɨŋwɨ́ nananɨro nánɨ íkɨ́nɨŋɨ́ sɨpí seaiarɨŋɨ́pɨ nánɨ repɨyɨ́ neairɨ “Negɨ́ nɨpɨkwɨnɨ mɨyarɨŋwápimɨ dánɨ Poromɨ ayá rɨ́a wimoarɨŋwɨnɨ?” nɨyaiwiro nánɨ ŋwɨ́ eaarɨgɨ́ápɨ nánɨ repɨyɨ́ neairɨ Poronɨ arɨ́á nianɨro nánɨ sɨnɨ ayá rɨ́á seawearɨŋɨ́pɨ nánɨ repɨyɨ́ neairɨ eŋɨ́ eŋagɨ nánɨ ámɨ aga yayɨ́ seáyɨmɨ dánɨ bɨ tɨ́nɨ ninɨŋɨnigɨnɨ.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
8 Payɨ́ xámɨ nionɨ nearɨ seamónapɨŋána ɨ́á nɨroróná aga dɨŋɨ́ sɨpí seaiŋɨ́ eŋagɨ aiwɨ “Nionɨ ana pí nánɨ nearɨ wiowárɨŋárɨ́anɨ?” nɨyaiwirɨ dɨŋɨ́ sɨpí niŋɨ́manɨ. E nerɨ aí seyɨ́né ɨ́á nɨroróná axínánɨ dɨŋɨ́ sɨpí seainarɨŋagɨ sɨŋwɨ́ nɨseanɨrɨ́ná nionɨ enɨ dɨŋɨ́ sɨpí bɨ onɨmiápɨ niŋɨnigɨnɨ.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
9 E nerɨ aí agwɨ nionɨ yayɨ́ ninarɨnɨ. Seyɨ́né dɨŋɨ́ sɨpí seaíɨ́pɨ nánɨnɨ yayɨ́ mɨninɨ́ ayɨ́ dɨŋɨ́ sɨpí seaíɨ́pimɨ dánɨ segɨ́ sɨpí yarɨgɨ́ápɨ rɨ́wɨ́mɨnɨ mamóɨ́á eŋagɨ nánɨ yayɨ́ ninarɨnɨ. Seyɨ́né dɨŋɨ́ sɨpí nɨseairɨ́ná ayɨ́ Gorɨxo seaimɨxarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ seaíɨ́ eŋagɨ nánɨ xwɨyɨ́á none searɨ́wápimɨ dánɨ wí xwɨrɨ́á mɨseaikɨxéwá eŋagɨ nánɨ rarɨŋɨnɨ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
10 Ayɨ́ rɨpɨ nánɨ seararɨŋɨnɨ. Ámá dɨŋɨ́ sɨpí Gorɨxo wimɨxarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ nɨwirɨ́ná apimɨ dánɨ wigɨ́ sɨpí yarɨgɨ́ápɨ rɨ́wɨ́mɨnɨ mamoarɨgɨ́árɨnɨ. E neróná dɨŋɨ́ sɨpí apɨ Gorɨxo yeáyɨ́ uyimɨxemeanɨ́a nánɨ nipemeámɨ warɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ ámɨ dɨŋɨ́ sɨpí nɨwirɨ “Pí nánɨ e rɨ́a yarɨŋɨnɨ?” yaiwinɨpaxɨ́manɨ. E nerɨ aí Gorɨxo wimɨxarɨŋɨ́pɨ tɨ́nɨ xɨxenɨ marɨ́áɨ, ámá wigɨ́ dɨŋɨ́yo dánɨnɨ dɨŋɨ́ sɨpí nɨwirɨ́ná ayɨ́ wiwanɨŋɨ́yɨ́ anɨ́nɨpɨ́rɨ́a nánɨ nipemeámɨ warɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ rarɨŋɨnɨ.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
11 Ai dɨŋɨ́ sɨpí seaíɨ́ gɨ́ payɨ́ eaŋápimɨ dánɨ Gorɨxo seaimɨxɨ́ɨ́pɨ, apɨ seyɨ́né dɨŋɨ́ píránɨŋɨ́ nɨmoro amɨpí naŋɨ́ xɨxegɨ́nɨ epɨ́rɨ́pɨ seaimɨxɨ́ɨ́rɨnɨ. Apimɨ dánɨ Gorɨxo aŋɨ́nɨ sɨ́mirɨrɨ́ seaíáná sɨpí éoyá xwɨyɨ́ápɨ mɨneaxɨ́nɨpa oenɨrɨ apaxɨ́ mé píránɨŋɨ́ imɨxɨgɨ́awixɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ nɨpɨkwɨnɨ mɨyarɨgɨ́ápɨ nánɨ wikɨ́ ónɨnɨgɨ́awixɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ Gorɨxo nánɨ wáyɨ́ seainɨŋɨnigɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ none ámɨ sɨŋwɨ́ nananɨro nánɨ íkɨ́nɨŋɨ́ sɨpí seaiŋɨnigɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ nionɨ searɨ́ápɨ xɨ́dɨpɨ́rɨ nánɨ dɨŋɨ́ rɨ́á seaweŋɨnigɨnɨ. Apimɨ dánɨ enɨ sɨpí yarɨgɨ́áyo sɨyikɨ́ ureaanɨ nánɨ oimónaneyɨnɨro egɨ́awixɨnɨ. Seyɨ́né apɨ apɨ néra úɨ́ápimɨ dánɨ sɨwá rénɨŋɨ́ neainɨgɨ́awixɨnɨ. Sɨpí éɨ́ Poro nearɨ́o nánɨ nene wí ayá mɨŋɨ́ mɨŋɨ́ mɨnearoarɨnɨnɨ. Sɨwá énɨŋɨ́ neainɨgɨ́awixɨnɨ.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
12 Ayɨnánɨ áwaŋɨ́ rɨpɨ osearɨmɨnɨ. Nionɨ nearɨ nɨseamónapɨrɨ́ná sɨpí éo nánɨ dɨŋɨ́ nɨmorɨ payɨ́ ana nearɨ mónapɨŋámanɨ. Sɨpí wikárɨ́o nánɨ enɨ dɨŋɨ́ nɨmorɨ nearɨ mónapɨŋámanɨ. Ayɨ́ seyɨ́né Gorɨxoyá sɨŋwɨ́ tɨ́ŋɨ́ e dánɨ re yaiwinɨ́ɨ́rɨxɨnɨrɨ nearɨ mónapɨŋárɨnɨ, “Ayɨ́ neparɨnɨ. Porowa nearɨgɨ́ápimɨ píránɨŋɨ́ xɨ́danɨ́wá nánɨ nene sɨnɨ dɨŋɨ́ rɨ́á neawearɨnɨ.” yaiwinɨ́ɨ́rɨxɨnɨrɨ payɨ́ ana nearɨ mónapɨŋárɨnɨ.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
13 Seyɨ́né rɨxa xɨxenɨ e yaiwinɨ́á eŋagɨ nánɨ none rɨxa píránɨŋɨ́ mɨŋɨ́ ikɨŋwɨ́nɨŋɨ́ mɨrárɨnɨ́wárɨnɨ.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
14 O ámɨ neaímeááná seyɨ́né tɨ́ŋɨ́ e nánɨ nurowárɨrɨ́ná mɨxɨ́ seameakɨ́nɨŋápɨ nánɨ bɨ ayá mɨninɨ́árɨnɨ. None seyɨ́né tɨ́nɨ nɨŋwearɨ́ná amɨpí nɨ́nɨ searɨŋwápɨ nepánɨ searɨŋwápa omɨ seyɨ́né nánɨ mɨxɨ́ nɨseameakɨ́nɨrɨ́ná urɨŋwápɨ enɨ seyɨ́né numímɨnɨrɨŋɨ́pimɨ dánɨ nepa xɨxenɨ imónɨŋɨnigɨnɨ.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
15 O seyɨ́né nɨyɨ́nénɨ numímɨnɨróná óɨ́ ero wáyɨ́ inɨro nero píránɨŋɨ́ arɨ́á owianeyɨnɨrɨ imónɨgɨ́ápɨ nánɨ dɨŋɨ́ nɨwinɨrɨ́ná ámɨ xwapɨ́ ayá wí dɨŋɨ́ sɨxɨ́ nɨseaya warɨnɨ.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
16 Agwɨ nionɨ “Ayɨ́ pí pí neróná xɨxenɨ epɨ́ráoɨ.” nɨseaiaiwiárɨrɨ dɨŋɨ́ sɨ́ŋá neánarɨŋɨ́ eŋagɨ nánɨ dɨŋɨ́ yayɨ́ ninarɨnɨ.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.